Αυτή, λοιπόν, η κωμικοτραγική «Βαβέλ», αν και μιλάει με τελείως διαφορετικές γλώσσες, μπορεί να συνεννοηθεί. Και μπορεί να συνεννοηθεί μόνο σε ένα κοινό σύνθημα: «να πέσει η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης». Λοιπόν, δεν θα τους κάνουμε το χατίρι. Έτσι, μην περιμένετε ότι στην προεκλογική περίοδο θα συγκριθούν προγράμματα, θέσεις και ιδέες, παρά μόνο καταγγελίες, fake news και προπαγάνδα. Από τη μία πλευρά, θα παρελαύνουν με τάχα σημερινά προσωπεία χθεσινοί πρωταγωνιστές, με προχθεσινά συνθήματα, αλλά και κόμματα που εισηγούνται ένα εύκολο και κυρίως ακοστολόγητο αύριο, την ώρα που η δική τους βελόνα παραμένει κολλημένη σε περασμένες δεκαετίες. Ενώ, από την άλλη πλευρά, ο αριστερός και δεξιός λαϊκισμός θα συναντιούνται στο πεδίο του αντισυστημισμού. «Πλαστογράφοι της ελπίδας» και «τυμβωρύχοι του θυμού» θα γίνονται ένα, για να ενωθούν τελικά στην πράξη και με όσους «πωλούν» τη θρησκεία με το μέτρο και τον πατριωτισμό με το κιλό. Μια συμμαχία κατά της Νέας Δημοκρατίας, που καταλήγει τελικά απειλή κατά της ίδιας της δημοκρατίας. Μη γελιέστε, ο θίασος αυτός δεν έχει στόχο να κυβερνήσει, αλλά να εξαντλήσει την Ελλάδα.
Κυριάκος Μητσοτάκης
(Αν αναρωτιέστε τι σας θυμίζει αυτή η τοποθέτηση του Μητσοτάκη στη συνεδρίαση της πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, να σας το πούμε για να μην κουράζεστε. Θυμίζει την τοποθέτηση του αρχιχουντικού Παπαδόπουλου στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε μετά το στρατιωτικοφασιστικό πραξικόπημα της 21ης Απρίλη του 1967. Οπως ο Παπαδόπουλος τσουβάλιασε όλο τον αστικό πολιτικό κόσμο στο τσουβάλι της «φαυλοκρατίας» έτσι και ο Μητσοτάκης τσουβαλιάζει όλη την αντιπολίτευση στον «αντισυστηματισμό». Ταυτίζει την αστική αριστερά και κεντροαριστερά με την ακροδεξιά. Και κατηγορεί όλα τα κόμματα – πλην ΝΔ – ότι δε θέλουν να κυβερνήσουν αλλά να «εξαντλήσουν» τη χώρα. Να την οδηγήσουν «εις τον κρημνόν» όπως έλεγε ο αρχιχουντικός Παπαδόπουλος. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Παπαδόπουλος με τη χούντα του έβαλαν τη χώρα «εις τον γύψον», ενώ ο Μητσοτάκης είναι αναγκασμένος να πάει σε εκλογές. Θέλει να πάει, όμως, σε εκλογές χρησιμοποιώντας τη λογική Παπαδόπουλου ως εργαλείο εκφοβισμού. ‘Η, αν θέλετε, τροποποιώντας τη λογική του Λουδοβίκου ΙΕ’: Après moi, le déluge – Μετά από εμένα η καταστροφή)
