Πριν αρχίσει η εξέταση των μαρτύρων, ζήτησε να κάνει ένα σχόλιο ο Χριστόδουλος Ξηρός. Ενα σχόλιο ιδιαίτερα εύστοχο, που προκάλεσε διάλογο με την εισαγγελέα.
Χρ. Ξηρός: Εχω εδώ ένα κατάπτυστο δημοσίευμα από την «Ελευθεροτυπία» του Σαββάτου, σε μια στήλη που τιτλοφορείται Κασσάνδρα. Σημαδιακός είναι ο τίτλος. Λέει: «Το καλό που μας θέλω: Να σταματήσουμε αμέσως να εξετάζουμε κι άλλους “αξιόπιστους” μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη για τη 17Ν! Πάμε φιρί-φιρί να τους αθωώσουμε», Εχει μεγάλο άγχος η εν λόγω κυρία, η οποία φαίνεται να γνωρίζει ότι έτσι κι αλλιώς είμαστε αθώοι, όπως επίσης γνωρίζει ότι ακόμα και μάρτυρες κατηγορίας εδώ έχουν κονιορτοποιήσει την κατηγορία. Και κάνει ευθεία υπόδειξη προς το δικαστήριο –εγώ έτσι το καταλαβαίνω- να σταματήσει αμέσως να καλεί άλλους μάρτυρες «αξιόπιστους». Εχει μεγάλο άγχος η κυρία, εάν αποδειχτεί η αθωότητα, μη τυχόν και τους αθωώσουν. Φυσικά, η κ. εισαγγελέας δεν έχει ανάγκη από καμία Κασσάνδρα να της πει να φοβάται τους Δαναούς και δώρα φέροντες.
Εισαγγελέας: Κύριε Ξηρέ, θα σας το πω για πολλοστή φορά. Η εισαγγελέας ή οι εισαγγελείς ούτε δικάζουν ούτε αθωώνουν. Τα δικαστήρια δικάζουν και αθωώνουν. Οι εισαγγελείς προτείνουν.
Χρ. Ξηρός: Γι’ αυτό ακριβώς είπα, δεν το είπα τυχαία, δεν μου διέφυγε «η εισαγγελία». Διότι η εισαγγελία, σε όλες τις αιτήσεις που κάναμε για να έρθουν εδώ μάρτυρες κατηγορίας, να κονιορτοποιήσουν το κατηγορητήριο, σε όλες ήσασταν αρνητική. Σε όλες ανεξαιρέτως. Γι’ αυτό είπα «η εισαγγελέας», δεν το είπα τυχαία.
Η μάρτυρας Καλφόγλου, ιδιοκτήτρια διαμερίσματος δίπλα στο διαμέρισμα που χρησιμοποιούσε ως γιάφκα η 17Ν στη Δαμάρεως, κατέθεσε ότι είχε δει τον Σάββα Ξηρό μαζί με τον εκπρόσωπο (πληρεξούσιο) του διαμερίσματος, ρώτησε τον πληρεξούσιο αν το νοίκιασε και αυτός της απάντησε καταφατικά. Κατέθεσε, επίσης, ότι μια βραδιά μετά την έκρηξη στον Πειραιά άκουσε ν’ ανοίγει8 και να κλείνει πολλές φορές η πόρτα του διαμερίσματος και σχημάτισε την εντύπωση ότι γίνεται μετακόμιση νυχτιάτικα. Ηταν δε κατηγορηματική, ότι μόνο τα βήματα ενός ατόμου άκουγε.
Ο Π. Βραχάσης, πληρεξούσιος του ιδιοκτήτη, κατέθεσε ότι δε θυμόταν τον Σάββα, αλλά θυμόταν τον Γεωργιάδη με τον οποίο υπέγραψε το συμβόλαιο. Αυτό έχει σημασία, γιατί ο Δ. Γεωργιάδης φωνάζει πως δεν ήταν μέλος της 17Ν, αλλά πήγε και υπέγραψε το συμβόλαιο του συγκεκριμένου διαμερίσματος για λογαριασμό του Σάββα, ο οποίος είχε δει το διαμέρισμα και είχε κλείσει τη συμφωνία με τον ιδιοκτήτη. Ετσι που παρουσίαζε τα πράγματα ο Βραχάσης είναι σαν ο Σάββας να μην υπήρξε ποτέ, αλλά ο Γεωργιάδης να ήταν αυτός που έκανε τη διαπραγμάτευση. Υπάρχουν, όμως, δυο κρίσιμα στοιχεία. Το πρώτο είναι ότι ο Γεωργιάδης πήγε με μια ταυτότητα και 180.000 δρχ. και έκλεισε ένα διαμέρισμα, χωρίς να το επισκεφτεί. Ακόμα και γκαρσονιέρα για ερωτική φωλιά να νοικιάσεις, τη βλέπεις πρώτα, όσο μάλλον διαμέρισμα για παράνομη χρήση. Το δεύτερο είναι πως ο Βραχάσης, όταν του φώναξαν για να αναγνωρίσει τον Γεωργιάδη, ο οποίος καθόταν με πέντε-έξι ακόμα άτομα, έδειξε το διπλανό του! Τόσο καλά τον θυμόταν! Μετά πήγε στον ανακριτή και τον αναγνώρισε από φωτογραφίες. Ξέρετε τι εξήγηση έδωσε γι’ αυτό; Ότι στην Ασφάλεια ήταν συγχυσμένος, ενώ μετά… έκανε ζουμ στο μυαλό του, συγκρότησε τη σκέψη του και αναγνώρισε τον Γεωργιάδη! Εκείνο που δεν είπε είναι ότι στο μεταξύ έβλεπε τον Γεωργιάδη ολημερίς στα τηλεοπτικά δελτία και στις κρεμασμένες στα περίπτερα εφημερίδες. Και εντελώς άγνωστος να του ήταν, ήξερε πια ποιος είναι ο Γεωργιάδης.
Ο πρόεδρος έδειξε να μην ενδιαφέρεται καθόλου για το ζήτημα που τέθηκε. Και στη διάρκεια των ερωτήσεων διέκοψε τον συνήγορο Β. Παπαστεργίου και στη διάρκεια του σχολίου του. Μάλιστα, ενώ ο συνήγορος μιλούσε, ο πρόεδρος καλούσε με δυνατή φωνή τον επόμενη μάρτυρα, σαν να έλεγε στο συνήγορο ότι αυτά που λέει τα έχει «γραμμένα». Ευγενικά ο συνήγορος του ζήτησε να τον αφήσει να ολοκληρώσει, όμως ο κ. Βερτέλης ξαναφώναξε το όνομα του επόμενο μάρτυρα.
Αυτή η συμπεριφορά εξόργισε τον Γεωργιάδη, που βγήκε κυριολεκτικά εκτός εαυτού. Ο πρόεδρος όχι μόνο δεν διόρθωσε το σφάλμα του, αλλά το έκανε ακόμα χειρότερο. Αφήνοντας κατά μέρος την ευγένεια και την ηπιότητα που τον χαρακτηρίζουν ως πρόσωπο, μίλησε στον Γεωργιάδη με σκαιότητα, προσβλητικά (στον ενικό) και απειλητικά υπενθυμίζοντάς του τη δικονομία. Ομως, τη δικονομική τάξη την παραβίασε αυτός που έχει την ευθύνη της τήρησής της. Ο ίδιος ο πρόεδρος, που δεν άφησε τον συνήγορο του Γεωργιάδη να ολοκληρώσει, πράγμα που έκανε αμέσως μετά, ρωτώντας… απορημένος: «Δεν τελειώσατε, κύριε συνήγορε;»! Αρα ούτε που τον άκουγε. Παραθέτουμε ολόκληρο το σχετικό διάλογο:
Β. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ: Ενα τελευταίο σχόλιο κ. πρόεδρε και τελειώνω. Αξιολογώ την προσωπικότητά του, ενόψει του γεγονότος ότι εδώ -και το είδατε- ενώπιόν σας, σε ένα λεπτό έβαλε από 20…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ο κ. Κατσιγιάννης παρακαλώ…
Β. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ: Κύριε πρόεδρε, να ακούγονται κι αυτά όμως.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Κύριε πρόεδρε, κι εγώ να κάνω ένα σχόλιο. Από το Δεκέμβριο περιμένουμε ένα μάρτυρα. Ενα και μοναδικό μάρτυρα. Αυτόν τον άνθρωπο.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Κύριε Γεωργιάδη, ποιος σας είπε ότι μπορείτε να πετάγεστε κατ’ αυτό τον τρόπο και να παίρνετε τον λόγο; Θα τον ζητάτε.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Οταν θα σας φορτώσουν τις αμαρτίες ενός λαού ολόκληρου στις πλάτες σας και σας κλείσουν φυλακή για κάτι που δεν κάνατε, να δω αν θα πετάγεστε να φωνάζετε ή όχι μετά. Από το Δεκέμβριο περιμένω αυτό το μάρτυρα. Αν δεν μιλήσω τώρα, πότε θα μιλήσω;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ακουσε να δεις…
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Τι να ακούσω; Δεν ακούω τίποτα. Είμαι τέσσερα χρόνια φυλακή για κάτι που δεν έκανα.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Κύριε, εγώ σας εφιστώ την προσοχή ότι είστε εκτός διαδικασίας.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ποτέ δεν ήμουν εντός της διαδικασίας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Το Δικαστήριο θα διατάξει την αποχώρησή σας.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Δεν πάω πουθενά.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ο μάρτυρας είναι ο κ. Κατσιγιάννης. Εσείς ποιον ζητήσατε κ. Γεωργιάδη;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Εγώ θέλω να κάνω σχόλιο.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να κάνετε μετά.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Τόσο μεγάλη δουλειά ήταν; Επρεπε να ουρλιάξω για να κάνω ένα σχόλιο;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Το «ουρλιάζω» δείχνει μια συμπεριφορά η οποία εκτιμάται κι αυτή.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που έχει τη θηλιά εδώ!
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Υπάρχει μια δικονομική τάξη εδώ. Εχετε τα παράπονά σας, εκτιμά το Δικαστήριο την κατάσταση την οποία βρίσκεστε, όμως ψάχνουμε να βρούμε την αλήθεια. Με τις φωνές αυτές δεν βοηθάτε τον εαυτό σας.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Κύριε πρόεδρε, με συγχωρείτε πάρα πολύ, αλλά κατ’ αρχήν εγώ πνίγομαι. Κατά δεύτερον, θα ξαναπώ ότι από το Δεκέμβριο περιμένουμε ένα και μοναδικό μάρτυρα. Αυτόν τον κύριο. Τόση ώρα διακόπτετε το συνήγορό μου να τελειώσει, και με τις ερωτήσεις του και τώρα με το σχόλιό του, και ενώ δεν έχει τελειώσει φωνάζετε τον επόμενο μάρτυρα. Δηλαδή το έχω ξαναπεί: οι δικές μου υποθέσεις θα απασχολήσουν συνολικά το Δικαστήριο μια με μιάμιση ώρα. Δηλαδή τι να κάνουμε τώρα; Αυτό είναι. Εγώ περιμένω τόσους μήνες.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ορίστε κάντε το σχόλιό σας.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Αφού με συγχύσατε, τώρα θα κάνω σχόλιο!
Β. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ: Κατόπιν αυτού, είχα σχεδόν ολοκληρώσει κ. πρόεδρε, αν δεν με διακόπτατε θα είχα τελειώσει.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δεν τελειώσατε κ. συνήγορε;
Β. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ: Οχι, δεν είχα τελειώσει. Απλώς εσείς καλέσατε τον επόμενο μάρτυρα.
Ο Β. Παπαστεργίου τελείωσε το σχόλιό του, ενώ ο Δ. Γεωργιάδης ζήτησε διάλειμμα για να ηρεμήσει και να συγκροτήσει τη σκέψη του. Μετά το διάλειμμα, ο Δ. Γεωργιάδης έκανε το σχόλιό του που συνοδεύτηκε από ένα μπαράζ ερωτήσεων από την έδρα (ούτε φάση απολογίας να ήταν):
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Δυο λεπτά θα κάνω, κύριε πρόεδρε. Κατ΄ αρχήν, θέλω να τονίσω πόσο σημαντικό είναι αυτό το γεγονός, είναι το σημαντικότερο από όλα τα γεγονότα που με αφορούν άμεσα σε αυτή τη διαδικασία εδώ πέρα. Και αυτό επειδή είναι και το μοναδικό γεγονός το οποίο όντως εμπεριέχει αλήθεια. Αλήθεια που διαστρεβλώθηκε μεν, αλλά εμπεριέχει αληθινό γεγονός. Αληθινό γεγονός είναι ότι εγώ όντως συναντήθηκα με αυτόν τον άνθρωπο. Αλλά από κει και πέρα ο τρόπος που εκτυλίσσεται ένα γεγονός είναι το ήμισυ της αξίας του. Και στην προκειμένη περίπτωση ο τρόπος με τον οποίον έχουν γίνει τα γεγονότα και οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες έγινε η συνάντησή μας είναι εντελώς διαφορετικός από αυτούς που είπε ο μάρτυρας. Και αυτό αποδεικνύει εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που ήρθε εδώ να πει.
Κατ΄ αρχήν, να πω ότι ήδη από την προανακριτική μου εξέταση ως κατηγορούμενος στην τελευταία σειρά της τρίτης σελίδας κάτω-κάτω λέει “ούτε υπέγραψα μαζί του κάποιο συμβόλαιο”. Εγώ αυτό το γεγονός της συνάντησης με τον κύριο Βραχάτη ήτανε το πρώτο και το μοναδικό γεγονός που είπα από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα να ανακρίνομαι και δεν είχα κανένα λόγο να το κρύψω. Από κει και πέρα, ήδη από τις πρώτες μέρες της ανάκρισης εγώ έχω δηλώσει διαφορετικά από αυτά που λέει ο μάρτυρας εδώ πέρα. Εχω δώσει δείγματα γραφής, έχω δώσει δείγμα για εξέταση DNA, δεν έχω αρνηθεί ποτέ οποιαδήποτε ερώτηση ή οποιουδήποτε είδους εξέταση. Αν το γεγονός ότι εγώ υπέγραψα ένα συμβόλαιο, που δεν το υπέγραψα, είναι τόσο σημαντικό, θα έπρεπε αυτή τη στιγμή μέσα στη δικογραφία να υπάρχει μια γραφολογική εξέταση που να το πιστοποιεί. Ηταν το μόνο εύκολο. Γίνανε τόσες γραφολογικές.
Κατά δεύτερον, ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί συντάσσεται μια έκθεση όταν αναγνωρίζει κάποιος κάποιον και δε συντάσσεται μια έκθεση όταν κάνει λάθος αναγνώριση. Γιατί αυτό το γεγονός ήμασταν τυχεροί και ο κύριος Βραχάτης θέλησε να το αναφέρει, είναι αλήθεια βέβαια, αλλά θα μπορούσε να μην το αναφέρει ή τέλος πάντων να το αμελήσουμε και να μη φαίνεται πουθενά.
Και όσον αφορά την αξιοπιστία του κυρίου Βραχάτη θα πω μόνο το εξής, ότι είναι ένας μάρτυρας που για να στηρίξει τα όσα λέει δεν προσπαθεί να τα στηρίξει στο τι θυμάται και σε γεγονότα, αλλά επικαλείται ομολογίες και απολογίες και υπομνήματα κατηγορουμένων, θαρρείς και δεν είναι σίγουρος. Ο ίδιος το είπε, ότι “μέχρι πριν με καλέσουν για αναγνώριση δεν είχα δει φωτογραφία, είδα μετά την αναγνώριση φωτογραφία”. Δηλαδή, όσο δεν είχα δει φωτογραφίες υπέδειξα λάθος άνθρωπο και όταν είδα φωτογραφίες και μου είπανε ποιος είναι ήρθα εδώ να τον υποδείξω σωστά.
Και όλα αυτά για ένα γεγονός του οποίου τον πυρήνα εγώ δεν τον αρνούμαι, τον έχω συναντήσει τον άνθρωπο, αλλά τον έχω συναντήσει υπό τελείως διαφορετικές προϋποθέσεις. Εγώ πήρα όντως μια ταυτότητα από το Σάββα Ξηρό, ταυτότητα που πίστευα ότι είναι ενός φίλου του και πήγα εκεί πέρα προκειμένου να δώσω τα λεφτά και να πάρω τα κλειδιά για να τα δώσω μετά στο Σάββα Ξηρό γιατί ο Σάββας Ξηρός μου είπε “δεν μπορούσε να πάει” και δεν ήθελα να χάσει το σπίτι το οποίο ήθελε να νοικιάσει για να το έχει για δεύτερη χρήση δεν ξέρω γιατί ακριβώς το ήθελε τέλος πάντων.
Από κει και πέρα δεν ξέρω, νομίζω ότι οι χειρισμοί μου επαληθεύονται στο έπακρο από όλα τα στοιχεία που υπάρχουν μέσα στη δικογραφία. Δεν ξέρω πως θα τον εκτιμήσετε εσείς αυτόν τον μάρτυρα, αλλά ακόμα και στην πρωτόδικη απόφαση έχει γίνει ολόκληρη αλχημεία για να μπορέσει να στηριχτεί αυτός ο μάρτυρας. Διαστρεβλώθηκε ένας ισχυρισμός δικός μου αυτό που εγώ είπα ότι δεν βρισκόμουνα τον καιρό της έκρηξης στην Αθήνα και διαστρεβλώθηκε και είπε ότι “δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός του ότι το 2000 βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη”. Εγώ δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι το 2000 βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη. Το 2000 ήμουνα στην Αθήνα και όντως μετέφερα μια ταυτότητα, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Και οι λόγοι αυτοί είναι που αποδεικνύουν αυτό που αποδεικνύουν. Αν εγώ εκεί εμφανίστηκα ως ενοικιαστής προφανώς σημαίνει ότι είχα και κάποια γνώση, αυτό όμως δεν ισχύει. Εγώ έκανα μια εξυπηρέτηση στο Σάββα Ξηρό, είχα μια ιδιαίτερη σχέση όντως με το Σάββα Ξηρό, γιατί με βοήθησε πάρα πολύ τον πρώτο καιρό που ήμουνα στην Αθήνα, μου ζήτησε μια εξυπηρέτηση. Δεν είχα κανέναν απολύτως λόγο να υποψιαστώ οτιδήποτε και να μην την κάνω. Αυτά έχω να πω για τώρα, ό,τι διευκρινίσεις στην απολογία μου.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Να ρωτήσω κάτι τον κύριο Γεωργιάδη. Εσείς είπατε κάνατε εξυπηρέτηση στο Σάββα Ξηρό, έτσι;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ναι.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Ο Σάββας Ξηρός τι σας είπε, για λογαριασμό του θα το νοίκιαζε αυτό το σπίτι;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ο Σάββας Ξηρός μου είπε ότι “θέλω να νοικιάσω μια γκαρσονιέρα να την έχω σαν ησυχαστήριο για να πηγαίνω με καμιά μικρούλα” και διάφορα τέτοια.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Και γιατί με άλλο όνομα το νοίκιαζε, με το Παπαδημητρίου;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Γιατί θα τη νοίκιαζε με κάποιο φίλο του, έτσι μου είπε.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Κι εσείς που πηγαίνατε με την ταυτότητα, αν είχε αυτός έτοιμο το μισθωτήριο, πως θα υπογράφατε; Γιατί λέτε ότι δεν είχε μισθωτήριο.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ναι, δε θα υπέγραφα.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Ακούστε με, κάπου λέτε ότι “δεν είχε μισθωτήριο γι’ αυτό και δεν…
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ναι, ναι.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Λοιπόν αν το είχε αυτός, ας πάρουμε το ότι αυτός θα το είχε;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Μα δεν θα υπέγραφα. Δεν είχα εγώ κανένα λόγο να υπογράψω.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Τότε γιατί πήγατε;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Εγώ μια εξυπηρέτηση έκανα στο Σάββα.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Τι εξυπηρέτηση;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Που δεν μπορούσε να πάει.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Δυο λεπτά, αφού μισθωτήριο δεν είχε, τίποτα δεν είχε ο άλλος, εσείς πήγατε με μια άλλη ταυτότητα, γιατί πήγατε;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ξέρετε πολύ καλά ότι τα σπίτια κλείνονται με τα λεφτά, δεν κλείνονται με τις υπογραφές.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Οχι δεν ξέρω. Ξέρω το αντίθετο, ότι κλείνονται με τα χαρτιά τα σπίτια.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Αλλά εν πάση περιπτώσει..
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ισως για σας επειδή είστε νομικός κι έχετε συνηθίσει να ασχολείστε με χαρτιά πάρα πολύ.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Δεν καταλαβαίνω γιατί πήγατε, τι εξυπηρέτηση θα κάνατε στο Σάββα.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Γιατί δεν μπορούσε να πάει ο Σάββας Ξηρός.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Μα αφού δεν είχε μισθωτήριο ο άλλος.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Επρεπε να πάει εκείνη την ημέρα και μου είπε “δεν μπορώ να πάω έχω δουλειά”.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Κι εσείς θα λέγατε στον άλλον ότι εγώ δεν υπογράφω τώρα; Εσείς τι είπατε στον άλλον, ήρθα για λογαριασμό του Σάββα Ξηρού;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Τίποτα, καλημέρα ήρθα για το σπίτι.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Μα πολλοί πήγαν για το σπίτι.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ο Σάββας Ξηρός μου είχε πει έχω συνεννοηθεί, θέλω μόνο να πας τα λεφτά και να πάρεις τα κλειδιά.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Για ποιον είπατε “ήρθα για το σπίτι”. Μπορεί και με άλλους να είχε κλείσει. Για λογαριασμό ποιου είπατε στον κύριο ότι πήγατε για το σπίτι;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Δεν είπα τίποτα, μου είπε “είχε συνεννοηθεί”. Ο Σάββας Ξηρός μου είπε “έχω συνεννοηθεί, έχω πάει το έχω δει, έχω συνεννοηθεί, έχω ραντεβού αλλά δε μπορώ να πάω”. Εγώ είπα “γεια σας, καλημέρα, ήρθα για το σπίτι”. Η ταυτότητα που κρατούσα εγώ είχα την εντύπωση ότι είναι του φίλου του Σάββα Ξηρού, με τον οποίον θα νοίκιαζε το σπίτι.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Μάλιστα.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Κύριε Γεωργιάδη τα χρήματα τα δώσατε;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ναι.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Πήρατε απόδειξη;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Δε θυμάμαι. Πάντως πήρα σίγουρα τα κλειδιά τα οποία τα έδωσα την ίδια μέρα.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Τα πήρατε τα κλειδιά, το είπατε. Αυτή η καταβολή των χρημάτων που έγινε από σας για τους λόγους που λέτε πως απεδεικνύετο; Πως θα μπορούσατε να αποδείξετε ότι εγώ έδωσα χρήματα στον Βραχάτη; Αν ο Βραχάτης αύριο το πρωί σας έλεγε “εγώ δεν πήρα δραχμή”, πως θα το αποδεικνύατε αυτό; 180 χιλιάδες είναι πολλά λεφτά, το είπατε κι εσείς, ένας μισθός.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Δεν είπα ότι δεν πήρα απόδειξη, προφανώς θα την πήρα, αλλά δε θυμάμαι, δεν μπορώ να το πω με σιγουριά αυτή τη στιγμή. Προφανώς θα πήρα απόδειξη και τα κλειδιά.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Απόδειξη σαν τι να πήρατε; Τι να έλεγε η απόδειξη επάνω;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Φαντάζομαι καταβολή ενοικίου, τι άλλο να έλεγε;
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Καταβολή ενοικίου, είπατε ότι ήταν και η εγγύηση.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Και εγγύηση.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Που είναι; Φαίνονται αυτά τα πράγματα, ότι πήρατε για λογαριασμό άλλου απόδειξη; Εσείς πρέπει να την έχετε αυτή την απόδειξη, κύριε Γεωργιάδη.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Δεν την έχω εγώ. Ο,τι πήρα, τα κλειδιά που πήρα σίγουρα εκείνη την ημέρα τα έδωσα στο Σάββα Ξηρό. Την ίδια ημέρα. Δεν είχα κανένα λόγο εγώ να κρατήσω τίποτα από εκεί πέρα.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Δεν μπορώ να καταλάβω, πως δίνετε 180 χιλιάδες δραχμές χωρίς καμία έγγραφη απόδειξη.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Εγώ; Κατ΄ αρχήν δεν ήταν δικά μου.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Εντάξει, για τον φίλο σας λέω, για να προασπίσετε για να διασφαλίσετε τον φίλο σας. Πήγα, έκλεισα ένα σπίτι, εγγύηση και ενοίκιο ενός μηνός, 180 χιλιάδες, τι πήρα;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Εγώ δεν είχα κανένα λόγο να μπω σε τέτοια διαδικασία.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Πως δεν είχατε; Φίλος σας δεν ήταν; Προηγουμένως είπατε ότι “τον κύριο Σάββα Ξηρό βεβαίως τον γνώριζα και βεβαίως του είχα και υποχρέωση γιατί ήμαστε φίλοι”.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ναι, ναι.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Λοιπόν δίνω 180 χιλιάδες δραχμές και φεύγω;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Σας είπα ότι δε θυμάμαι αν πήρα απόδειξη. Δεν μπορώ να θυμηθώ.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Εντάξει δε θυμάστε, τι πήρατε;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Θυμάμαι τα κλειδιά, που είναι χαρακτηριστικό ότι πήρα τα κλειδιά.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Ναι, αλλά κάποιος μπορεί να έρθει να σας πει αύριο δεν ξέρω που τα βρήκες τα κλειδιά. 180 χιλιάδες;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι ο Σάββας Ξηρός είχε συνεννοηθεί μαζί του. Εγώ δεν είχα κανένα λόγο να αναζητήσω οτιδήποτε ή να πω οτιδήποτε.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Κύριε Γεωργιάδη, ακούστε, εγώ δεν αμφισβητώ αυτά τα οποία λέτε, τα ακούμε αυτά που λέτε. Είναι ένα πραγματικό γεγονός. Δίνετε 180 χιλιάδες σε έναν άγνωστο, τον ξέρατε τον κύριο αυτόν;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Οχι, όχι.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Δεν τον ξέρετε, δεν τον έχετε ξανασυναντήσει.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Οχι.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Πάτε ένα πρωί και του δίνετε 180 χιλιάδες. Τι πήρατε εσείς για τα 180 χιλιάρικα που δώσατε;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Τα κλειδιά.
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Τα κλειδιά δεν αποδεικνύουν καταβολή. Μπορεί να σας έλεγε άλλα πράγματα.
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Δεν είχα εγώ κανένα λόγο να ανησυχώ, εφόσον δεν ανησυχούσε ο Σάββας Ξηρός που είχε πει ότι συνεννοήθηκε μαζί του και δικά του ήταν τα λεφτά. Εγώ για τι πράγμα να ανησυχώ;
Σ. ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ: Δεν ξέρω, όμως οι 180 χιλιάδες δραχμές είναι ένα μεγάλο ποσόν για οποιονδήποτε άνθρωπο. Σας ευχαριστώ.
A. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Κύριε Γεωργιάδη την ταυτότητα τι την κάνατε, την πήρατε πίσω;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Την ταυτότητα την έδωσα πίσω στο Σάββα Ξηρό. Την άφησα εκεί την ταυτότητα;
A. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Κράτησε τα στοιχεία δηλαδή;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ναι κράτησε τα στοιχεία.
A. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Και σας την έδωσε πίσω;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ναι βέβαια.
A. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Για το μισθωτήριο σας είπε τίποτα;
Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Για το μισθωτήριο μου είπε ότι “δεν έχω έτοιμο αυτή τη στιγμή” και του είπα εντάξει, ετοιμάστε ένα και πετάξτε το κάτω από την πόρτα να το υπογράψει.
Ο υδραυλικός Δ. Κατσιγιάννης, που κάποτε έκανε εργασίες στο λουτρό του διαμερίσματος της Δαμάρεως, θυμόταν μόνο ένα ψηλό ευγενικό νεαρό, χωρίς να μπορεί να πει ότι ήταν ο Σ. Ξηρός Ούτε όταν τον είδε στις τηλεοράσεις τον αναγνώρισε. Θυμόταν, επίσης, ότι το διαμέρισμα είχε ελάχιστα πράγματα, αλλά αυτό δεν του έκανε εντύπωση, γιατί έχει δει και άλλα σπίτια έτσι, εξαιτίας της δουλειάς του. Χαρακτηριστικό είναι το εξής. Ο μάρτυρας τα ίδια έλεγε και στην πρώτη δίκη. Οταν του είπε ο πρόεδρος τότε να γυρίσει και να δει τους κατηγορούμενους, έδειξε το Σάββα, τον οποίο πλέον γνώριζε από τη δημοσιότητα, επιμένοντας ότι ο ίδιος δε μπορεί να θυμηθεί αν ήταν αυτός που τους υποδέχτηκε στο διαμέρισμα. Και όμως, στα επίσημα πρακτικά γράφτηκε ότι γύρισε και έδειξε το Σάββα. Στην προκείμενη περίπτωση αυτό δεν έχει σημασία, γιατί ο Σάββας δεν αρνείται τη σχέση του με το διαμέρισμα της Δαμάρεως. Εχει, όμως, σημασία για το πώς πιέζονται οι μάρτυρες να κάνουν αναγνωρίσεις, ακόμα και όταν δεν έχουν καμιά τέτοια διάθεση (το γεγονός σχολίασε η Γ. Κούρτοβικ, διαβάζοντας από τα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά της πρώτης δίκης όλη την περιγραφή από το σχετικό σημείο της κατάθεσης αυτού του μάρτυρα). Σώνει και καλά να τον βγάλουν και αυτόν «αναγνωριστή», ενώ ο άνθρωπος σαφέστατα δήλωνε και δηλώνει ότι δεν θυμάται αν ήταν ο Σάββας. Και μπορεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να μην έχει καμιά σημασία, έχει όμως σημασία σε μια σειρά άλλες περιπτώσεις, διότι καταδεικνύει την πίεση που ασκήθηκε στους μάρτυρες και το μέγεθος της ψυχικής δύναμης που έπρεπε να έχει κάποιος μάρτυρας για να αντισταθεί σ’ αυτή την πίεση και την προσπάθεια υποβολής συγκεκριμένης εικόνας.
Ο Χρ. Ξηρός, ορμώμενος από την κατάθεση του Βραχάτη, σχολίασε ότι αυτή η διαδικασία είναι η δικονομικά και λογικά σωστή διαδικασία αναγνώρισης. Δείχνεις τον ύποπτο εν μέσω άλλων. Οταν αυτό δεν τους βγήκε, ακολούθησαν την άλλη μέθοδο. Δημοσίευση φωτογραφιών στον Τύπο και διοχέτευση των στημένων προανακριτικών ομολογιών, ώστε οι μάρτυρες να καθοδηγούνται σε συγκεκριμένες αναγνωρίσεις. Ο Γ. Γκουντούνας συμπλήρωσε ότι αυτή η ανακριτική πράξη, η οποία δεν αμφισβητείται, αφού την παραδέχονται και ο κατηγορούμενος Γεωργιάδης και ο μάρτυρας Βραχάτης, δεν υπάρχει στη δικογραφία. Δεν την έβαλαν στη δικογραφία. Γεννιέται, λοιπόν, η υποψία –αν όχι η βεβαιότητα- ότι έχουν γίνει και άλλες παρόμοιες ανακριτικές πράξεις, οι οποίες απέβησαν άκαρπες και γι’ αυτό δεν περιλήφθηκαν στη δικογραφία, γιατί χαλούσαν τις σκοπιμότητες του «αντιτρομοκρατικού» επιτελείου.
Η δίκη θα συνεχιστεί την Τετάρτη, που θα συνεχίσει με ανάγνωση εγγράφων.
