Εχουμε δημοσιεύσει μέχρι στιγμής τρία άρθρα για το μείζον σκάνδαλο της παράνομης λειτουργίας ενός «παραμάγαζου» στο εσωτερικό του Νοσοκομείου Παίδων «Π. & Α. Κυριακού», στο πλαίσιο της Β’ Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής Κλινικής (δείτε εδώ, εδώ και εδώ).
Αντιλαμβανόμαστε τη σκοπιμότητα των ιθυνόντων (από τον υπουργό Υγείας και τους υφιστάμενούς του, πολιτικούς και υπηρεσιακούς, μέχρι τον διορισμένο από τον ίδιο υπουργό, διοικητή της 1ης ΥΠΕ και τα αρμόδια όργανα της Ιατρικής Σχολής και της πρυτανείας του ΕΚΠΑ) να κρατήσουν το θέμα «εμπιστευτικό» και να το ρυθμίσουν «βελούδινα», για να μην κατακλύσει η μπόχα του σκανδάλου την ελληνική κοινωνία.
Ξέρουμε ότι σ’ αυτούς τους χώρους (για το Πανεπιστήμιο και δη την Ιατρική Σχολή μιλάμε) αναπτύσσονται κάθε είδους «συμμαχίες» και «κολεγιές» και γενικά «δε συμφέρει» τέτοια σκάνδαλα να βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Μας προξενεί, όμως, αλγεινή εντύπωση η… αιδήμων σιωπή των συνδικαλιστικών οργάνων των νοσοκομειακών γιατρών, της ΕΙΝΑΠ και της ΟΕΝΓΕ.
Δικαιολογία ότι «δε γνωρίζουν» δεν υπάρχει. Η ΕΙΝΑΠ έχει συνδικαλιστικά όργανα σε κάθε δημόσιο νοσοκομείο. Ας αφήσουμε που η πρόεδρός της Ματίνα Παγώνη είναι μέλος του Κεντρικού Πειθαρχικού Συμβούλιου Ιατρών ΕΣΥ και έχει, προφανώς, πλήρη γνώση του φακέλου, διότι καλείται να αποφανθεί αν η επιστημονικά υπεύθυνη του «παραμάγαζου» της Μονάδας Εφηβικής Υγείας πρέπει να τεθεί ή όχι σε δυνητική αργία (η υπόθεση θα δικαζόταν στις 24 Ιούνη και αναβλήθηκε για τις 8 Ιούλη, ενδεχομένως για να συμπεριλάβει και την υπόθεση της διευθύντριας της Β’ Πανεπιστημιακής Κλινικής, η οποία «τιμωρήθηκε» με… έγγραφη επίπληξη από το Πειθαρχικό του Νοσοκομείου, απόφαση επί της οποίας άσκησε έφεση ο πρόεδρος της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας και θα εκδικαστεί εξ υπαρχής από το Κεντρικό Πειθαρχικό Συμβούλιο Ιατρών ΕΣΥ). Και εν πάση περιπτώσει, το ζήτημα είναι γνωστό και συζητιέται ευρέως στους νοσοκομεικούς κύκλους, καθώς «σέρνεται« εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια.
Η κυρία Παγώνη, πρόεδρος της ΔΑΚΕ Ιατρών, ενδεχομένως να μην… αδειάζει από τις καθημερινές περιηγήσεις της στα ραδιοκάναλα, μέσω των οποίων έχει αναγορευτεί ήδη σε ραδιοτηλεοπτική «περσόνα», όμως ο γενικός γραμματέας της ΕΙΝΑΠ Ηλίας Σώρρας (στέλεχος του ΠΑΜΕ) τι κάνει; Τι κάνει η διοίκηση της ΟΕΝΓΕ, η πρόεδρος Αφροδίτη Ρέντζιου (του ΠΑΜΕ) και ο λαλίστατος γενικός γραμματέας Πάνος Παπανικολάου (του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή, του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ);
Θεωρούν ότι το θέμα είναι… έλασσον; Να τους θυμίσουμε ότι αφορά τη δραστηριοποίηση ιδιωτών σε νοσοκομείο του ΕΣΥ, οι οποίοι μέσα από παράνομες διαδικασίες εξέταζαν σοβαρά ψυχιατρικά περιστατικά εφήβων και (κυρίως αυτό) χορηγούσαν αφειδώς βεβαιώσεις απαλλαγής από τις γραπτές εξετάσεις και αντικατάστασής τους με προφορικές.
Eίναι δυνατόν, από τη μια να τάσσεσαι ενάντια σε κάθε είδους ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα Υγείας και από την άλλη να σιωπάς μπροστά σε ένα σκάνδαλο παράνομης ιδιωτικοποίησης στο εσωτερικό ενός νοσοκομείου του ΕΣΥ;
Και μην μας πουν ότι… έχουν επιληφθεί τα αρμόδια όργανα! Τρέφουν εμπιστοσύνη σε όργανα που διόρισε ο Κικίλιας; Δεν ξέρουν τις… υπόγειες διαδρομές που λειτουργούν μέσα στους κόλπους των διάφορων πόλων της Δεξιάς, από το υπουργείο μέχρι τις ΥΠΕ, από τα νοσοκομεία μέχρι τα πανεπιστήμια και τις κλίκες των ιδιωτών γιατρών; Τα ξέρουν πολύ καλά και με λεπτομέρειες που ενδεχομένως εμείς δε γνωρίζουμε, γιατί δεν είμαστε μέσα στο χώρο (κάνοντας δημοσιογραφική έρευνα, κάθε μέρα μαθαίνουμε καινούργια πράγματα και το παζλ που συνθέτουμε μεγαλώνει συνεχώς).
Σε τελευταία ανάλυση, έργο του συνδικαλισμού δεν είναι να παρακολουθεί τις διαδικασίες των ελεγχόμενων από την κυβέρνηση κρατικών οργάνων, αλλά να παρεμβαίνει σ’ αυτές τις διαδικασίες, να αποκαλύπτει, να καταγγέλλει, να απαιτεί, να διεκδικεί, πάντοτε από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζόμενων της Υγείας και του ελληνικού λαού. Κι εδώ έχουμε ακριβώς μια τέτοια υπόθεση.
Περιμένουμε, λοιπόν, άμεσα, την τοποθέτηση και την παρέμβαση των συνδικαλιστικών οργάνων των νοσοκομειακών γιατρών, της ΕΙΝΑΠ και της ΟΕΝΓΕ. Το ζήτημα τα αφορά άμεσα. Εδώ δεν έχουμε απλώς πειθαρχικά παραπτώματα κάποιων πανεπιστημιακών. Εχουμε τη συγκρότηση και λειτουργία ενός «παραμάγαζου» εντός νοσοκομείου του ΕΣΥ, κατά παράβαση όχι μόνο κάθε έννοιας ιατρικής δεοντολογίας, αλλά και σωρείας νομικών διατάξεων που αφορούν τη λειτουργία του ΕΣΥ. Δεν επιτρέπεται, λοιπόν, τα συνδικαλιστικά όργανα να παρακολουθούν απαθώς το ΕΣΥ να γίνεται σουρωτήρι, γιατί από τις πολλές τρύπες στο τέλος δε θα υπάρχει πάτος.
Αν δεν παρέμβουν άμεσα, θα κάνουμε άλλες σκέψεις. Τότε θα έχουμε συνενοχή. Γιατί όποιος γνωρίζει και δεν παρεμβαίνει υπέρ του δίκιου καθίσταται συνένοχος.
