Το ασφαλιστικό ξανανοίγει αιφνιδιαστικά η κυβέρνηση, προωθώντας μες στο κατακαλόκαιρο νομοθετική ρύθμιση (είναι έτοιμη, ανακοίνωσαν Καραμανλής και Πετραλιά) για το διαχωρισμό των κλάδων Υγείας και Σύνταξης του ΙΚΑ. Φυσικά, θα πρόκειται για πλήρη διαχωρισμό, για δημιουργία δυο διαφορετικών Ταμείων, αφού ως κλάδοι και τώρα είναι διαχωρισμένοι.
Αυτό είναι το πρώτο βήμα για γενικότερες ανατροπές στο χώρο της Υγείας για τους ασφαλισμένους όλων των Ταμείων. Η αρχή γίνεται από το ΙΚΑ, που αποτελεί το μεγαλύτερο Ταμείο και πολλές φορές έχει χρησιμοποιηθεί ως πιλότος. Ισως, το νομοσχέδιο που θα καταθέσει η κυβέρνηση να θεσπίζει και την περιβόητη «κάρτα δαπανών υγείας». Ενα είδος τηλεκάρτας, μέσω της οποίας ο ασφαλισμένος θα πιστώνεται ένα ποσό δαπανών κατ’ έτος κι αν το ξεπεράσει θα πρέπει να πληρώνει από την τσέπη του ή να τρέχει σε επιτροπές και επιτροπούλες για να πείσει τους βαριεστημένους γραφειοκράτες ότι ό-ντως δικαιούται περισσότερη πίστωση λόγω έκτακτων αναγκών.
Εννοείται πως το κράτος δεν θα δίνει δεκάρα τσακιστή για τις δαπάνες Υγείας, αφού το 1% του ΑΕΠ ετησίως, στο οποίο περιορίζεται η κρατική συμμετοχή στα έσοδα του ΙΚΑ, θα πηγαίνει ολόκληρο στον κλάδο σύνταξης, ο οποίος βρίσκεται επίσης στα όρια της κατάρρευσης, καθώς τα έσοδα μειώνονται δραματικά (λόγω απολύσεων, εισφοροδιαφυγής, μείωσης του ΑΕΠ, άρα μείωσης της κρατικής συμμετοχής) και οι δαπάνες παραμένουν στα ίδια επίπεδα (δυστυχώς για τους καπιταλιστές, δεν έχει βρεθεί μέθοδος ευθανασίας για τους συνταξιούχους).
Είναι σίγουρο ότι η κυβέρνηση θα επιστρατεύσει και πάλι τα γνωστά περί πολυφαρμακίας και συνταγών-μαϊμούδων, για να δικαιολογήσει τα αντιασφαλιστικά της μέτρα. Ηδη, ορισμένα κυβερνητικά παπαγαλάκια άρχισαν να μιλούν για «υπέρογκες δαπάνες, πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο» κ.λπ. Ας μας δώσουν, όμως, στατιστικά στοιχεία για την κατά κεφαλήν κατανάλωση φαρμάκων από τους έλληνες ασφαλισμένους και όχι στοιχεία για την κατά κεφαλήν δαπάνη, γιατί η δαπάνη δεν σημαίνει υποχρεωτικά πολυφαρμακία και ψευδή κατανάλωση φαρμάκων, αλλά μπορεί να σημαίνει και πολύ μεγάλες τιμές.
Εμείς που παρακολουθού-με χρόνια το θέμα, έχουμε δει μόνο μια τέτοια μελέτη, το μακρινό 1996. Πρόκειται για μια μελέτη του ΙΟΒΕ (Ινστιτούτο Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών) για την ελληνική φαρμακοβιομηχανία, η οποία αποκάλυψε ότι αιτία για τη διόγκωση της φαρμακευτικής δαπάνης δεν είναι η υπερκατανάλωση φαρμάκων, αλλά οι τρομακτικές υπερτιμολογήσεις στις τιμές των φαρμάκων και η συνεργασία κράτους-φρμακοβιομηχανιών, που έσπρωξε ακόμα και τους ντόπιους φαρμακοβιομήχανους να παρατήσουν την παραγωγή και να το ρίξουν στις εισαγωγές.
Η μελέτη εκείνη απέδειξε:
α) Οτι δεν υπήρξε καμιά υπερκατανάλωση φαρμάκων, δεδομένου ότι η μέση ετήσια αύξηση σε κατανάλωση ήταν 2,84%. Συγκριτικά, η Ελλάδα έπεσε από την 11η στη 14η θέση σε κατά κεφαλήν κατανάλωση φαρμάκων στη Δ. Ευρώπη.
β) Οτι δεν υπήρξε υπερσυνταγογράφηση, δεδομένου ότι ο αριθμός συνταγών ανά ασθενή σημείωσε μικρή κάμψη.
γ) Οτι η φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε με δεκαπλάσιο ρυθμό σε σχέση με την αύξηση της κατανάλωσης. Συγκεκριμένα, η μέση ετήσια αύξηση της φαρμακευτικής δαπάνης ήταν 28,58%, όταν η κατανάλωση αυξανόταν μόνο κατά 2,84%!
Το τελευταίο στοιχείο δεν ξαναεμφανίστηκε σε μελέτη του ΙΟΒΕ. Είδαμε τις μελέτες του 2001 και του 2004. Δεν παρουσιάζουν στοιχεία για την αύξηση της κατανάλωσης και την αύξηση της δαπάνης. Ο λόγος είναι ευνόητος. Θέλουν να κρύψουν το μεγάλο πλιάτσικο σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων εκ μέρους των πολυεθνικών του φαρμάκου και των ντόπιων φαρμακέμπορων συνεργατών τους. Πλιάτσικο που γίνεται με πλήρη κάλυψη από τις κυβερνήσεις. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ενώ το 1987 τα εγχωρίως παραγόμενα φάρμακα αποτελούσαν το 75% του συνόλου και τα εισαγόμενα το 18% (το υπόλοιπο 7% είναι φάρμακα που παράγονται έξω και συσκευάζονται εδώ), το 2003 οι όροι αντιστράφηκαν. Τα εγχωρίως παραγόμενα αποτελούσαν το 19% και τα εισαγόμενα το 70%! Η σχετική μελέτη του ΙΟΒΕ για το 2004 αναφέρει: «Η πλήρης αντιστροφή των μεριδίων αποδίδεται κυρίως στην ευνοϊκή τιμολογιακή μεταχείριση των δεύτερων έναντι των πρώτων». Δηλαδή, οι κυβερνήσεις πριμοδοτούν τιμολογιακά τα εισαγόμενα φάρμακα και οι φαρμακοβιομήχανοι, που ενδιαφέρονται μόνο για το μέγιστο κέρδος, το ‘ριξαν στις εισαγωγές και γδέρνουν τα ασφαλιστικά ταμεία και το λαουτζίκο.
Η ληστρική πολιτική των φαρμακοβιομηχάνων και εισαγωγέων είναι, λοιπόν, η αποκλειστική αιτία για τις εκρηκτικές αυξήσεις της φαρμακευτικής δαπάνης. Οι κυβερνήσεις, όμως, αντί να βάλουν χέρι σ’ αυτούς τους ληστές, προωθούν συνεχώς μέτρα που ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να μεταφέρουν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο της φαρμακευτικής δαπάνης στους ίδιους τους ασφαλισμένους, εργαζόμενους και συνταξιούχους. Η σημερινή κυβέρνηση ετοιμάζει ένα ακόμη, κρίσιμο χτύπημα.
