Τέσσερα χρόνια ήρεμης κοινοβουλευτικής πάλης είναι πολλά; Καθόλου, είναι ελάχιστα. Ελάχιστα από την άποψη της ιστορίας της ανθρωπότητας. Πόσο μάλλον όταν η κοινοβουλευτική πάλη -σε όλα τα επίπεδα των θεσμών- διεξάγεται σε ένα πεδίο ανάθεσης των κοινωνικών υποθέσεων, ανάθεσης λύσης των προβλημάτων στους ειδήμονες. Πολιτικούς, συνδικαλιστές, δικηγόρους, δημοσιογράφους. Τί προϋποθέσεις πρέπει να καλύπτει ένας πολιτικός οργανισμός μέσα σ’ αυτή τη ρουτινιασμένη κατάσταση, ώστε να συλλαμβάνει, να αποκαλύπτει, να αναλύει κρίσιμες εξελίξεις σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο, εξελίξεις τέτοιες που πιθανόν να υπαγορεύουν αλλαγή θέσεων, ανατροπή βεβαιοτήτων, εκσυγχρονισμό του οπλοστάσιου των επιχειρημάτων; Μία και μόνο -κατ’ αρχάς- προϋπόθεση. Να είναι ένας πολιτικός οργανισμός με ριζοσπαστισμό στη σκέψη, με θαρραλέα ματιά στην άντληση συμπερασμάτων από τη δράση, με διορατικότητα, με επαναστατικό μαχητικό πνεύμα.
Τί από όλα αυτά έχει να επιδείξει το ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια, από την 11η Σεπτέμβρη του 2001 ως την 7η Ιούλη του 2005; Τίποτα απολύτως. Το μόνο που έχει να επιδείξει είναι αποθέωση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, «επαναστατική» εμμονή σε υποστήριξη καθεστώτων που δεν είχαν καμιά απολύτως σχέση με σοσιαλισμό, παγιοποίηση της «κινηματικής» λογικής… πας μη κνίτης βάρβαρος. Η πολιτική του Περισσού, παρά την «ταξική» φρασεολογία, βρίθει από υποταγή στην αστική νομιμότητα και από γραφειοκρατικό ρουτίνιασμα. Το πρόγραμμα δράσης κάθε χρόνο καθορίζεται από τους μεγάλους σταθμούς των εκλογικών αναμετρήσεων. Κάτω από αυτό το πρίσμα προσεγγίζουν τα γεγονότα οι «πιο αριστεροί κομμουνιστές του πλανήτη» (εννοούν βέβαια τα νόμιμα αδερφά κόμματα). Μικρά και μεγάλα, δύσκολα και απλά. Ο,τι δεν είναι ίσο με το μπόι τους, ό,τι τους χαλάει την ησυχία και την πρωτοπορία μπαίνει αμέσως στην κλίνη του Προκρούστη.
Στο κόντεμα του «εχθρού του κινήματος», όποιος και να είναι, ιδιαίτερα αν ο εχθρός είναι εξ αριστερών του κόμματος, χρησιμοποιούνται δύο κυρίως εργαλεία. Η προβοκατορολογία-πρακτορολογία και η αναποτελεσματικότητα. Κοντολογίς, ο εξ αριστερών του κόμματος, αν δεν είναι ο ίδιος πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών, είναι αφελές ενεργούμενό τους. Αν, όμως (λένε «αν» οι εκ του Περισσού), μία στις χίλιες, ρε παιδί μου, δεν είναι ούτε πράκτορας ούτε αφελές ενεργούμενο πρακτόρων, τότε δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο κίνημα, διότι οι μορφές πάλης που ακολουθεί όχι μόνο δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα, αλλά συκοφαντούν και αυτούς που με αποτελεσματικό τρόπο δρουν στο κίνημα, δηλαδή το ΚΚΕ.
Στο κόντεμα του «εχθρού του κινήματος», όποιος και να είναι, ιδιαίτερα αν ο εχθρός είναι εξ αριστερών του κόμματος, χρησιμοποιούνται δύο κυρίως εργαλεία. Η προβοκατορολογία-πρακτορολογία και η αναποτελεσματικότητα. Κοντολογίς, ο εξ αριστερών του κόμματος, αν δεν είναι ο ίδιος πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών, είναι αφελές ενεργούμενό τους. Αν, όμως (λένε «αν» οι εκ του Περισσού), μία στις χίλιες, ρε παιδί μου, δεν είναι ούτε πράκτορας ούτε αφελές ενεργούμενο πρακτόρων, τότε δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο κίνημα, διότι οι μορφές πάλης που ακολουθεί όχι μόνο δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα, αλλά συκοφαντούν και αυτούς που με αποτελεσματικό τρόπο δρουν στο κίνημα, δηλαδή το ΚΚΕ.
Υπερβολές; Πάρτε το «Ριζοσπάστη» της 19.07.05. Μπείτε στο Internet και μελετείστε τον. Από τη μια η πεφωτισμένη ομιλία της Παπαρήγα στη Χαλκίδα. Εκεί η Παπαρήγα, τέσσερα χρόνια μετά την 11η Σεπτέμβρη, δυο χρόνια μετά τη Μαδρίτη και μόλις λίγες μέρες μετά το Λονδίνο, ξαναδιατυπώνει τη διαπίστωση ότι ο Μπιν Λάντεν είναι… δικός τους. Των Αμερικάνων.
Αρα, επίτηδες τον αφήνουν να περιτριγυρίζει στις σπηλιές του Αφγανιστάν, για να πραγματοποιεί τέτοιου είδους επιθέσεις.
Δεύτερον, η Παπαρήγα δεν είναι αφελής. Δεν είναι σαν όλους αυτούς που έστω μετά το τρίτο πολύνεκρο χτύπημα έχουν αφήσει στην άκρη τα πρακτοριλίκια και προσπαθούν να αρθρώσουν πολιτικό προβληματισμό. Δεν καταπίνει εύκολα -έτσι ακριβώς το λένε- ότι οι δράστες είναι Πακιστανός, Αιγύπτιος, Γάλλος ή Αγγλος. Γιατί ακόμα και αν είναι τέτοιας εθνικότητας -αν το καταπιεί δηλαδή- δεν αποδεικνύεται ο ηθικός αυτουργός. Στα πιο ελληνικά: δεν καταπίνεται εύκολα ότι είναι κάποιας εθνικότητας. Γιατί είναι κάποιας ειδικότητας. Είναι πράκτορας της CIA ή της Scotland Yard. Αν δεν είναι ο ίδιος, τότε σίγουρα είναι ο αυτουργός. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει, αναφωνεί η Παπαρήγα. CIA κερνάει, CIA πίνει δηλαδή.
Αρα, επίτηδες τον αφήνουν να περιτριγυρίζει στις σπηλιές του Αφγανιστάν, για να πραγματοποιεί τέτοιου είδους επιθέσεις.
Δεύτερον, η Παπαρήγα δεν είναι αφελής. Δεν είναι σαν όλους αυτούς που έστω μετά το τρίτο πολύνεκρο χτύπημα έχουν αφήσει στην άκρη τα πρακτοριλίκια και προσπαθούν να αρθρώσουν πολιτικό προβληματισμό. Δεν καταπίνει εύκολα -έτσι ακριβώς το λένε- ότι οι δράστες είναι Πακιστανός, Αιγύπτιος, Γάλλος ή Αγγλος. Γιατί ακόμα και αν είναι τέτοιας εθνικότητας -αν το καταπιεί δηλαδή- δεν αποδεικνύεται ο ηθικός αυτουργός. Στα πιο ελληνικά: δεν καταπίνεται εύκολα ότι είναι κάποιας εθνικότητας. Γιατί είναι κάποιας ειδικότητας. Είναι πράκτορας της CIA ή της Scotland Yard. Αν δεν είναι ο ίδιος, τότε σίγουρα είναι ο αυτουργός. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει, αναφωνεί η Παπαρήγα. CIA κερνάει, CIA πίνει δηλαδή.
Προς ενίσχυση της γραμματέως η τελευταία σελίδα του «Ριζοσπάστη». Ο μέγας γραφειοκράτης, μέλος του ΠΓ, που κρύβεται πίσω από την επωνυμία «Τηλέπαθος», σημειώνει και σχολιάζει. «…Η αστυνομία της Αγγλίας γνώριζε έναν της Αλ Κάιντα που πήγε στο Λονδίνο αλλά δεν τον παρακολούθησαν!!!!! (σ.σ. πέντε θαυμαστικά έβαλε ο Τηλέπαθος). Ετσι έγραψε εγγλέζικη εφημερίδα! Το… ξέχασαν…». Και συμπληρώνει δίπλα ένα άρθρο-σχόλιο «Περί… “τρομοκρατίας”» (το τρομοκρατίας σε εισαγωγικά βέβαια): «…Μετά από όλα αυτά που βιώσαμε την τελευταία πενταετία και αυτά που ακούμε πως σχεδιάζουν οι ισχυροί της Γης -ΗΠΑ, ΕΕ κλπ- για την “καταπολέμηση της τρομοκρατίας” και την “ασφάλεια των πολιτών” εύλογα τίθεται το ερώτημα: “Ποιοι είναι οι τρομοκράτες;”…».
Μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό πολιτικής ανάλυσης ακολουθεί και το ήπιο πριόνι. Το ΚΚΕ -λέει- έχει μιλήσει ανοιχτά (γιατί θα έπρεπε να μιλήσει ψιθυριστά; Που απευθύνεται το ανοιχτά;) για την ατομική τρομοκρατία. Είναι -λέει- αναποτελεσματική.
Το μόνο που κάνει είναι να δίνει άλλοθι στους ιμπεριαλιστές να επιτίθενται.
Το μόνο που κάνει είναι να δίνει άλλοθι στους ιμπεριαλιστές να επιτίθενται.
Να μια ριζοσπαστική προσέγγιση του ιμπεριαλισμού. Ο ιμπεριαλισμός χρειάζεται άλλοθι, αιτίες και αφορμές για να επιτεθεί. Δεν είναι από τη φύση του επιθετικός, αδίσταχτος, δήμιος λαών και δικαιωμάτων.
Την επόμενη του χτυπήματος στο Λονδίνο το ΚΚΕ ήταν αρκετά προσεκτικό στην ανακοίνωση που έδωσε στην δημοσιότητα, δίνοντας βάρος στο ότι τέτοιες ενέργειες ρίχνουν νερό στο μύλο του ιμπεριαλισμού. Καμιά σχέση με εκείνο το παγκόσμιο ρεκόρ πρακτορολογίας που σημείωσε την 11η Σεπτεμβρίου. Το αίμα όμως νερό δεν γίνεται. Η πρακτορολογία όλο και δυναμώνει μέρα με τη μέρα, για να αποδειχτεί για άλλη μια φορά ότι η θέση του Περισσού είναι ίδια. Απλά, στη δοσολογία μεταξύ πρακτορολογίας και αναποτελεσματικότητας βρίσκεται η διαφορά.
Είναι, όμως, μαρξιστική η θέση ότι η ατομική τρομοκρατία είναι αναποτελεσματική; Οχι βέβαια. Πρώτο, γιατί αναποτελεσματική την ατομική τρομοκρατία τη βαφτίζει ολόκληρο το φάσμα των νομιμόφρονων κοινοβουλευτικών κομμάτων. Από δεξιά ως «άκρα αριστερά». Δεύτερο, ο μαρξισμός απορρίπτει την ατομική τρομοκρατία όταν αυτή δεν εντάσσεται σε μια συνολικότερη πάλη του κινήματος να πείσει τις καταπιεσμένες μάζες να εξεγερθούν ενάντια στο καθεστώς. Οταν αυτή δεν εντάσσεται στα πλαίσια του επαναστατικού αγώνα των μαζών. Στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Ενάντια στην καταπίεση, την εξαθλίωση, τον εξευτελισμό στις πολιτισμένες καπιταλιστικές χώρες. Οι μαρξιστές, όπως και κανένα άλλο πολιτικό ρεύμα, δεν κατέχουν καμιά θέση ντε φάκτο πρωτοπορίας. Την πρωτοπορία την κατακτούν -αν την κατακτήσουν- με τη δράση τους, με την αυτοθυσία τους, με τη διορατικότητά τους. Αρα, το ποιο πολιτικό ρεύμα είναι αποτελεσματικό ή όχι δεν κρίνεται από την ταμπέλα που φοράει ή από το αν επαναλαμβάνει συνέχεια την καραμέλα ότι οι άλλοι είναι αναποτελεσματικοί. Οσο και αν είναι «μαρξιστικό», ότι σε τελική ανάλυση μόνο ένα κόμμα των καταπιεσμένων με όπλο τον μαρξισμό μπορεί να συντρίψει οριστικά τον καπιταλισμό, άλλο τόσο και περισσότερο είναι σωστό ότι οι μάζες, οι καταπιεσμένες μάζες, αυτό θέλουν να το δουν στην πράξη για να το πιστέψουν. Προς το παρόν, εκείνο που βλέπουν είναι ότι στον πλανήτη έχει ξεκινήσει από καιρό -και πλέον έχει μεταφερθεί στη γειτονιά τους, στο σπίτι τους- ένας σκληρός, αδυσώπητος πόλεμος μεταξύ των ιμπεριαλιστών και των πληβειακών μαζών της Ανατολής.
Στον πόλεμο αυτό δεν υπάρχουν ούτε ανυποψίαστοι ούτε υποψιασμένοι στυλ Περισσού. Αλλωστε, οποιοσδήποτε υποψιασμένος ή μη υποψιασμένος στην Ανατολή και στην πολιτισμένη Δύση βλέπει ότι οι Ισπανοί αναγκάστηκαν και τράβηξαν τα στρατεύματα από το Ιράκ μετά το χτύπημα στη Μαδρίτη. Και τους ακολούθησαν αρκετοί άλλοι. Το ότι το ίδιο δεν επαναλαμβάνεται στο Λονδίνο δεν έχει σχέση με την αποτελεσματικότητα ή όχι των χτυπημάτων. Αλλά θα μπορούσαν να μας πουν οι εκ του Περισσού ταξικοί αγωνιστές, σε ποιο μεγάλο μέτωπο, σε ποιο μεγάλο πρόβλημα που ιεράρχησαν και πάλεψαν είχαν έστω και την παραμικρή επιτυχία; Καμιά απολύτως αποτελεσματικότητα δεν έχουν να επιδείξουν. Αντίθετα, εκείνο που έχουν να επιδείξουν είναι μια στείρα φρασεολογία, μια πρακτοροφοβική πρακτική, για να καλύψουν τη βαθιά κρίση που δέρνει όχι μόνο τις δικές τους γραμμές αλλά και των αδερφών τους κομμάτων. Που οι καταπιεσμένες μάζες της Ανατολής τα έχουν βάλει στο περιθώριο, λόγω της συμβιβαστικότητάς τους, του οπορτουνισμού τους. Οπως συνέβη τελευταία με το Ιρακινό ΚΚ που αποθέωνε τους Αμερικανούς.
Αλλωστε, όλοι γνωρίζουμε ότι όπου κυριαρχεί ο συμβιβασμός απέναντι στην πιο σκληρή εκμετάλλευση, άλλα ρεύματα ανοίγουν τον επαναστατικό δρόμο στις μάζες, αφήνοντας πίσω τους «φωτισμένους». Στην αιώνια πρωτοπορία τους, στην αιώνια αφασία τους, στην αιώνια πρακτορολογία τους.
Παντελής Νικολαΐδης
