Δύο χιλιάδες είκοσι έξι
ατέλειωτη νύχτα, αργεί να φέξει
Τέλος τα αμνοερίφια για τους τυχερούς που τα γεύτηκαν και οι «μαγικοί προορισμοί» ή τα χωριά τους για όσους μπόρεσαν να «αποδράσουν» (πόσο εύγλωττα ενδεικτικός όρος!), τέλος το άλλοθι της σαρακοστής για τους ετησίως νηστεύοντες, τέλος η «κατάνυξη» με την προσδοκία των πανηγυριών, τέλος ο θάνατος με την προσδοκία ανάστασης. Τα κεφάλια μέσα.
Βέβαια, με τόσα παράσιτα (εκ των λέξεων «παρά» και «shit»), μύγες και έντομα να πλαισιώνουν το σάπιο κυβερνητικό κουφάρι που σέρνει εδώ κι εκεί τη μπόχα του, με τη ΜαρΚα και τον Αλέξη να κόβουν βόλτες με χαμηλές πτήσεις και πτύσεις στον ορίζοντα, με όσα ξεπηδάνε καθημερινά από παντού, δεν πρόκειται να πλήξει κανείς.
Λοιπόν, πάσχουσα έκανε Πάσχα η συμμορία
και ως συνήθως ψάχνεται σε ποιους να τα φορτώσει.
Τηράει δεξιά και πιο δεξιά, κανένανε δε βρίσκει
δεν υπάρχει ανέγγιχτος, όλοι έχουν τελειώσει!
Βρωμάει και ζέχνει το μαντρί με τα γαλάζια γίδια
η πασχαλιά το αέρισε αλλά η μπόχα ίδια.
Μεγάλε, έρχεται στην Αθήνα ο Μανωλάκης ο εκ μακρών (εξ Εσπερίας) στις 24-25 του Απρίλη. Up, really, ετοιμάσου να βάλεις πάλι το χέρι βαθιά στην τσέπη. Ξέρεις εσύ.
Κυριολεκτικά γάτες στην κυβέρνηση. Κάθε μέρα και νέα περιττώματα, κάθε μέρα θάψιμο και κουκούλωμα.
Κι ο καπετάνιος τους μιλάει κι ο καπετάνιος λέει
«για φάτε, πιείτε βρε παιδιά, χαρείτε να χαρούμε
τούτον το χρόνο τον καλό. Τον άλλο ποιος το ξέρει
για ζούμε, για πεθαίνουμε, για σ’ άλλο κόσμο πάμε».
Εδώ κάνει ό,τι γουστάρει απέναντι σε άλλα αρπακτικά της συνομοταξίας του, δεν φοβάται κανέναν και τίποτα, θα φοβηθεί ρασοφόρους λέοντες;
Βουλιαγμένος στις αντιφάσεις του ο μαγικός καπιταλισμός, με πιο χειροπιαστή στην καθημερινότητα αυτή του να μη βρίσκουν δουλειά οι άνεργοι την ίδια ώρα που δεν βρίσκουν προσωπικό οι επιχειρήσεις…
Ούτε τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία ούτε το πτυχίο τη μακαριότητα. Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες, μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.
Ανασύρθηκε από το χρονοντούλαπο και μιλάει όλο και συχνότερα ο γνωστός Καρανίκας. Είναι φανερό ότι έρχονται ξανά μέρες δόξης για τη στήλη και όχι μόνο.
Πού ‘σουν περιστερούλα μου τόσο καιρό που λείπεις;
Πήγα να μάσω λάχανα με τ’ άλλα τα κορίτσια.
Ξεπλύθηκα καλά-καλά στης λήθης το πηγάδι
κι απέ στο νυφοπάζαρο γύρισα, πάω γι’ άλλα.
Αν το «σας θυμίζουμε ότι σύμφωνα με τη συνθήκη της Λοζάνης, η μειονότητα της Θράκης είναι θρησκευτική» είναι «αυστηρός τόνος» όπως λέει το ελληνικό ΥπΕξ, τότε τα τουρκικά μπινελίκια και τα σιχτιρίσματα τι είναι;
«Αν δεν ήμουν πρόεδρος, ο κόσμος θα είχε γίνει κομμάτια» λέει ο Ντόναλντ (ποιος Ντακ ρε;)! Μεγάλε, ξεπέρασες και τον Aδωνι.
Η στήλη αναμένει εναγωνίως την ομιλία του Κάρολου γάμα στο αμερικανικό κογκρέσο.
Aδωνι, δεν είναι δίκαιο να επιτίθεσαι (και) στη δικαιοσύνη.
Στα λεξικά διαβάζουμε ότι «τεχνητός» σημαίνει «ο κατασκευασμένος με τεχνικά μέσα, που μοιάζει με κάτι φυσικό (ως απομίμηση). Συχνά ο όρος “τεχνητός” ταυτίζεται με το “ψεύτικος”». Ας κάνουμε μια συσχέτιση των παραπάνω με την τεχνητή νοημοσύνη και τον κόσμο που ετοιμάζει (όχι μόνη της φυσικά…). Έναν κόσμο που κι αν δεν είναι «ψεύτικος», θα μοιάζει αλλά δεν θα είναι φυσικός.
Oλο νέες ορολογίες είστε. Δηλαδή η μεταφορά αφρικανικής σκόνης -και μόνο αυτή- γίνεται σε «επεισόδια»;
Παρακαλώ εγέρθουτου, up really εν όψει 22 του Απρίλη: Κατερίνα Παπακώστα, Κώστας Καραμανλής, Γιάννης Κεφαλογιάννης, Νότης Μηταράκης, Κώστας Τσιάρας, Κώστας Σκρέκας, Δημήτρης Βαρτζόπουλος, Μάξιμος Σενετάκης, Λάκης Βασιλειάδης, Χρήστος Μπουκώρος, Θεόφιλος Λεονταρίδης, Χαράλαμπος Αθανασίου και Τάσος Χατζηβασιλείου.
Κοκκινοσκουφίτσα
