Δεν έχουν καθόλου άδικο να ετοιμάζονται για το φάγωμα μιας μεγαλύτερης πίτας οι ιδιωτικές εταιρίες. Διότι το νέο ασφαλιστικό σύστημα θα καλλιεργεί τη συνείδηση της αποφυγής της κοινωνικής ασφάλισης, ιδιαίτερα στους νέους που θα μπαίνουν από εδώ και πέρα στην παραγωγή.
Γιατί να κυνηγά τα ένσημα ένας νέος εργαζόμενος, όπως έκαναν οι προηγούμενες γενιές; Για να πάρει στο φινάλε μια αναλογική σύνταξη μερικών δεκάδων ευρώ; Είτε μόνος του είτε με την παρότρυνση του εργοδότη, θα σπρώχνεται στη μαύρη εργασία, παίρνοντας ένα τμήμα του ασφάλιστρου στο χέρι, για να συμπληρώνει το άθλιο μεροκάματο ή μισθό. Τη βασική σύνταξη (όποια κι αν είναι αυτή) θα την πάρει και ως ανασφάλιστος, οπότε γιατί να κυνηγάει την ασφάλιση; Και μη μας πείτε ότι το να κυνηγάς τα ένσημα είναι ταξικό καθήκον. Φυσικά και είναι, όμως αυτό δεν μπορεί να το συνειδητοποιήσει κάθε εργαζόμενος και ειδικά ένας νέος, που περνάει μεγάλα διαστήματα ανεργίας και υποαπασχόλησης και ξέρει (κι αν δεν το ξέρει θα φροντίζουν τα αφεντικά να το μάθει), πως τελικά η αναλογική του σύνταξη δεν θα φτάνει ούτε τα 100 ευρώ.
