Τι είπε η Τασία Χριστοδουλοπούλου στη συριζοσύναξη, το πήραν τα «Παραπολιτικά» και μετά έγινε σημαία σε σύμπαντα τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ; Να το κάνουμε σαν το ΠΑΣΟΚ. Το εξήγησε κιόλας: «Δηλαδή, εγώ έχω κάτσει και έχω σκεφτεί τι έκανε το ΠΑΣΟΚ για να κυριαρχήσει το 1981 και γιατί τότε η ΝΔ μιλούσε για πρασινοφρουρούς. Είχανε ρίξει όλο το κόμμα μέσα σε όλους τους θεσμούς και προσπαθούσαν πραγματικά να τους ανατρέψουνε μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Αυτό είναι νομίζω το μάθημα».
Με απλά λόγια, είπε πως πρέπει να χώσουν δικούς τους ανθρώπους σε όλο τον κρατικό μηχανισμό, ώστε σιγά-σιγά να φτιάξουν θύλακες προσκείμενους στους ίδιους. Οχι να ανατρέψουν την αστική εξουσία, αλλά να τη διαχειριστούν, όπως τη διαχειρίστηκαν με προσήλωση φανατικών το 2015-19, αλλά αυτή τη φορά να φροντίσουν παράλληλα και το κομματικό τους συμφέρον, όπως ήδη έχουν κάνει τα πιο… ηλικιωμένα αστικά κόμματα εξουσίας.
Τι της απέδωσε η φιλοκυβερνητική προπαγάνδα; Λενινισμό!!! Ρε αγράμματοι, ρε προβοκάτορες, ο λενινισμός δεν πρεσβεύει τον έλεγχο του αστικού κρατικού μηχανισμού, αλλά τη συντριβή του. Ο Μαρξ έκανε πρώτος αυτήν την προσέγγιση, αναλύοντας την πείρα της Κομμούνας του Παρισιού, και ο Λένιν την ανέπτυξε παραπέρα σε σειρά έργων του με κορυφαίο το περίφημο «Κράτος και Επανάσταση», που το έγραψε λίγους μήνες πριν από την οργάνωση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ο λενινισμός δεν κρύβει τις θεωρητικές και προγραμματικές του θέσεις, αλλά διακηρύσσει ανοιχτά τους σκοπούς του: επαναστατική συντριβή του αστικού κρατικού μηχανισμού και οικοδόμηση ενός νέου τύπου κράτους, της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Η Χριστοδουλοπούλου τα ξέρει αυτά (στα νιάτα της είχε κάποια επαφή με το λενινισμό, όπως και άλλοι συριζαίοι). Γι’ αυτό και ήταν σαφής: για να παραμείνουμε κόμμα εξουσίας πρέπει να κάνουμε αυτό που έκανε το ΠΑΣΟΚ το 1981. Ποιος Λένιν; Πρότυπά της είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μένιος Κουτσόγιωργας, ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος (στο γραφείο του έκανε και πρακτική άσκηση στη δικηγορία, αν δεν κάνουμε λάθος), ο Κώστας Λαλιώτης, ο Ακης Τσοχατζόπουλος και οι άλλοι πρωταγωνιστές της πασοκικής διακυβέρνησης.
Και οι πολιτικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ κατάλαβαν πολύ καλά τι εννοούσε η Χριστοδουλοπούλου (κάποιοι από δαύτους, πασόκοι, ακόμα και δεξιοί, είχαν επίσης στα νιάτα τους κάποια επαφή με τη λενινιστική θεωρία). Δεν άφησαν, όμως, την ευκαιρία να πάει χαμένη. Γιατί αυτό που δεν καταλαβαίνουν η Χριστοδουλοπούλου και άλλοι συριζαίοι (στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι πλήρης η ταύτισή της με τον Πολάκη, μολονότι ανήκουν σε ανταγωνιστικές εσωκομματικές φράξιες) είναι πως στην αστική πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται (η φράση αποδίδεται στον Καραμανλή τον πρεσβύτερο). Ε, το συγκεκριμένο ανήκει σ’ αυτά που γίνονται και δε λέγονται.
Στις συνάξεις των συριζαίων, όμως, τα κομματικά στελέχη θέλουν να κάνουν τον «καμπόσο». Και πετάνε ατάκες σαν αυτήν της Χριστοδουλοπούλου, χωρίς να σκέφτονται ότι θα τις αρπάξουν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι και θα τις κάνουν εργαλείο πολεμικής.
Και για να το βάλουμε σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο, ακόμα και στις χώρες με μακρά κοινοβουλευτική παράδοση και ισχυρό κρατικό μηχανισμό, ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και σε συνθήκες κυβερνητικής κρίσης (χαρακτηριστική περίπτωση η Ιταλία), πάντοτε τα κόμματα εξουσίας έχουν ανθρώπους τους στον κρατικό μηχανισμό, ώστε να προστατεύουν τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους. Δείτε πώς καταφέρνει και τη βγάζει ακόμα καθαρή ο Μπόρις Τζόνσον. Δείτε πώς δουλεύει το σύστημα στις ΗΠΑ με τις σχέσεις ανάμεσα στα στελέχη της κυβέρνησης και τη γραφειοκρατία του κρατικού μηχανισμού.
Στις κοινοβουλευτικά καθυστερημένες αστικές δημοκρατίες, όμως, όπως είναι η Ελλάδα, με μόλις μισό αιώνα ομαλού κοινοβουλευτικού βίου (από το 1974), δεν υπάρχει εκείνη η ισχυρή κρατική γραφειοκρατία που να μπορεί -όποτε απαιτηθεί- να σταθεί ακόμα και απέναντι στην κυβέρνηση. Ετσι, τα κόμματα εξουσίας επιδιώκουν να βάλουν δικούς τους ανθρώπους στα ανώτερα κλιμάκια της κρατικής γραφειοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πιο φρέσκο από τα κόμματα εξουσίας. Αξιωματική αντιπολίτευση έγινε μόλις το 2012 και κυβερνητική εξουσία άσκησε μόλις για τεσσεράμισι χρόνια, οπότε είναι λογικό να μην έχει προλάβει να στελεχώσει με δικούς του ανθρώπους την ανώτερη κρατική γραφειοκρατία.
Δεν δυσκολεύτηκε, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ από αυτή τη γραφειοκρατία στην άσκηση της αντιλαϊκής πολιτικής. Αφ ης στιγμής ψήφισε το τρίτο Μνημόνιο, αυτή η γραφειοκρατία στάθηκε στο πλευρό του, όπως είχε σταθεί στο πλευρό και των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων. Και βέβαια, είναι παραμύθι ότι οι συριζαίοι έχασαν την εξουσία επειδή δεν ήλεγχαν «τους αρμούς της εξουσίας». Μια χαρά χρησιμοποίησαν αυτούς τους «αρμούς», χωρίς να συναντήσουν κανένα εμπόδιο στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής. Εχασαν γιατί τους σιχάθηκε ο κόσμος. Αλλωστε, οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έμειναν λιγότερο στην εξουσία απ’ όσο έμεινε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ολη αυτή η γελοία συζήτηση, λοιπόν, περί του… λενινισμού του ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργεί και αποπροσανατολιστικά, καθώς τραβάει την προσοχή από τις πολιτικές που εφαρμόζονται και εστιάζει στο εντελώς ασήμαντο ζήτημα της στελέχωσης του κρατικού μηχανισμού.
Ο αστικός κρατικός μηχανισμός, είτε «βρετανικού τύπου» είτε «ελληνικού τύπου», υπηρετεί τα συμφέροντα του συστήματος, τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Αυτό πρέπει να κρατήσουμε. Κι είναι αυτό που μας οδηγεί στον μαρξισμό-λενινισμό και στην αναγκαιότητα της συντριβής του αστικού κρατικού μηχανισμού, που αποτελεί προκαταρκτικό όρο κάθε πραγματικής εργατικής επανάστασης.
Π.Γ.
