Τον περίμενε πώς και πώς ο Βαρουφάκης τον προσωπικό του θρίαμβο στο κόκκινο χαλί της Βενετίας. Το ίδιο και η σύζυγός του που έραψε για την περίσταση μια κιτς τουαλέτα που θύμιζε «πολεμική αρετή των Ελλήνων». Το ζεύγος των μεγαλοαστών δε φημίζεται, άλλωστε, ούτε για το γούστο ούτε για την αισθητική του. Θυμόμαστε καλά τη φωτογράφιση για το «Παρί Ματς» στο τραπέζι με τα εκλεκτά εδέσματα, την ώρα που άνθρωποι έψαχναν στα σκουπίδια για φαγητό.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι πολλοί αυτοί που έσκασαν από το κακό τους βλέποντας το ζεύγος να βαδίζει με ύφος σταρ του Χόλιγουντ στην πασαρέλα ενός διάσημου κινηματογραφικού φεστιβάλ. Ιδιαίτερα συριζαίοι και ιδιαίτερα ο Τσίπρας και το στενό πολιτικό του περιβάλλον, επιλογή των οποίων υπήρξε ο Βαρουφάκης. Πείθοντας τον διάσημο Κώστα Γαβρά να κάνει ταινία το βιβλίο της αυτοηρωποίησής του, ο Βαρουφάκης δεν εξασφάλισε μόνο τον προσωπικό του θρίαμβο στο κόκκινο χαλί της Μόστρα, αλλά και μια πολύ καλή πολιτική διαφήμιση που μένει να δούμε τι αντοχές θα έχει στο χρόνο. Γιατί το μήνυμα που βγαίνει αυτές τις μέρες και θα βγαίνει για όσο η ταινία θα προβάλλεται στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες (θεωρούμε σίγουρη την εισπρακτική επιτυχία) είναι πως ο Βαρουφάκης ήταν ο μόνος από τους συριζαίους που είχε τα «καρύδια» να τα βάλει με το ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κατεστημένο και πως ο συμβιβασμός-υποταγή του Τσίπρα περιλάμβανε ως όρο και την εκπαραθύρωση του Βαρουφάκη.
Αυτό παίχτηκε ως προεκλογικό αφήγημα στην καμπάνια του κόμματος Βαρουφάκη στις πρόσφατες ευρωεκλογές και βουλευτικές εκλογές και εξασφάλισε μετά βίας ένα γλοίσχρο εκλογικό ποσοστό. Μπορεί η ταινία του Γαβρά να μπετονάρει ή και να ενισχύσει αυτό το ποσοστό; Εκτιμούμε πως όχι. Το ζεύγος Βαρουφάκη, όμως, δε σκάει. Αυτή την εποχή απολαμβάνει ηδονικά τη δημοσιότητα, το οξυγόνο του.
Φαίνεται πως ο Βαρουφάκης έχει τον τρόπο να πείθει συνομιλητές του. Ετσι αναδείχτηκε σε ροκ σταρ της «κάτω πλατείας» των αγανακτισμένων, έτσι «διείσδυσε» στο περιβάλλον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι έπεισε τον Γαβρά να κάνει ταινία το «βίπερ» με τον γαργαλιστικό τίτλο «Ενήλικοι στο δωμάτιο». Εμάς, πάντως, όχι μόνο δεν μας έπεισε αλλά δεν μας προκάλεσε ούτε ένα μικρό προβληματισμό για την ποιότητά του, ως οικονομολόγου και ως πολιτικού. Γι' αυτό και η εφημερίδα μας, σε ανύποπτο χρόνο, πολύ πριν ο Τσίπρας σχηματίσει κυβέρνηση και κάνει τον Βαρουφάκη υπουργό του, προσέδωσε στον τελευταίο το προσωνύμιο Μπαρουφάκης που αποδίδει πλήρως την ποιότητα του ανδρός.
Επιστρέφοντας στον Γαβρά και στην ταινία που έφτιαξε, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Γαβράς ως σκηνοθέτης έκανε πάντοτε ένα mainstream σινεμά, η θεματολογία του οποίου θα μπορούσε να ονομαστεί ψευδο-ιστορικό πολιτικό θρίλερ. Την ώρα που οι δημιουργοί του γαλλικού «νέου κύματος» ανίχνευαν νέες φόρμες, την ώρα που ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ «ψαχνόταν» να δημιουργήσει έναν κινηματογράφο που θα συμβάδιζε με τα επαναστατικά σκιρτήματα των δεκαετιών του '60 και του '70, ο Γαβράς απλώς σκάλιζε την επιφάνεια των πραγμάτων, αποφεύγοντας να διεισδύσει στο βάθος (εκεί όπου κρύβεται η ιστορική αλήθεια), εντυπωσιάζοντας κυρίως με την αλά Χόλιγουντ αφήγηση και τα κλισέ του θρίλερ. Και πολιτικά, άλλωστε, τόσο ο ίδιος όσο και ο σεναριογράφος των ταινιών που τον έκαναν διάσημο, Χόρχε Σεμπρούν, κινούνταν στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας (ο Σεμπρούν έγινε και υπουργός του Γκονθάλεθ στη Μαδρίτη).
Ενδεχομένως, λοιπόν, να μην ήταν και τόσο δύσκολο για τον Βαρουφάκη να εξιτάρει τον Γαβρά, ο οποίος -ακόμα και από την άποψη του mainstream κινηματογράφου- δε διανύει την καλύτερη φάση της καριέρας του. Αλλωστε, η ταινία παίχτηκε στη Βενετία εκτός διαγωνιστικού τμήματος, χάρη στο όνομα που έχει ο Γαβράς, ο οποίος βραβεύτηκε ως βετεράνος. Υποψιαζόμαστε ότι και κινηματογραφικά η ταινία του Γαβρά θα επιδεικνύει ενότητα μορφής και περιεχομένου: μπαρούφα.
Π.Γ.
