Ενα κείμενο εξίσου σκληρό (και σε κάποια σημεία σκληρότερο) με το Προσχέδιο, είναι το Νομοσχέδιο για το νέο Νόμο Πλαίσιο για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Παίρνοντας πάνω του την προσπάθεια επιβολής των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στο Πανεπιστήμιο, ο ίδιος ο Καραμανλής έγινε πρωταγωνιστής στη φιέστα της δημοσιοποίησης του Νομοσχεδίου και κήρυξε την έναρξη της διαδικασίας προώθησής του στη Βουλή. Ο συμβολισμός είναι καθαρός. Η κυβέρνηση κάνει επίδειξη σιδερένιας πυγμής. Θέλει να στείλει μήνυμα σ’ όλους όσους αντιδρούν και κυρίως στους φοιτητές, ότι είναι αποφασισμένη να κυβερνήσει με τσαμπουκά. Θέλει να προκαλέσει, να σοκάρει ώστε να σταματήσει κάθε αντίσταση. Θέλει να τελειώνει με γοργούς ρυθμούς, ώστε στη συνέχεια να λειτουργήσει στο κίνημα η αρνητική ψυχολογία «των τετελεσμένων». Δείχνει απίστευτη αλαζονεία, ξεχνώντας τα μαθήματα-παθήματα του παρελθόντος, την άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης Καραμανλή (του μακαρίτη), που πήρε πίσω τον ψηφισμένο νόμο της, τον 815, μπροστά στο επίμονο, αποφασιστικό μαζικό φοιτητικό κίνημα.
Ποντάρει στους ξεσκολισμένους παρατρεχάμενούς της, που όλο τούτο τον καιρό, που διαρκούσε ο στημένος «διάλογός» της, έπαιζαν με ευχαρίστηση τις γλάστρες της. Ποντάρει στους εξωνημένους πανεπιστημιακούς, αθεράπευτους εκσυγχρονιστές όλων των αποχρώσεων, που συγκροτούσαν «επιτροπές Πρωτοβουλίας», καλώντας την να προχωρήσει άμεσα στο έργο της. Ποντάρει στο χέρι που θα της απλώσουν οι λογής-λογής Πάγκαλοι, που ξεπέρασαν και θα ξεπεράσουν με τις φασιστικού τύπου δηλώσεις τους (δηλώσεις μίσους απέναντι στη νεολαία) κάθε «άτολμη» ή καλυμμένη κυβερνητική διατύπωση και διάταξη του νομοσχεδίου. Ποντάρει στο μπάχαλο του ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι επί της ουσίας το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει αντίρρηση στις αλλαγές. Και ευελπιστεί ότι το φοιτητικό κίνημα, «κουρασμένο» από τις έως τώρα μακροχρόνιες κινητοποιήσεις και σοκαρισμένο απ’ την προκλητική επίθεση, θα λουφάξει. Εχουμε βαθιά πεποίθηση ότι πλανάται πλάνην οικτράν.
♦ Προκλητικό όπως το Προσχέδιο
Είναι τόση η προκλητικότητα και η αγριότητα τούτου του Νομοσχεδίου, που αποκλείεται να μη ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών από φοιτητές και πανεπιστημιακούς. Παρά τα όσα όλο αυτό το διάστημα λέγονταν, ότι δηλαδή η κυβέρνηση έκανε πίσω σε αρκετά σημεία, αφήνοντας τη ρύθμισή τους στα ίδια τα ΑΕΙ, μέσω των εσωτερικών κανονισμών, η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση έχει παντού το πάνω χέρι και ουσιαστικά τον απόλυτο έλεγχο, επιβάλλοντας τις κατευθύνσεις που αυτή επιθυμεί και τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι του ντόπιου και ευρωπαϊκού κεφαλαίου.
Στο Νομοσχέδιο παραμένουν ακλόνητα τα αγκωνάρια της αντινεολαιίστικης, αντιεκπαιδευτικής, φασιστικής επίθεσης. Οι διατάξεις για το Πανεπιστημιακό Ασυλο, τους «αιώνιους φοιτητές», τα προαπαιτούμενα μαθήματα, τα τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα, την εξαρτώμενη από αυτά χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων, την τοποθέτηση μάνατζερ, υποδηλώνουν όλο το μίσος του συστήματος ενάντια στις ελευθερίες και τα δικαιώματα, ενάντια στις προοδευτικές ιδέες, τη νεολαία που αμφισβητεί και αντιστέκεται, προσδοκούν να επιβάλλουν άκρα του τάφου σιωπή στα Πανεπιστήμια, κατά το «αντιτρομοκρατικό» δόγμα Μπους, και εκφράζουν τη λυσσασμένη προσπάθεια του συστήματος να ανακόψει την τάση της ελληνικής εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή μόρφωση, να φτιάξει Πανεπιστήμια για την ελίτ, Πανεπιστήμια που να λειτουργούν με επιχειρηματικά και ανταποδοτικά κριτήρια, σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς.
Μάλιστα, κάποιες από αυτές, όπως π.χ. η διάταξη για το Πανεπιστημιακό Ασυλο ή η διάταξη για τους ήδη φοιτούντες «αιώνιους φοιτητές», τροποποιούνται (σε σχέση με το Προσχέδιο) σε σκληρότερη και αυστηρότερη κατεύθυνση. Φαίνεται πως η κυβέρνηση θεωρεί ότι όλη η προηγηθείσα, με την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ, ενορχηστρωμένη προπαγάνδα της (ειδικά για το άσυλο) δεν έπεσε στο κενό. Το χεράκι του έβαλε εδώ και ο Πάγκαλος. Ατόφιες -αν και με εμφανή την προσπάθεια να καλυφθούν με ηπιότερες διατυπώσεις- παραμένουν και οι ρυθμίσεις ενάντια στις φοιτητικές καταλήψεις και τις μακροχρόνιες κινητοποιήσεις.
Ολες οι υποσχέσεις, που απλόχερα μοίραζε η Μ. Γιαννάκου, με πασαρέλα τη στημένη συνάντηση με τους «1.000» πανεπιστημιακούς-αυτόκλητους συνομιλητές της και τη σύνοδο των Πρυτάνεων (ακόμα γελάμε με τον ανεκδιήγητο Πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που δήλωσε ότι φοβάται ότι δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει αυτές τις τόσο ρηξικέλευθες αποφάσεις), περί «πραγματικής αυτονομίας» και «πλήρους αυτοτέλειας» των Ιδρυμάτων, αποδείχθηκαν απέραντη μπουρδολογία.
Η κατάρτιση εσωτερικών κανονισμών από τα ΑΕΙ όχι «εν λευκώ», αλλά σε συμμόρφωση με Πρότυπο Γενικό Εσωτερικό Κανονισμό λειτουργίας που καταρτίζεται από το υπουργείο Παιδείας, η επιβολή ποινών σε περίπτωση άρνησης ή μη τήρησης του Προτύπου, ο δεσμευτικός τετραετής αναπτυξιακός προγραμματισμός, η ροή της χρηματοδότησης προς τα Ιδρύματα ανάλογα με το βαθμό τήρησης του τετραετούς προγραμματισμού, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται και η συμμόρφωση με τις διαδικασίες της αξιολόγησης, η επιβολή μάνατζερ, η εκ των προτέρων ρύθμιση της αποπομπής των «αιώνιων φοιτητών» και της ύπαρξης προαπαιτούμενων μαθημάτων, η συμμετοχή στα εκλεκτορικά σώματα κατά το 1/3 μελών ΔΕΠ άλλων Τμημάτων του ίδιου ή άλλων ΑΕΙ, είναι από τις κυριότερες ρυθμίσεις, που σφίγγουν σαν μέγκενη την περίφημη «αυτοτέλεια» και «αυτονομία», που τσαλακώνουν την προσωπικότητα και τη θέση των πανεπιστημιακών καθηγητών.
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος, για τον οποίο θεωρούμε, ότι το Νομοσχέδιο θα βρει απέναντί του και τους πανεπιστημιακούς καθηγητές (εκτός απ’ τις γνωστές εξαιρέσεις στα ανώτατα κλιμάκια), παρά τις ελπίδες της κυβέρνησης να διασπάσει το μέτωπο και να τους βγάλει απ’ το παιχνίδι.
Οι τροποποιήσεις που εισήγαγε η κυβέρνηση στο Νομοσχέδιο -πάντα σε σχέση με το Προσχέδιο- στρογγυλεύοντας κυρίως κάποιες διατυπώσεις ή απαλύνοντας κάποιες άλλες (π.χ. ανώτατη διάρκεια φοίτησης για τους νεοεισερχόμενους στα ΑΕΙ ίση με 2ν -αντί 1,5ν του Προσχεδίου-, όπου ο κανονικός χρόνος σπουδών) είναι παρωνυχίδες και δεν αλλοιώνουν στο παραμικρό το περιεχόμενο. Ωδινεν όρος, λοιπόν, και έτεκεν μυν. Ο «παρατεταμένος διάλογος» της κυβέρνησης αποδείχθηκε φιάσκο. Αποδείχθηκε ότι ήταν απλά ένα τέχνασμα για να αποφευχθεί το τελειωτικό χτύπημα από το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα του καλοκαιριού στο μισοπεθαμένο κατασκεύασμά της, το νόμο πλαίσιο. Τώρα πια έπεσαν οι μάσκες. Η κυβέρνηση με το Νομοσχέδιο αφόπλισε ακόμα και αυτούς που προσέβλεπαν και προσέτρεξαν σε τούτο το «διάλογο».
