Δεν άρεσε στην καθοδήγηση του Περισσού το ρεπορτάζ που φιλοξενούσε την περασμένη Τρίτη ο «Ριζοσπάστης» για τις εκλογές στο Λίβανο, υπό τον εύγλωττο τίτλο «Εκλογικό “μήνυμα” διά μέσου “Χεζμπολάχ” – Απόλυτος κυρίαρχος στις εκλογές στο Νότιο Λίβανο αναδείχτηκε η “Χεζμπολάχ” και οι σύμμαχοί της». Ρεπορτάζ που στηριζόταν στις ανταποκρίσεις των ξένων πρακτορείων και παρέθετε χαρακτηριστικές δηλώσεις πολιτικών στελεχών του Λιβάνου, λιβανέζων αναλυτών, αλλά και πολιτικών στελεχών της αμερικάνικης και της ισραηλινής κυβέρνησης. Ετσι, πιστή στο δόγμα «όταν η αλήθεια δεν συμφωνεί με τις απόψεις μας, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια», η διεύθυνση της εφημερίδας δημοσίευσε στο φύλλο της Τετάρτης εκτεταμένη ανάλυση υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Λίβανος: Ενας θεοκρατικός εκλογικός κυκεώνας». Ανάλυση που αναφερόταν στο πολιτικό σύστημα του Λιβάνου που στηρίζεται στο διαχωρισμό με βάση τα θρησκευτικά δόγματα, για να εξαφανίσει εν τέλει κάθε αναφορά στη μεγάλης πολιτικής σημασίας εκλογική νίκη της «Χεζμπολά».
Είδατε πόσο εύκολο είναι να διαστρέφεις τα γεγονότα και να κάνεις το άσπρο μαύρο; Κόψε από δω, κόψε από εκεί, αφαίρεσε ιστορικά δεδομένα που βοηθούν την κριτική σκέψη και την κατανόηση του αναγνώστη, στο τέλος του φυτεύεις στο μυαλό αυτό που θέλεις. Ποιο είναι αυτό εν προκειμένω; Οτι δεν τρέχει και τίποτα με την εκλογική νίκη της «Χεζμπολά», γιατί αυτή ήταν αποτέλεσμα του θεοκρατικού εκλογικού κυκεώνα που επικρατεί στο Λίβανο. Ε, θρησκευτικό κόμμα είναι η «Χεζμπολά», αυτή θα νικούσε. Μόνο που το σύστημα πολιτικής διαίρεσης με βάση το θρησκευτικό δόγμα υπήρχε στο Λίβανο πολύ πριν εμφανιστεί η «Χεζμπολά», που είναι δημιούργημα των δυο τελευταίων δεκαετιών. Ποιους εκτόπισε από την πολιτική σκηνή και για ποιο λόγο σαρώνει τα πάντα στο νότο του Λιβάνου;
Αν αναφερθήκαμε προλογικά και εν εκτάσει στις απατεωνιές των πολιτικάντηδων του Περισσού και των ομογάλακτών τους του ΚΚ Λιβάνου (που πρέπει να έβαλαν το χεράκι τους για να γίνει η «διόρθωση») είναι γιατί τέτοιες δυνάμεις, έχοντας μετατρέψει το μαρξισμό σε καρικατούρα επί δεκαετίες, παίζοντας πολιτικά παιχνίδια με τις αστικές πολιτικές ηγεσίες της περιοχής και δρώντας ως εφεδρεία της πάλαι ποτέ ιμπεριαλιστικής ΕΣΣΔ, είχαν τη δική τους συμμετοχή στην όξυνση του πληβειακού ζητήματος στην Ανατολή, που είναι αυτή που γέννησε τις δυνάμεις του ριζοσπαστικού ισλαμισμού, που ήρθαν να καλύψουν το τεράστιο πολιτικό κενό. Δεν είναι μόνο η «Χεζμπολά» στο Λίβανο, μπροστά στην οποία το ΚΚ Λιβάνου φαντάζει σαν μια μίζερη γκρούπα. Είναι και η «Χαμάς» στην Παλαιστίνη. Οι άλλοτε κραταιές πολιτικές δυνάμεις της παλαιστινιακής αριστεράς, το Λαϊκό Μέτωπο και το Δημοκρατικό Μέτωπο, έχουν τόσο συρρικνωθεί, που οι εκπρόσωποί τους πρέπει να συνοδεύονται από στελέχη της «Χαμάς» για να μπορέσουν να επισκεφτούν τα παλαιστινιακά στρατόπεδα στο Νότιο Λίβανο. Γιατί όταν αυτές οι δυνάμεις «κωλοτρίβονταν» με τον Αραφάτ μετά το Οσλο και ανέχονταν τον άγριο πλουτισμό μιας νέας μπουρζουαζίας στη Δυτική Οχθη και τη Γάζα, η «Χαμάς» έκανε κοινωνικό έργο, έστηνε νοσοκομεία, σχολεία, συσσίτια για τους άπορους, γηροκομεία και ταυτόχρονα στρατόπεδα εκπαίδευσης αγωνιστών, που της επέτρεψαν να αναδειχτεί σε ηγέτρια δύναμη όταν ξέσπασε η Ιντιφάντα.
Aς αφήσουν, λοιπόν, αυτά τα πολιτικά κουρέλια τις παπαρδέλες περί «θεοκρατισμού» και ας επιχειρήσουν να δώσουν απάντηση στο θεμελιακό ερώτημα: τί εκφράζουν από κοινωνική άποψη οι δυνάμεις του ριζοσπαστικού ισλαμισμού στην Ανατολή; Η δική μας απάντηση είναι καθαρή: οι δυνάμεις αυτές εκφράζουν το πληβειακό στοιχείο της περιοχής. Αυτό που δεν αντέχει άλλο κάτω από τη διπλή μπότα ντόπιων αφεντάδων και ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων και ξεσηκώνεται με σφοδρότητα που συχνά σοκάρει τη μακαρία Δύση. Η περίπτωση της «Χεζμπολά» στο Λίβανο είναι από τις χαρακτηριστικότερες.
Τί χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε, όταν για τη μεγάλη εκλογική νίκη της «Χεζμπολά» μιλούν Αμερικανοί και Ισραηλινοί; Και μάλιστα όχι πολιτικοί αναλυτές αλλά εκπρόσωποι των κυβερνήσεων. Το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία εξέφραζε τη δυσαρέσκειά του για την επικράτηση «μιας πάνοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης», επαναλαμβάνοντας το πάγιο ισραηλινό αίτημα για αφοπλισμό της. Την ίδια δυσαρέσκεια εξέφρασε και ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σκοτ Μακ Λέλαν, που επίσης ζήτησε τον αφοπλισμό της «Χεζμπολά».
Την απάντηση τους την έδωσε ο φερόμενος ως δεύτερος στην ιεραρχία της «Χεζμπολά» σεΐχης Ναΐμ Κασέμ: «Στόχος μας είναι η υπεράσπιση του Λιβάνου και όχι η υπεράσπιση των όπλων μας. Εφόσον, όμως, για να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας χρειάζονται και όπλα, θα τα κρατήσουμε»! Απάντηση κρυστάλλινη, απάντηση πολιτική, απάντηση επαναστατική εν τέλει. Βλέπετε κανένα θεοκρατικό μήνυμα σ’ αυτά τα λίγα σταράτα λόγια; Οι ψύχραιμοι πολιτικοί αναλυτές, μεταξύ των οποίων και ανταποκριτές δυτικών ΜΜΕ, σημείωσαν πως η σαρωτική νίκη της «Χεζμπολά» δεν οφείλεται στους οπαδούς της, αλλά προήλθε από τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού του Λιβάνου, που θέλησε με την ψήφο του να στείλει μήνυμα προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ αλλά και προς την αντισυριακή αντιπολίτευση, ότι δεν επιθυμεί τον αφοπλισμό της οργάνωσης που με το αίμα των μαχητών της κατάφερε να εκδιώξει τα σιωνιστικά στρατεύματα από το Νότιο Λίβανο.
Εκείνο που δεν τονίστηκε όσο έπρεπε είναι πως σ’ αυτές τις εκλογές η «Χεζμπολά» δεν εμφανίστηκε σαν κάποιο θεοκρατικό κόμμα, αλλά σαν μια πατριωτική πολιτική δύναμη, πιστή στις αρχές της ανεξιθρησκείας. Ετσι, στους συνδυασμούς της δεν εμφανίστηκαν μόνο τα στελέχη της παλιάς της συμμάχου «Αμάλ», αλλά και στελέχη όλων των υπόλοιπων θρησκευτικών κοινοτήτων (Ελληνοκαθολικοί, Ελληνορθόδοξοι, Μαρωνίτες, Δρούζοι και Σουνίτες). Ολοι αυτοί συνέπηξαν έναν πανίσχυρο συνασπισμό, που σάρωσε και τις 23 έδρες στο Νότο (τις 14 σιιτικές η «Χεζμπολά» και τις 9 οι εκπρόσωποι των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων). Αυτή ήταν μια καθαρά πολιτική και όχι μια θρησκευτική συμμαχία. Μια συμμαχία πάνω σε ένα πρόγραμμα για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των φτωχών και για απόκρουση της αμερικανοϊσραηλινής επιβουλής. Ποιος θα τολμήσει πλέον να δοκιμάσει να αφοπλίσει τις μιλίτσιες της «Χεζμπολά», που τα όπλα τους δεν είναι μόνο τιμημένα σε πολύνεκρες μάχες αλλά και πολιτικά «ευλογημένα» από την πλειοψηφία;
Το πληβειακό ζήτημα εμφανίζεται σήμερα κυρίαρχο στην Ανατολή. Το προλεταριακό ζήτημα χάνεται μέσα σ’ αυτό, εμφανίζεται ως τμήμα του, με όλες τις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν το προλεταριάτο περιοχών με σχετικά χαμηλή καπιταλιστική ανάπτυξη και με το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης (οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής) να σφραγίζει τα πάντα. Οι δυνάμεις του ριζοσπαστικού ισλαμισμού, δεμένες με το πληβειακό στοιχείο, σάρκα από τη σάρκα του, πρωτοπόρες σε εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες, δεν μπορεί παρά να αποτελούν συμμάχους των προλεταριακών επαναστατικών δυνάμεων, που έτσι κι αλλιώς βρίσκονται ακόμα σε εμβρυακό στάδιο ανάπτυξης.
Πέτρος Γιώτης
