Τίποτα καινούργιο από προγραμματική (τρόπος του λέγειν) άποψη δεν είπε ο Τσίπρας σε μια ομιλία τριών χιλιάδων λέξεων, που εκφώνησε σε ένα ακροατήριο δύο-δυόμισι χιλιάδων ατόμων μέσα κι έξω από το «Παλλάς» Τα προγραμματικά (τρόπος του λέγειν) τα είχε πει στο συνέδριο του Economist στη Θεσσαλονίκη και απλά τα επανέλαβε. Η γνωστή μπουρδολογία. Μια ρητορική που φιλοδοξεί να εντυπωσιάσει αλλά δεν…
Ούτε για τη μνημονιακή διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είπε τίποτα καινούργιο. Δήλωσε «αμετανόητος» και «περήφανος» για την… έντιμη διακυβέρνηση που άσκησε η κυβέρνησή του. Δεν είπε καν ότι υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο (συν ό,τι είχε απομείνει από τα δύο προηγούμενα) «με το πιστόλι στον κρόταφο». Δε δήλωσε εκβιαζόμενος μνημονιακός, αλλά αναγκαστικά μνημονιακός, επειδή οι προηγούμενοι είχαν καταστρέψει τη χώρα. Επομένως, ευθυγραμμίστηκε και ρητορικά με το ΤΙΝΑ (Τhere Is No Alternative – Δεν Υπάρχει Εναλλακτική) των Μνημονίων.
Το καινούργιο που περίμεναν όλοι ήταν αν ο Τσίπρας θα ανακοινώσει την ίδρυση νέου κόμματος. Την ανακοίνωσε, χωρίς να δώσει ημερομηνίες και χρονοδιάγραμμα. Ούτε όνομα.
Η συλλογιστική του δεν είχε τίποτα το πρωτότυπο. Ακολούθησε το αναμενόμενο σχήμα:
- Ο Μητσοτάκης καταστρέφει τη χώρα και πρέπει να φύγει: «Κι αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση ετοιμόρροπη κάτω από το βάρος της αναποτελεσματικότητάς της, της διαφθοράς, και των αδικιών που προκαλεί, που όμως παραμένει κυρίαρχη. Γιατί; Γιατί δεν έχει αντίπαλο. Δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση προοπτική αλλαγής».
- Στην αντιπολίτευση (από ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ μέχρι ΣΥΡΙΖΑ και παραφυάδες) έχουν μαζευτεί όλοι οι άχρηστοι και μωροφιλόδοξοι. «Σήμερα, δυστυχώς, αυτό που κυριαρχεί στον προοδευτικό χώρο δεν είναι η έγνοια για την παραγωγή εναλλακτικού Σχεδίου, ούτε καν η αγωνία για την αλλαγή της σημερινής διακυβέρνησης. Αλλά η έγνοια και η αγωνία για το ποιος θα είναι πρώτος στο χωριό. … Κόμματα περίκλειστα στην αυταρέσκειά τους και ηγεσίες που δίνουν την αίσθηση ότι λίγο τους απασχολεί αν η σημερινή κυβέρνηση κερδίσει και μια τρίτη τετραετία. Αρκεί να είναι στις θέσεις τους».
- Ποιος μπορεί να το αλλάξει αυτό; Ο Τσίπρας, φυσικά, κανένας άλλος. Ο οποίος Τσίπρας, με ένα μεταφυσικό θα λέγαμε τρόπο, είναι η φωνή των πολιτών: «Και όσο οι σημερινοί σχηματισμοί της αντιπολίτευσης δείχνουν να μην μοιράζονται την ίδια αγωνία για μια εναλλακτική προοπτική για τη χώρα. Οσο θα επιμένουν σε λογικές που αφορούν το μικρόκοσμό τους και όχι την κοινωνία. Τόσο θα εδραιώνεται στους πολίτες η πεποίθηση ότι ο κύκλος τους έχει κλείσει. Γι’ αυτό, εξάλλου, και παραιτήθηκα από την ασφάλεια της βουλευτικής καρέκλας. Γιατί πιστεύω ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος. Παραιτήθηκα όμως από τη Βουλή, αλλά όχι από τη βούληση να αγωνιστούμε μαζί για να δώσουμε διέξοδο, να δώσουμε ξανά υπόσταση και νόημα στην αλληλεγγύη και την πρόοδο. Και η διέξοδος σήμερα είναι μέσα από τη παρέμβασή μας οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες να δώσουμε μια φρέσκια πνοή που θα παρασύρει τις αδρανείς γραφειοκρατίες. Εναν νέο άνεμο αλλαγής, που όμως για να έρθει για τον τόπο, πρέπει πρώτα να ξεκινήσει από εμάς. Αυτό που απαιτείται, λοιπόν, σήμερα για τη δημοκρατική παράταξη, είναι να προχωρήσει σε διεργασίες Επανίδρυσης της πολιτικής και οργανωτικής της υπόστασης».
- Πότε πρέπει να γίνει αυτό; Πριν από τις επόμενες εκλογές, με στόχο την κατάκτηση της εκλογικής νίκης: «Μέσα από μια ριζική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, να δημιουργηθεί μια μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική, αλλά προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη, ικανή να αγκαλιάσει όλους τους αριστερούς, δημοκρατικούς, ευαίσθητους πολίτες. Ωστε να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου στις επόμενες εκλογές».
- Και τι θα γίνει με τους «άχρηστους»; Να επιβιβαστούν στο σκάφος και να αναλάβουν ρόλους μούτσων. Κι ο κυβερνήτης θα αποφασίσει ποιους θα χρησιμοποιήσει και σε τι θέσεις: «Πρωτοβουλίες που θα είναι ανοιχτές στην επιθυμία όλων να είναι συνεπιβάτες στο ταξίδι, μα αδιάβατες στην επιθυμία κάποιων να ταξιδεύουν πάντα στην πρώτη θέση. Από εδώ και στο εξής θα έχουμε προσκλήσεις για όλους αλλά δεν θα έχουμε ρεζερβέ στη πρώτη θέση για κανέναν».
- Για να τους το κάνει νιανιά αυτό, δεν τους έβαλε στις πρώτες σειρές της πλατείας αλλά σε ειδικό χώρο στον εξώστη. Ποιοι ήταν αυτοί; Ο Φάμελλος με τους συριζαίους (πλην Πολάκη), ο Χαρίτσης με τους υπόλοιπους της ΝέΑρ (από Αχτσιόγλου μέχρι κυρία Θεανώ με τα γεμιστά – έλειπε μόνο ο Τζανακόπουλος, άγνωστο για ποιο λόγο), χωρίς την ομάδα Τσακαλώτου-Σακελλαρίδη, όλοι οι πρώην πασόκοι του ΣΥΡΙΖΑ (Ραγκούσης, Ξενογιαννακοπούλου, Μαντζουράνης, μέχρι και ο Τζουμάκας!), η απαραίτητη Λούκα, η πρεσβυτέρα Λινού και -έκπληξη!- ο ναυαρχούκος που ψάχνει πώς θα βολευτεί.
Μα αυτό δεν είναι παρά μια νέα εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, ελαφρώς γυαλοχαρταρισμένη. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Οι πασόκοι αυτή τη στιγμή απέχουν από τις διαδικασίες «ενότητας», όμως, είναι σίγουρο πως υπάρχουν υπόγειες διαδρομές με κάποιους από δαύτους (γι’ αυτό και το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ εξέδωσε μια επιθετική ανακοίνωση που φανέρωσε τον εκνευρισμό του Ανδρουλάκη και της παρέας του). Εκτός των πασόκων δεν υπάρχουν «εύκαιρα» στελέχη για να συγκροτηθεί κάτι το εντελώς καινούργιο. Αντε να πάρει και μερικούς από την «κοινωνία των πολιτών», αλλά αν είναι επιπέδου Μαραντζίδη, «την έκατσε και την καινούργια βάρκα ο καπετάν Αλέξης».
Απλά, ξεκινώντας από την αρχή το χτίσιμο ενός κόμματος, ο Τσίπρας δε θα έχει ανάγκη να κλείνει συμφωνίες με «συνιστώσες» και φράξιες και να ισορροπεί ανάμεσά τους. Το νέο μόρφωμα θα συγκροτηθεί σαν αυστηρά προσωποκεντρικό. Μετά τη συγκρότησή του., βέβαια, θα αρχίσουν να λειτουργούν οι φράξιες, αυτό δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Αν διαφανεί προοπτική εξουσίας, οι φράξιες θα δώσουν όρκο πίστης στον αρχηγό, αλλιώς το μόρφωμα θα ναυαγήσει.
Ολοι οι σχεδιασμοί είναι θεωρητικοί. Αλλο να προμοτάρεις ένα βιβλίο (αυτό είναι εύκολο) και άλλο να στήνεις ένα κόμμα που προϋποθέτει ότι θα διαλυθούν δύο άλλα (ΣΥΡΙΖΑ και ΝέΑρ) και θα αποδυναμωθεί ένα τρίτο (ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ). Αν συνεχιστεί η στήριξή του από μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα και μιντιακούς ομίλους και με δεδομένο ότι η πτώση του Μητσοτάκη είναι χωρίς επιστροφή και ο Ανδρουλάκης «δεν κάνει το παιδί», ο Τσίπρας έχει τη δυνατότητα να γίνει ο βασικός αντιπολιτευτικός πόλος.
Για να κάνει τι; Για να διεκδικήσει τη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας προς όφελος της κεφαλαιοκρατίας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Οταν είναι περήφανος για αυτά που έκανε το 2015-19, θα τον αδικούσαμε αν λέγαμε ότι θα ασκήσει… αριστερή (σοσιαλδημοκρατική παλαιάς κοπής, δηλαδή) πολιτική. Αλλωστε, στις 3.000 λέξεις της χτεσινής ομιλίας του η λέξη «Αριστερά» αναφέρθηκε μόνο μία φορά, αν μετρήσαμε καλά. Ας μην τον… συκοφαντούμε σαν αριστερό τον άνθρωπο.
