Μια συνηθισμένη μεγαλεπήβολη αμερικανιά (γυρισμένη σε φιλμ των 70mm και σε VistaVision, όπως οι χολιγουντιανές υπερπαραγωγές της δεκαετίας του ’50), από ένα φιλόδοξο mainstream σκηνοθέτη της σειράς, δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να προορίζεται και να κατακτά κάποιο/α Οσκαρ. Μήπως, όμως, δέκα υποψηφιότητες σημαίνουν και κάτι περισσότερο;
Tο “The brutalist” του Μπρέιντι Κορμπέ βαδίζει προς τα Οσκαρ με δέκα υποψηφιότητες, έχοντας ήδη στις αποσκευές του το βραβείο σκηνοθεσίας στη Βενετία και τρεις χρυσές σφαίρες (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και α΄ αντρικού ρόλου).
Στο στόρι της ταινίας, ένας εβραίος αρχιτέκτονας, επιζήσας του Ολοκαυτώματος, καταφεύγει στις ΗΠΑ αναζητώντας το αμερικάνικο όνειρο. Η εν πολλοίς ανοικονόμητη πλοκή εκτυλίσσεται στο διακριτικό (;) φόντο της ίδρυσης του σιωνιστικού κράτους, των συναθροίσεων και των ψαλμωδιών στις συναγωγές, της μετοίκησης μελών της οικογένειας του κεντρικού ήρωα στο Ισραήλ κλπ.
Σε μια εποχή πλήρους διεθνούς απονομιμοποίησης του σιωνιστικού κράτους, έρχονται τα πραγματικά αφεντικά του Χόλιγουντ, εργαλειοποιώντας για εκατομμυριοστή φορά το Ολοκαύτωμα, να υπενθυμίσουν στον κόσμο, αθόρυβα και διακριτικά, το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ (στη γη που αρπάχτηκε με τη φωτιά και το σίδερο από τους Παλαιστίνιους, αλλά αυτό δεν λέγεται, θεωρείται… αυτονόητο δικαίωμα του… περιούσιου λαού).
Το δικαίωμα των εβραίων να ζήσουν χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις και διωγμούς έγινε ο φερετζές για την υλοποίηση του παλιού σιωνιστικού σχεδίου, ενός σχεδίου αποίκησης της Παλαιστίνης με διωγμό των παλαιστίνιων κατοίκων της, οι οποίοι συμβίωναν ειρηνικά με τους εβραίους συμπατριώτες τους και ουδόλων ευθύνονται για τις σφαγές της Ιερής Εξέτασης, τα πογκρόμ των ευρωπαϊκών μοναρχιών και την «τελική λύση» των ναζί. Τα εγκλήματα δεκαετιών του ισραηλινού κράτους που μιλά εξ` ονόματος όλων των εβραίων, επιβεβαιώνουν την άποψη του εβραίου (Ισραηλινού) μουσικού Γκίλαντ Άτζμοντ, ότι ο μόνος τρόπος επιβίωσης των εβραίων, των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων τους είναι η διάλυση του σιωνιστικού κράτους.
Οι διθύραμβοι γι` αυτή τη μέτρια εμπορική ταινία, τα πέντε αστεράκια και η τεράστια διαφημιστική καμπάνια δεν έχουν μόνο εμπορικούς σκοπούς, αλλά και πολιτικούς, στη συγκυρία που ζούμε. Και είναι κυρίως αυτοί οι πολιτικοί σκοποί που τη βάζουν στη λεωφόρο των Οσκαρ. Ο Μπρέιντι Κορμπέ μάλλον το ‘χει πιάσει το νόημα (αν και το πιθανότερο είναι πως απλά εκτέλεσε παραγγελία)!
Ε.Σ.
