Ηταν από τις ελάχιστες φορές που η παρουσία ενός πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, όπου παραδοσιακά οι κυβερνήσεις παρουσίαζαν την οικονομική (και όχι μόνο) πολιτική τους για τον επόμενο χρόνο, πέρασε εντελώς απαρατήρητη. Οσο φιλότιμες προσπάθειες κι αν έκαναν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια, θα ‘πρεπε να έχουν και καμιά είδηση, για να μπορέσουν να συντηρήσουν το θέμα για μερικές μέρες. Ο Σαμαράς, όμως, δεν έδωσε καμιά είδηση και το μόνο που βρήκαν να σχολιάσουν τα παπαγαλάκια ήταν η ξαναζεσταμένη σούπα των «δύο άκρων» (τα «δύο άκρα» είναι, ως γνωστόν, οι νεοναζί και ο… ΣΥΡΙΖΑ), που ήταν η μοναδική άξια λόγου (για τον γκεμπελικό της χαρακτήρα) πολιτική τοποθέτηση του Σαμαρά.
Ενός Σαμαρά που πήγε και πάλι στη Θεσσαλονίκη σαν κλέφτης, εκφώνησε μια ομιλία και κρύφτηκε πίσω απ’ αυτόν τον μονόλογο, αποφεύγοντας για δεύτερη συνεχή χρονιά να δώσει την άλλοτε καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου στους πολιτικούς συντάκτες. Είναι τόσο άθλια η θέση της συγκυβέρνησης που ο πρωθυπουργός της δεν μπορεί να σταθεί ούτε μπροστά σ’ ένα συντηρητικό δημοσιογραφικό ακροατήριο, η πλειοψηφία του οποίου εργάζεται σε Μέσα φιλικά προς τη σημερινή πολιτική κατάσταση. Ετσι, προτίμησε να φυγοδικήσει και να γυρίσει αυθημερόν στην Αθήνα. Τις απαντήσεις προφανώς θα τις δώσει ο Σίμος της Ρούλας, αν αληθεύουν οι πληροφορίες ότι ετοιμάζονται να ξανανοίξουν το μπρίφινγκ, που έχει να λειτουργήσει από την εποχή του γίγαντα Πεταλωτή.
Ο μονόλογος του Σαμαρά ήταν δομημένος σε καθαρά προεκλογική βάση. Τόσο που κάποιοι σκέφτηκαν ότι μπορεί να πηγαίνουμε προς εκλογές. Μόνο που και ο Σαμαράς και οι επιτελείς του ξέρουν πολύ καλά ότι πας σε εκλογές (εκτός αν σε σύρουν) μόνο όταν έχεις και κάνα ψίχουλο να πετάξεις στο πεινασμένο πόπολο. Κι ο Σαμαράς δεν είχε ούτε ένα ψίχουλο! Η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση είχε ήδη δείξει τ’ αποτελέσματά της μέσα στον Αύγουστο, οπότε δεν προσφερόταν, ενώ τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα δεν μπορούν να τον μειώσουν αν δεν συμφωνήσει προηγουμένως η τρόικα, οπότε θεωρήθηκε παρακινδυνευμένο να πάρει πάνω του μια τέτοια υπόσχεση ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Οπότε επιστρατεύτηκαν τα μεγάλα λόγια για το… λαμπρό μέλλον που έρχεται, μαζί με την ανάπτυξη βεβαίως, η οποία ακόμη δεν έχει στρίψει στη γωνία, γι’ αυτό και δεν την βλέπουμε. Ο Σαμαράς όμως την… οσμίζεται και πρέπει να τον πιστέψει ο ελληνικός λαός, γιατί είναι τσίφτης, μάγκας, καραμπουζουκλής και προπάντων… μεγάλος πατριώτης.
Ακόμη πιο άθλια ήταν η εμφάνιση του Βενιζέλου, μια μέρα μετά τον Σαμαρά. Αυτός επέλεξε να μιλήσει στους «παραγωγικούς φορείς» και να «καταγράψει» (ξέρετε που) τα αιτήματά τους. Τους τράβηξε μια σχοινοτενέστατη ομιλία και μια εξίσου σχοινοτενή δευτερολογία που τους τελείωσε. Είπε κι αυτός τα ίδια με τον Σαμαρά, χωρίς πολλά νούμερα και διανθισμένα με τις γνωστές βερμπαλιστικές περικοκλάδες που είναι η σπεσιαλιτέ του.
Το «σαξές στόρι» της συγκυβέρνησης έχει ξεθωριάσει. Οταν εδώ και μισό χρόνο λες τα ίδια και τα ίδια, για το πρωτογενές πλεόνασμα και την ανάπτυξη που έρχεται, ενώ ταυτόχρονα βάζεις τον Βρούτση να τσαταλιάζει τα νεύρα των ανθρώπων με τα περί μείωσης της ανεργίας (την οποία η ίδια η ΕΛΣΤΑΤ υπολογίζει κάθε μήνα και ψηλότερη), δεν μπορείς να περιμένεις ούτε καν ευμενή ουδετερότητα. Ο λαός έχει απηυδίσει, αισθάνεται ότι τον φτύνουν κατάμουτρα και το μόνο που μένει να φανεί είναι το πότε αυτή η οργή θα μετατραπεί σε ποτάμι που θα παρασύρει την κοινωνική γαλήνη της ηττοπάθειας.
