Οσα σιδηροδρομικά ατυχήματα συνέβησαν τα προηγούμενα 100 χρόνια συνέβησαν μέσα στην τελευταία 10ετία. Από το 2000 μέχρι σήμερα οι εκτροχιασμοί και οι συγκρούσεις αμαξοστοιχιών έχουν ξεπεράσει τους 100, οι νεκροί τους 60, ενώ οι τραυματίες είναι εκατοντάδες.
Κάθε φορά που συμβαίνει ένα τέτοιο ατύχημα, ο ΟΣΕ σπεύδει να μιλήσει για «ανθρώπινο λάθος». Πίσω από τα «ανθρώπινα λάθη», όμως, κρύβεται η πολιτική της ιδιωτικοποίησης που προωθούν οι κυβερνήσεις, πράσινες και γαλάζιες. Οι ταχύτητες των τρένων έχουν αυξηθεί, τα δρομολόγια έχουν πολλαπλασιαστεί, όμως, η υποδομή παραμένει πεπαλαιωμένη και βελτιώνεται με μπαλώματα, ενώ το προσωπικό αιχμής ωθείται στα έσχατα όρια αντοχής. 10ωρα και 12ωρα «χτυπούν» καθημερινά οι μηχανοδηγοί, ενώ αναγκάζονται να εργάζονται πολλές μέρες χωρίς ρεπό. Οι σταθμάρχες και οι κλειδούχοι, οι άλλες δυο ειδικότητες αιχμής, αναγκάζονται επίσης να εργάζονται με τρομερή ένταση, επειδή τα κενά λόγω συνταξιοδοτήσεων υποκαλύπτονται. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, ακόμη και το «ανθρώπινο λάθος» γίνεται προαναγγελθέν, παύει να είναι λάθος. Τα ίδια έγιναν, άλλωστε, και στους βρετανικούς σιδηρόδρομους μετά την ιδιωτικοποίηση της περιόδου Θάτσερ. Το τελευταίο «ατύχημα», βέβαια, δε μπορεί καν να υπαχθεί στην κατηγορία του λάθους, αφού η αμαξοστοιχία υπερφορτώθηκε με βαγόνια, με αποτέλεσμα κάποια απ’ αυτά να αποκολληθούν από το συρμό.
