Tαξικό φαινόμενο

Ο χαρακτήρας της είδησης είναι τέτοιος που την οδήγησε αμέσως στα «ψηλά» της δημοσιογραφικής επικαιρότητας: ο Τόνι Ιγουόμπι, ο πρώτος μαύρος γερουσιαστής στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας, είναι νεοφασίστας, μέλος της «Λέγκα του Βορρά» και θαυμαστής του Ματέο Σαλβίνι, τον οποίο αποκαλεί «μεγάλο ηγέτη» (παραπέμποντας στον Μουσολίνι).
 
«Σταματήστε την εισβολή» («Stop Invasione») γράφουν τα μπλουζάκια που φορούν ο Σαλβίνι και ο Ιγουόμπι σε μια από τις πολλές κοινές εμφανίσεις τους κατά την προεκλογική περίοδο. Οι «εισβολείς» είναι οι πρόσφυγες και μετανάστες που καταφτάνουν στην Ιταλία.
 
Ο «τρελός» Μάριο Μπαλοτέλι (δε θυμόμαστε σε ποια ομάδα παίζει τώρα) απάντησε αγανακτισμένος στον Ιγουόμπι: «Ισως να είμαι εγώ τυφλός ή ίσως να μην του έχει πει κανείς ότι είναι μαύρος. Ντροπή!!!». Δεν αμφιβάλλουμε για την ειλικρίνεια του Μπαλοτέλι, όπως δεν αμφιβάλλουμε για την ειλικρίνεια του Λεμπρόν Τζέιμς όταν την πέφτει στον Τραμπ. Μάλιστα, για τον Μπαλοτέλι είμαστε σίγουροι ότι δεν πάει για πολιτικός, πράγμα που δεν μπορούμε να πούμε με την ίδια βεβαιότητα και για τον Λεμπρόν.
 
Ομως δεν είναι αυτό το ζήτημα. Οι δηλώσεις «επωνύμων», ακόμα και όταν είναι ειλικρινείς και αυθόρμητες, δημιουργούν ένα επίχρισμα αντιρατσισμού. Εναν αντιρατσισμό αβαθή, περισσότερο ηθικολογικού παρά πολιτικού χαρακτήρα.
 
Αν μας δείχνει κάτι το παράδειγμα του μαύρου Ιγουόμπο που πρωτοστατεί στις ρατσιστικές εκστρατείες της νεοφασιστικής «Λέγκα» είναι πως ο ρατσισμός είναι πρωτίστως ένα ταξικό φαινόμενο. Χρησιμοποιεί ανθρώπους των καταπιεζόμενων τάξεων ως δύναμη κρούσης, όμως η πολιτική δεν είναι δική τους, είναι της αστικής τάξης. Οι απένταροι χουλιγκάνοι που κάνουν τον πίθηκο για να εκνευρίσουν διάσημους έγχρωμους ποδοσφαιριστές σαν τον Μπαλοτέλι ή τον Ντάνι Αλβες δεν έχουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους ούτε όσα αυτοί οι ποδοσφαιριστές ξεχνούν στις τσέπες του σακακιού τους μετά από μια νυχτερινή έξοδο. Και κάνουν «τα στραβά μάτια» όταν κάποιος έγχρωμος παιχταράς παίζει στη δική τους ομάδα…
 
Οι φασίστες σαν τον Ιγουόμπι, όμως, δεν αστειεύονται. Ο εν λόγω, πριν περάσει στην πολιτική, υπήρξε ανώτατο στέλεχος εταιρίας πληροφορικής. Ανεξάρτητα από την καταγωγή του, είναι ένας μεγαλοαστός. Το μελανό χρώμα της επιδερμίδας του του δίνει ένα προβάδισμα στις τάξεις της «Λέγκα». Αποτελεί το άλλοθί της: «εμείς δεν είμαστε ρατσιστές, η Λέγκα δεν είναι κατά των ανθρώπων, αλλά κατά των παράτυπων μεταναστών» δηλώνει ο Σαλβίνι. Και ο Ιγουόμπι είναι η ζωντανή προπαγάνδα του.
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε το φαινόμενο του κοινωνικού γενιτσαρισμού. Ο διάδοχος της Θάτσερ, Τζον Μέιτζορ, ήταν γιος ανθρακωρύχου. Ο Ιγουόμπι προέρχεται από μια εύπορη οικογένεια της Νιγηρίας, που είχε τα μέσα να τον στείλει (νόμιμα) για σπουδές στην Ιταλία. Ο ρατσισμός, όπως και ο καπιταλισμός, εμφανίζεται με πολλά πρόσωπα. Γι' αυτό και πρέπει να βρίσκουμε κάθε φορά την ταξική του ουσία και να την τραβάμε στην επιφάνεια. Να φεύγουμε από τα πρόσωπα -συμπαθή ή αντιπαθή- και να πηγαίνουμε στις πολιτικές. Ο ρατσισμός είναι παιδί του καπιταλισμού, όχι διαστροφή κάποιων «αρρωστημένων».
 
Π.Γ.