Φτου σας ξεφτίλες. Τρίζουν τα κόκαλα του Κολοκοτρώνη και του Νικηταρά. Παραμονή της εθνικής επετείου χάσατε από τους αλλόθρησκους μέσα στην έδρα μας. Ντροπή σε όλους όσους ήταν στο Καραϊσκάκη (ξεφτιλίσατε και τον έτερο οπλαρχηγό ανίκανοι) και στους παίχτες και στους θεατές. Οι παίχτες δεν κατάλαβαν τη σημασία του αγώνα για το λαό και το έθνος και περιφέρονταν στο γήπεδο λες και έπαιζαν φιλικό παιχνίδι και η πλειοψηφία των θεατών ανεχόταν τον διασυρμό, χωρίς να κάνει καμία ενέργεια για να αλλάξει την εξέλιξη του αγώνα. Πού είναι, ωρέ ζαγάρια, ο πατριωτισμός σας;
Πανηγύριζαν οι οχτροί και εσείς τους κοιτούσατε (ορισμένοι προσκυνημένοι τους χειροκρότησαν κιόλας μετά το τέλος της μάχης), χωρίς να κάνετε τίποτα. Εχετε γίνει Ευρωπαίοι και πολιτισμένοι και ξεχάσατε τα εγκλήματα που έχουν κάνει στον λαό μας οι παλιότουρκοι. Ευτυχώς που ήταν στο γήπεδο λίγοι τσολιάδες και οι πατριώτες του Στόκου και έσωσαν το πατριωτικό φρόνημα, πετώντας συνεχώς στους τουρκαλάδες, μπουκάλια, καφέδες, νομίσματα, χαρτοταινίες και ό,τι άλλο είχαν πρόχειρο, προκειμένου να σταματήσουν την προέλαση των βαρβάρων, χωρίς όμως να τα καταφέρουν. Ηρωική ήταν η προσπάθειά τους και πρέπει να τους χειροκροτήσουμε που κατάφεραν να μην τους πάρουν τα στρινγκάκια που φορούσαν και έτσι τώρα όλοι εμείς οι βολεμένοι να μπορούμε να υπερηφανευόμαστε ότι δεν μας πήραν τα σώβρακα οι Τούρκοι.
Ας δούμε όμως τον αγώνα στην ποδοσφαιρική του διάσταση. Χωρίς αρχή και τέλος η Εθνική έχασε με κάτω τα χέρια ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Το γήπεδο ήταν κατάμεστο, στο 5ο λεπτό η Εθνική βρέθηκε μπροστά στο σκορ, άπαντες νόμισαν ότι όλα τελείωσαν εκεί, με αποτέλεσμα να χάσουν τον έλεγχο του αγώνα και να μην μπορέσουν να παρακολουθήσουν την εξέλιξή του, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι οδυνηρό. Οι παίχτες της Τουρκίας, αμέσως μετά το γκολ που δέχτηκαν, φόρτσαραν περισσότερο και όσο περνούσε η ώρα κυριαρχούσαν στο γήπεδο, αφού κατάφεραν να κερδίσουν όλες σχεδόν τις προσωπικές μονομαχίες. Οσοι έχουν στοιχειώδεις ποδοσφαιρικές γνώσεις, έβλεπαν ότι ήταν θέμα χρόνου να έρθει η ανατροπή στο σκορ και μάλλον θα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που το ημίχρονο έληξε ισόπαλο. Οσοι περίμεναν ότι στα αποδυτήρια θα αφυπνίζονταν (πατριωτικό το ρήμα, για να είναι ασορτί με την εθνική εορτή) οι παίχτες μας και ότι θα άλλαζε η κατάσταση διαψεύστηκαν. Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε στο ίδιο μοτίβο με το οποίο τελείωσε το πρώτο και η συντριβή ήρθε σαν απόλυτα φυσιολογικό αποτέλεσμα.
Ορισμένοι ίσως να σταθούν σε δυο πολύ κρίσιμες φάσεις που πιθανά να άλλαζαν την εικόνα του αγώνα. Αναφερόμαστε στις ευκαιρίες του Γιαννακόπουλου, όταν το σκορ ήταν 1-2 και του Κυργιάκου στο 1-3, αφού ένα γκολ σε αυτές τις συνθήκες, ίσως να άλλαζε και τη ροή του αγώνα. Πιθανά ένα γκολ σε μια από αυτές τις δυο φάσεις να γλίτωνε την Εθνική από το διασυρμό, σε καμία περίπτωση όμως δε θα μπορούσε να κρύψει την εικόνα παρακμής και κορεσμού που παρουσίασε η ομάδα.
Εδώ και πολύ καιρό έχουμε επισημάνει ότι η συγκεκριμένη ομάδα έχει κλείσει τον κύκλο της και ότι το μόνο που καταφέρνει ο Ρεχάγκελ με την επιμονή του να μην αλλάζει παίχτες είναι να την διασύρει. Ο Γερμανός πρέπει να καταλάβει ότι οι παίχτες αμέσως μετά την κατάκτηση του Euro 2004 έχουν χάσει κάθε κίνητρο για τη συμμετοχή τους στην Εθνική.
Επέμεινε χωρίς επιτυχία να κρατήσει την ίδια ομάδα στα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου της Γερμανίας και δεν προχώρησε στην ανανέωσή της, επιμένει και τώρα, με τραγικά αποτελέσματα. Ακόμη και αν καταφέρει να πετύχει το στόχο της συμμετοχής στο Euro 2008, η χαμένη ευκαιρία της ανανέωσης θα αποτελεί μελανό σημείο στη δουλειά του. Ενα ακόμη στοιχείο, πέρα από την έλλειψη κινήτρου, που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας, είναι το γεγονός ότι μόνο δύο παίχτες της αρχικής ενδεκάδας αγωνίζονται στο ελληνικό πρωτάθλημα (Νικοπολίδης και Δέλλας) και συνολικά από τους δεκατέσσερις παίχτες που έπαιξαν μόνο οι τρεις (προστέθηκε ο Τοροσίδης) παίζουν στη χώρα μας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην υπάρχει ο αναγκαίος συγχρονισμός ανάμεσα στους παίχτες και αυτό ήταν φανερό στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Εκτός από τον Μπασινά, που έκανε ένα πολύ καλό παιχνίδι και «κράτησε» την θέση του, και κατά δεύτερο λόγο τον Κατσουράνη, που προσπαθούσε να συμμαζέψει την ελληνική άμυνα, οι υπόλοιποι παίχτες έμοιαζαν να μην ξέρουν που παίζουν και τι πρέπει να κάνουν μέσα στο γήπεδο. Την άσχημη εικόνα συμπλήρωσε η ασυνεννοησία ανάμεσα στον πάγκο και τους παίχτες που αγωνίζονταν, στην περίπτωση της αλλαγής του Τοροσίδη, ο οποίος αντικατέστησε τον Φύσσα, ενώ όλοι σχεδόν οι παίχτες ζητούσαν από τον πάγκο να γίνει αλλαγή ο Σεϊταρίδης. Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι στην ομάδα δεν υπήρχε καθαρό μυαλό για ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι και ότι η κρισιμότητα του αγώνα «φόρτωσε» την Εθνική με άγχος που δε μπόρεσε να το αντέξει. Και όπως είχε πει κάποιος, «ομάδα που δεν αντέχει το άγχος δεν είναι μεγάλη ομάδα».
Εκτός όμως από την «τρικυμία» που υπήρχε στην ομάδα, αντίστοιχη τρικυμία υπήρχε και στις εξέδρες του γηπέδου. Η πλειοψηφία των φιλάθλων που πήγε στο Καραϊσκάκη, είχε σαν στόχο να ενισχύσει την ομάδα χωρίς να παρασυρθεί σε εθνικιστικά παραληρήματα. Υπήρχε όμως και μια καλά οργανωμένη μερίδα από φασισταριά, που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να δυναμιτίσουν τον αγώνα. Η εξέλιξη του παιχνιδιού δεν τους βοήθησε, γιατί ως γνωστόν «ο χαμένος είναι σε χειρότερη κατάσταση από τον γαμημένο», οπότε η πλειοψηφία του κόσμου δεν είχε διάθεση για ντράβαλα. Κάποια στιγμή λοιπόν, μετά το δεύτερο γκολ των Τούρκων πίσω από την εστία του Νικοπολίδη, που ήταν τα πανό του φασιστικού εσμού, άρχισε να πέφτει ξύλο. Από την τηλεόραση είδαμε να πέφτουν αρκετές ψιλές ανάμεσα στους Ελληνάρες και το πλέον πιθανό είναι κάποιος να έβρισε τον Νικοπολίδη, ο οποίος «έπνιξε» το δεύτερο και το τρίτο γκολ και οι οπαδοί του Ολυμπιακού να ζήτησαν το λόγο. Το σενάριο αυτό είναι το πιθανότερο, αφού ως γνωστόν στην πλειοψηφία τους οι φασίστες είναι οπαδοί του Παναθηναϊκού.
Η ένταση της εξέδρας μεταφέρθηκε και στο γήπεδο, μεγαλώνοντας την «τρικυμία» των διεθνών. Ενα ακόμη επεισόδιο με πρωταγωνιστές οπαδούς της Εθνικής ήταν η κόντρα τους με τον Σεϊταρίδη. Μετά το τέταρτο γκολ των Τούρκων, είδαμε σε απευθείας μετάδοση τον Σεϊταρίδη να βρίζεται με ορισμένους οπαδούς στο κέντρο του γηπέδου και στη συνέχεια κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του οι γιούχες ήταν τόσο ισχυρές που ακούγονταν από την τηλεόραση. Το μοναδικό παρήγορο της βραδιάς ήταν ότι στη λήξη του αγώνα η πλειοψηφία των φιλάθλων που είχαν απομείνει στο Καραϊσκάκη χειροκρότησε τους τούρκους ποδοσφαιριστές, αναγνωρίζοντας την ανωτερότητά τους μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Πλέον, στο παιχνίδι με τη Μάλτα στη Βαλέτα η νίκη ήταν μονόδρομος, αφού κάθε άλλο αποτέλεσμα θα ελαχιστοποιούσε τις ελπίδες πρόκρισης. Εστω και με την ψυχή στο στόμα η Εθνική πήρε το διπλό και για λίγο καιρό τα σκουπίδια θα σπρωχτούν κάτω από το χαλί. Ως πότε, όμως;
Κος Πάπιας
ΥΓ1: Κάθε φορά που παίζει η Εθνική έχω ένα έντονο πρόβλημα. Οπως είναι λογικό, θέλω να κερδίσει, όμως όσο σκέφτομαι ότι τη νίκη θα την εκμεταλλευτούν οι «συνάδελφοι» και ο εσμός για να υμνήσουν το μεγαλείο της ελληνικής φυλής, τρελαίνομαι και γουστάρω να χάνει. Ειδικά στον αγώνα κόντρα στην Τουρκία δεν είχα κανένα ενδοιασμό και ήθελα να μην κερδίσει η Εθνική μας, για να μην δω τους φασίστες να πανηγυρίζουν. Το συναίσθημα αυτό είναι αντίστοιχο με αυτό που ζούσαν οι μεγαλύτεροι την περίοδο της χούντας. Μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, δεν άκουγε τα δημοτικά τραγούδια για λόγους συνείδησης, γιατί τα τραγούδια αυτά ήταν συνδεδεμένα με το καθεστώς.
ΥΓ2: Διακανονισμό με το ελληνικό Δημόσιο έκανε η ΠΑΕ ΑΕΚ για το χρέος που είχε προς την εφορία. Το χρέος, που πλησιάζει σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες τα 4 εκατομμύρια ευρώ, προήλθε από τη μη απόδοση φόρων εισοδήματος και ΦΠΑ το 2006. Οταν το θέμα είδε το φως της δημοσιότητας, η ΠΑΕ προσπάθησε να το υποβαθμίσει, λέγοντας ότι υπήρχε προγραμματισμός να πληρωθούν οι οφειλές αυτές τον ερχόμενο Ιούνη, όμως μετά το θόρυβο που δημιουργήθηκε αναγκάστηκε να προχωρήσει άμεσα σε ρύθμιση, καταβάλλοντας το 20% σαν προκαταβολή και σε δόσεις το υπόλοιπο (σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι δόσεις είναι 24 και πλησιάζουν τις 150.000 ευρώ η καθεμία, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι το συνολικό χρέος είναι 4 εκατομμύρια). Ο κ. Νικολαΐδης αναγκάστηκε να βάλει το χέρι στην τσέπη και να πληρώσει, το γόητρο όμως και η αξιοπιστία του έχουν δεχτεί ένα σοβαρό πλήγμα, αφού η «αδιαπραγμάτευτη» αρχή της διοίκησης Νικολαΐδη ήταν ότι θα νοικοκυρευτούν τα οικονομικά της ομάδας και δεν θα δημιουργηθούν νέα χρέη. Οπως είχαμε γράψει σε παλιότερο φύλλο, κάποιοι προσπάθησαν να «επενδύσουν» στο συγκεκριμένο θέμα για να πλήξουν τον Νικολαΐδη, όμως το δώρο που έκανε ο Παναθηναϊκός στην ΑΕΚ τους άφησε έκθετους. Οι οπαδοί της είναι διατεθειμένοι να υπερασπιστούν τις «παρατυπίες» του προέδρου τους, ο οποίος θα τις συνδέσει με την προσπάθεια κατάκτησης της 2ης θέσης, η οποία έχει στεφθεί με επιτυχία.
