Για μια ακόμα χρονιά, τα φασιστοεθνίκια δημιουργούν επεισόδια σε πανηγύρια που γίνονται σε χωριά της Δυτικής Μακεδονίας. Ο λόγος είναι γνωστός: επειδή οι μπάντες παίζουν μακεδονίτικα τραγούδια. Τραγούδια που τα ζητάει ο κόσμος, αφού στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι πανηγυριώτες είναι Σλαβομακεδόνες.
Φέτος ξεκίνησαν από το Σκλήθρο (Zελένιτσι) Φλώρινας, όπου στις 2 Αυγούστου έγινε η Γιορτή της Πατάτας. Μόλις η μπάντα «Μουσικό Ηχόχρωμα» άρχισε να παίζει το τραγούδι «Zajdi, Ζajdi» («Δύσε, δύσε»), ο βουλευτής Φλώρινας της ΝΔ νομό Σταύρος Παπασωτηρίου και ο αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Φλώρινας Αθανάσιος Τάσκας, σηκώθηκαν, διέκοψαν την εκδήλωση και έκαναν επεισόδιο, απευθυνόμενοι στον παριστάμενο πρόεδρο της τοπικής κοινότητας Παύλο Κολκίδη, ζητώντας εξηγήσεις για ποιο λόγο παίζονται «αλυτρωτικά τραγούδια» που «δεν έχουν σχέση με τη φολκλορική παράδοση της περιοχής».
Θέλοντας να λύσουμε την απορία μας αν το συγκεκριμένο τραγούδι έχει κάποια σχέση με τους αγώνες των Σλαβομακεδόνων ενάντια στην εθνική καταπίεση και τους πολύχρονους διωγμούς που υπέστησαν από το ελληνικό κράτος, κάναμε μια σύντομη αναζήτηση στο Διαδίκτυο και βρήκαμε μια εκτέλεση που περιλαμβάνει σε υπότιτλους τους στίχους στα μακεδονικά και στα ελληνικά. Και διαπιστώσαμε ότι είναι ένα πολύ ωραίο τραγούδι, χωρίς καμιά πολιτική αναφορά, που μιλάει για τη νιότη που χάθηκε.
Τότε γιατί ενοχλούνται τα εθνίκια; Γιατί, όπως εξηγούν, το τραγούδι αυτό δεν είναι παραδοσιακό, αλλά γράφτηκε το 1965 στην τότε Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας (τμήμα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας) από τον μακεδόνα τραγουδοποιό Αλεξάντερ Σαριέφσκι (1922-2002). Και μόνο το γεγονός ότι το τραγούδι γράφτηκε από μακεδόνα συνθέτη το καθιστά… αλυτρωτικό. Είναι σαν να απαγορεύεις στους μειονοτικούς της Θράκης ν’ ακούνε τούρκικα τραγούδια! ‘Η στους Συλλόγους Μικρασιατών να έχουν και τούρκικα παραδοσιακά τραγούδια στις εκδηλώσεις τους.
‘Η, για να το θέσουμε από καθαρά πολιτιστική άποψη, είναι σαν να απαγορεύεις τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Τσιτσάνη. Γιατί το «Ζajdi Zajidi» είναι το ισοδύναμο της «Συννεφιασμένης Κυριακής». Γνώρισε τεράστια επιτυχία και παίζεται μέχρι σήμερα, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί στα σάουντρακ ταινιών και σειρών. Δεν υπάρχει τραγουδίστρια ή τραγουδιστής που να μην το τραγουδάει. Ακόμα και μη παραδοσιακές μπάντες το εντάσσουν στις συναυλίες τους, αντικαθιστώντας τον ξύλινο αυλό και το βιολί με ηλεκτρική κιθάρα. Γι’ αυτό αντιδρούν τα φασιστοεθνίκια, που έχουν τη φρικτή θεωρία ότι οι (Σλαβο)Μακεδόνες, η γλώσσα τους και ο πολιτισμός τους δεν υπάρχουν.
Μολονότι η Συμφωνία των Πρεσπών έχει αναγνωρίσει τη μακεδονική γλώσσα και πλέον στα πανηγύρια μπορεί ν’ ακούγεται και κάνα τραγούδι με λόγια (μέχρι τώρα, τα μακεδονικά τραγούδια παίζονταν σαν να είναι τα μοναδικά στον κόσμο που έχουν μόνο μουσική και καθόλου λόγια!), το τέρας του εθνικοφασισμού πρέπει να τροφοδοτείται διαρκώς με το δηλητήριο που το τρέφει. Γιατί αυτό το τέρας, με τις καρναβαλίστικες περικεφαλαίες και τις ασπίδες με τ’ αστέρι της Βεργίνας, έχει ψηφαλάκια που τα διεκδικούν οι δεξιοί και ακροδεξιοί σχηματισμοί. Κι επειδή η ΝΔ έχει αποδεχτεί τις Πρέσπες, οι τοπικοί πολιτευτές της πρέπει να εμφανίζονται πιο φανατικοί απ’ αυτούς του Βελόπουλου και του Κασιδιάρη.
Παραθέτουμε τη διαμαρτυρία που εξέδωσε ο Πνευματικός Μορφωτικός Σύλλογος Μελίτης:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ
Η αλήθεια για τους Σλαβομακεδόνες
Ο ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ
