Εχουμε γράψει και άλλες φορές, ότι ο Περισσός απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του συστήματος, διότι έχει δώσει πολλές φορές εξετάσεις με απόλυτη επιτυχία (η τελευταία ήταν κατά τον κρίσιμο Δεκέμβρη του 2008). Ομως, τις τελευταίες μέρες αναπτύσσεται και πάλι μια λυσσασμένη επίθεση ενάντια στις συνδικαλιστικές δυνάμεις του Περισσού, απ’ αφορμή κυρίως την περιφρούρηση κάποιων απεργιακών κινητοποιήσεων των ναυτεργατών.
Δίπλα στους γνωστούς «Πρετεντέρηδες» προστίθενται ακόμη και οι γνωστοί «αναθεωρητές ιστορικοί», που μοιράζονται στις φυλλάδες των συγκροτημάτων για να αρθρογραφήσουν κατά της «ριζοσπαστικής αριστερής ιδεολογίας» και κατά της «μερικής κατάλυσης του κράτους» (βλέπε άρθρα των Μαραντζίδη και Καλύβα σε «Βήμα» και «Καθημερινή», αντίστοιχα), ενώ επιστρατεύονται και «υπεράνω υποψίας» αρθρογράφοι, όπως ο… αντιεξουσιαστής Βότσης, που σ’ ένα αισχρό πόνημά του στην «Ελευθεροτυπία» αυτοαναγορεύτηκε σε εκπρόσωπο της κοινωνίας, η οποία «θυμώνει όταν σε περίοδο άγριας δυσπραγίας εμποδίζονται οι τουρίστες στον Πειραιά» και «αποστρέφεται τη βεβήλωση του Ιερού Βράχου με προπαγανδιστικά πανό».
Ορισμένοι απ’ αυτούς τους αρθρογράφους δεν διστάζουν να εγκαλέσουν την κυβέρνηση για δισταγμό και αβελτηρία στην εφαρμογή του νόμου και της τάξης. Το «τι κάνει ο εισαγγελέας ή η αστυνομία» ακούγεται και γράφεται ολοένα και πιο συχνά.
Αλλες εποχές αυτά τα φαινόμενα θα περνούσαν απαρατήρητα. Το πολύ να γράφονταν καναδυό δηλητηριώδη σχόλια περί «αγωνιστικής γυμναστικής». Σήμερα, όμως, μολονότι αυτές οι εκδηλώσεις ούτε ιδιαίτερα μαζικές είναι ούτε μεγάλη διάρκεια έχουν, ξεσηκώνουν λυσσασμένες αντιδράσεις, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν ή αρθρογραφούν χαρακτηρίζοντας τον Περισσό κόμμα «εκτός συνταγματικού τόξου».
Οχι, δεν έχασαν την εμπιστοσύνη τους στον Περισσό οι δυνάμεις του συστήματος. Σήμερα, όμως, είναι αποφασισμένες να μην επιτρέψουν ούτε αυτές τις μικρές παρασπονδίες που χρειάζεται για τη συντήρησή του ένα κόμμα της κοινωνικής δημαγωγίας. Φοβούνται πως οι σημερινές αυστηρά ελεγχόμενες κινητοποιήσεις του Περισσού θα δώσουν τη θέση τους αύριο σε κινητοποιήσεις εκτός κάθε ελέγχου. Οχι από τις δυνάμεις του συγκεκριμένου κόμματος, αλλά από το κοινωνικό δυναμικό που στριμώχνεται ολοένα και περισσότερο στη γωνία, που δέχεται αλύπητα χτυπήματα και κάποια στιγμή δεν θα σηκώνει απλά το χέρι για να προστατευθεί, αλλά θα σηκωθεί και θα αντεπιτεθεί.
Ολοι οι αστοί αναλυτές θεωρούν ως δεδομένο πως το φθινόπωρο θα είναι απελπιστικό, καθώς η καταβαράθρωση του τουρισμού θα σπρώξει πολλούς περισσότερους στην ανέχεια. Την ίδια εποχή, όμως, η τρόικα θα σπρώχνει την κυβέρνηση στη λήψη νέων αντιλαϊκών μέτρων, διότι θεωρείται δεδομένο πως όσα πάρθηκαν μέχρι τώρα δεν αρκούν (η «ύφεση» είναι πολύ βαθύτερη από την αναμενόμενη). Θα δημιουργηθεί έτσι ένα εκρηκτικό μίγμα: από τη μια ένας κόσμος μπαϊλντισμένος και από την άλλη μια κυβέρνηση που θα περάσει σε νέα επίθεση. Μια κοινωνική έκρηξη σ’ αυτές τις συνθήκες και πιθανή είναι και ανεξέλεγκτες διαστάσεις μπορεί να πάρει.
Γι’ αυτό και ζητούν στοχοπροσήλωση από τώρα και ευθυγράμμιση όλων των δυνάμεων του συστήματος. Γι’ αυτό και προσπαθούν να δημιουργήσουν φασιστικού τύπου ορδές «αγανακτισμένων πολιτών» από τα μικροαστικά στρώματα που πάντα είναι επιρρεπή σε τέτοιες συμπεριφορές, ειδικά όταν τα χτυπά η κρίση.
Π.Γ.
