Πάλι στο δρόμο οι εναπομείναντες εργάτες στα εργοστάσια του Λαναρά. Ο μεγαλοκαπιταλιστής, αφού έφαγε τον άμπακο, ετοιμάζεται να κλείσει και αυτές τις επιχειρήσεις με τη συνήθη δικαιολογία: δεν βγαίνουμε.
Κι ενώ από τους εργάτες υπάρχει αγωνιστική διάθεση και στις συνελεύσεις τους ψήφισαν ένα πρόγραμμα διεκδικήσεων που αφορούν τα δικά τους συμφέροντα, μπήκε στη μέση ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ και έχοντας παρέα μερικούς ακόμη μοντέρνους εργατοπατέρες σέρνουν τους εργάτες στο σφαλερό δρόμο που προ εικοσιπενταετίας είχαν σύρει τους εργάτες των τότε «προβληματικών» επιχειρήσεων.
Αυτή είναι η λογική της καπιταλιστικής «βιωσιμότητας» των επιχειρήσεων. Ο Παναγόπουλος συμπεριφέρεται σαν μάνατζερ, κάνει συναντήσεις με την υφυπουργό Εργασίας και με διοικήσεις τραπεζών (!), για να εξασφαλιστούν κεφάλαια για τις επιχειρήσεις του ομίλου. Σαν κερασάκι στην τούρτα βάζει και τον «αυστηρό έλεγχο» στο Λαναρά.
Τι δουλειά, όμως, έχουν οι εργαζόμενοι με τα επιχειρηματικά πλάνα του Λαναρά και τις σχέσεις του με τις τράπεζες; Αν, δηλαδή, αποδειχτεί ότι οι επιχειρήσεις δεν είναι καπιταλιστικά βιώσιμες, θα σκύψουν το κεφάλι και θα πάρουν την άγουσα για την ανεργία; Πρέπει άμεσα να βγάλουν το «καπέλο» που πάει να τους φορέσει ο Παναγόπουλος και να συσπειρωθούν γύρω από τα «καθαρά» ταξικά τους αιτήματα, σκληραίνοντας την ταξική τους πάλη. Αλλιώς δεν έχουν καμιά τύχη.
