Mία ολόκληρη σελίδα καταλάμβανε στα «Νέα» της περασμένης Δευτέρας το δημοσίευμα. Δηλωτικός ο τίτλος και ο επίτιτλος: «Στα σκαριά η δημιουργία μη κρατικής Ιατρικής Σχολής – Κορυφαίοι επιστήμονες από την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό θεωρούν ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει προσανατολισμό η ανώτατη εκπαίδευση για να επιβιώσει – Στόχος ο επιστημονικός τουρισμός».
Η αντίφαση στον επίτιτλο «βγάζει μάτια». Τους ενδιαφέρει η επιβίωση της ανώτατης εκπαίδευσης στον τομέα της Ιατρικής ή ο επιστημονικός τουρισμός; Τους ενδιαφέρει να ανεβάσουν την ποιότητα των ελλήνων γιατρών ή να στήσουν ένα μαγαζί που θα πουλάει ιατρική εκπαίδευση σε όσους έχουν να την πληρώσουν (Ελληνες και αλλοδαπούς); Γιατί και τα δύο μαζί δε γίνεται.
Αν για παράδειγμα όλοι αυτοί οι χρυσοκάνθαροι έλληνες μεγαλογιατροί που υπηρετούν σε ξένα πανεπιστήμια είχαν καταληφθεί από ειλικρινή αγωνία για το παρόν και το μέλλον της ανώτατης ιατρικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, θα τα παράταγαν και θα επέστρεφαν εδώ, για να βοηθήσουν με την (υποτιθέμενη) επιστημοσύνη τους την πατρίδα που -όπως λένε- υπεραγαπούν. Εστω κι αν εδώ θα έβγαζαν λιγότερα σε σχέση με το εξωτερικό. Θα γύριζαν για να ανορθώσουν την πανεπιστημιακή ιατρική εκπαίδευση, η οποία -όπως ισχυρίζονται- καταρρέει. Οχι για να στήσουν μια ιδιωτική Ιατρική Σχολή, δίπλα στα κρατικά πανεπιστήμια.
«Η μόνη δυνατότητα της ιατρικής εκπαίδευσης του τόπου μας για να βγει από το τέλμα είναι η μη κρατική Ιατρική Σχολή» λέει ένας από δαύτους, χωρίς να συνειδητοποιεί τι λέει. Μάλλον έχει συνηθίσει να απευθύνεται σε «αμερικανάκια» και νομίζει πως αρκεί να κουνάς έναν ακαδημαϊκό τίτλο του εξωτερικού για να γίνεται πιστευτή κάθε μπούρδα που λες. Αν η ιατρική εκπαίδευση του τόπου μας βρίσκεται σε τέλμα, η λύση είναι να ενισχύσουμε τις υπάρχουσες Ιατρικές Σχολές για να βγουν από το τέλμα. Οχι να ιδρύσουν κάποιοι μια ιδιωτική Ιατρική Σχολή. Εκτός αν ο κύριος καθηγητής θέλει να μας πει άλλο πράγμα και δεν τολμά να το πει: ν' αφήσουμε να πεθάνουν οι δημόσιες Ιατρικές Σχολές και να φτιάξουμε μια ιδιωτική, στην οποία να μπορεί να φοιτά μια ελίτ. Οπως Αμερική…
Είναι ή όχι επαρκής ο αριθμός των γιατρών που αποφοιτούν από τις ελληνικές Ιατρικές Σχολές; Επαρκέστατος, παραδέχονται όλοι. Είναι ή όχι υψηλό το επίπεδο ιατρικής εκπαίδευσης στη χώρα μας, παρά την αθλιότητα στη χρηματοδότησή της; Η απάντηση δίνεται από την πράξη. Στο άθλιο και υποστελεχωμένο δημόσιο σύστημα υγείας οι γιατροί δίνουν μάχες και τις κερδίζουν. Αλλού πάσχει το σύστημα και όχι στην ποιότητα, στο επίπεδο των γιατρών. Χιλιάδες έλληνες γιατροί αναγκάστηκαν στα χρόνια της κρίσης να μεταναστεύσουν σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Εντάχθηκαν με επιτυχία στα συστήματα υγείας αυτών των χωρών, που αποτελούν πρότυπο για τους έλληνες καθηγητάδες του εξωτερικού. Αν δεν ήταν επιστημονικά επαρκείς, δε θα μπορούσαν να ενταχθούν, έτσι δεν είναι;
Να το πάμε και παραπέρα; Τι παράγουν οι ιδιωτικές Ιατρικές Σχολές με τα αλμυρά δίδακτρα; Εμπόρους της υγείας και όχι γιατρούς με φιλότιμο, που θα δουν τον ασθενή και όχι το πορτοφόλι του. Ενώ όλοι αυτοί οι κύριοι, που μπορεί να γεννήθηκαν και να σπούδασαν αρχικά στην Ελλάδα, αλλά έχτισαν καριέρες στις αγγλοσαξονικές χώρες, πρώτα κοιτάζουν το πορτοφόλι και μετά τον άρρωστο. Ενα παιδί λαϊκής οικογένειας που σπούδασε γιατρός με χιλιάδες στερήσεις έχει ελπίδα να μη διαφθαρεί αλλά να γίνει γιατρός με κοινωνική ευθύνη (άφθονα τα παραδείγματα γύρω μας). Ενα αστόπαιδο, που από τα γεννοφάσκια του μαθαίνει πώς να σοδειάζει πλούτη, που πλήρωσε παχυλά δίδακτρα για να σπουδάσει, μόνον έμπορος της υγείας μπορεί να γίνει (καμιά φορά, ξεπετιέται και κάποιος Πολ Λαφάργκ, για να επιβεβαιώσει ως εξαίρεση τον κανόνα).
Είναι πολύ φτηνό το παραμύθι τους για να ξεγελάσει ανθρώπους που ματώνουν για να επιβιώσουν.
Π.Γ.
