Σε προηγούμενο φύλλο είχαμε σχολιάσει τα δεδομένα που διαμορφώνονται στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα με βάση την αγωνιστική δυναμικότητα των ομάδων. Είχαμε κάνει την πρόβλεψη ότι ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός είναι οι δυο ομάδες που θα δώσουν τη μάχη, αφού υπερέχουν σημαντικά από τις υπόλοιπες. Στο εξωαγωνιστικό επίπεδο, όμως, τα πράγματα δεν είναι εξίσου καθαρά αφού υπάρχουν περισσότεροι «παίχτες» που θα προσπαθήσουν να έχουν τον πρώτο λόγο στις εξελίξεις. Με μια πρώτη εκτίμηση θα μπορούσαμε να πούμε ότι καθοριστικό ρόλο στα όσα θα γίνουν εκτός γηπέδων θα έχουν οι ιδιοκτήτες των τεσσάρων μεγάλων ομάδων, Σαββίδης, Μαρινάκης, Μελισσανίδης και Αλαφούζος, οι οποίοι διαθέτουν φράγκα, ΜΜΕ ή και τα δύο.
Πριν προχωρήσουμε στην «αξιολόγησή» τους, θα προσθέσουμε έναν ακόμα παίχτη, τον Αχιλλέα Μπέο. Ο δήμαρχος Βόλου και ισχυρός άνδρας του ΝΠΣ Βόλου μπορεί να μη διαθέτει φράγκα και ΜΜΕ, έχει όμως πολλές διασυνδέσεις με το εξωαγωνιστικό κύκλωμα και μπορεί να αποδειχτεί καταλύτης στην τελική έκβαση της μάχης για την κυριαρχία στην ποδοσφαιρική «παράγκα».
Θα ξεκινήσουμε την αξιολόγηση των διεκδικητών της «παράγκας» από τον Αλαφούζο. Από τη μέχρι σήμερα διαδρομή του έχει καταφέρει να μετατρέψει τον Παναθηναϊκό σε μια μικρομεσαία ομάδα του πρωταθλήματος, έχει αφήσει την ομάδα στην τύχη της και δείχνει να μην ενδιαφέρεται για όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο. Αν και διαθέτει το πιο κυβερνητικό από τα ΜΜΕ, δε δείχνει ότι παίζει ρόλο στις εξελίξεις, αφού σε οικονομικό επίπεδο έχει ρίξει πετσέτα και έχει σταματήσει να «επενδύει» στην ομάδα του. Κατά συνέπεια, η συμμετοχή του στις εξελίξεις θα περιοριστεί σε επικουρικό ρόλο, στο πλευρό του ενός εκ των τριών διεκδικητών της ποδοσφαιρικής εξουσίας. Οπως πολύ σωστά επισημάνθηκε από φίλο σε ποδοσφαιρική συζήτηση, ο Αλαφούζος έχει μετατρέψει τον Παναθηναϊκό από ισχυρή ομάδα σε γραφικό κίνημα διαμαρτυρίας, με μοναδικό ατού τον σημαντικό αριθμό οπαδών που έχουν ακόμα οι πράσινοι.
Περνώντας στους βασικούς διεκδικητές της ηγεσίας του εξωαγωνιστικού ποδοσφαιρικού κυκλώματος, θα ξεκινήσουμε από τον Σαββίδη. Ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ ξεκινάει ένα κλικ πιο μπροστά από τους άλλους δύο διεκδικητές, αφού έχει υπό τον έλεγχό του την ΕΠΟ και ήταν μέχρι πρότινος -με την ιδιότητα του κατόχου του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της εταιρίας «Σουρωτή»- ο βασικός χορηγός (επί της ουσίας ο μοναδικός) της Super League. Τα τελευταία χρόνια είναι ο καπιταλιστής που έχει ρίξει στην ποδοσφαιρική πιάτσα τα περισσότερα φράγκα και έχει δημιουργήσει σημαντικά ερείσματα στις τάξεις των «ανιδιοτελών εργατών» του ελληνικού ποδοσφαίρου (είναι γνωστό ότι η συγκεκριμένη ομάδα στοιχίζεται πάντα στο πλευρό του προέδρου που τους εξασφαλίζει το μεγαλύτερο και καλύτερο μεροκάματο), διαθέτει τηλεοπτικό σταθμό και εφημερίδες και δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στη νευραλγική για την κυβέρνηση περιοχή της Βόρειας Ελλάδας. Αγωνιστικά ο ΠΑΟΚ είναι μαζί με τον Ολυμπιακό πολύ μπροστά από τις άλλες ομάδες, ενώ σε πολιτικό επίπεδο ο Ιβάν φρόντισε να αποκαταστήσει τις σχέσεις με τον Κούλη πριν τις εκλογές, οπότε τοποθετείται στην κυβερνητική παράταξη, γεγονός που μειώνει τις πιθανότητες να του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια.
Οπως και στο αγωνιστικό επίπεδο, ο βασικότερος αντίπαλος του Ιβάν είναι ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Ο Ολυμπιακός ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα ο απόλυτος κυρίαρχος εντός και εκτός γηπέδων, αφού ο Μαρινάκης είχε επικρατήσει κατά κράτος τον αντιπάλων του. Η δραστηριοποίηση του Σαββίδη στον ΠΑΟΚ ήταν η αρχή της αμφισβήτησης της ερυθρόλευκης κυριαρχίας και μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ άρχισε η διαδικασία αλλαγής των δεδομένων στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Στη μάχη για τον έλεγχο της «παράγκας» κατά την εποχή ΣΥΡΙΖΑ ο Μαρινάκης ήταν ο χαμένος, αφού ο Σαββίδης, αξιοποιώντας αφενός την κυβερνητική βοήθεια και αφετέρου τη συμμαχία του με τον Μελισσανίδη, κατάφερε να εκλέξει στην ΕΠΟ τους δικούς του ανθρώπους. Στην παρούσα χρονική περίοδο επιχειρεί να ξαναπάρει τα ηνία του εξωαγωνιστικού κυκλώματος, έχοντας σαν ισχυρά όπλα την κυβερνητική εξουσία (για πολλούς είναι αυτός που καθορίζει την πολιτική της κυβέρνησης!), τη δυναμική του Ολυμπιακού εντός και εκτός γηπέδων, τα ΜΜΕ που έχει στην κατοχή του (εφημερίδες και κανάλι) και τα φράγκα από τη συμμετοχή του στους ομίλους του Champions League. Γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στο παρασκήνιο και θα προσπαθήσει να ξαναφέρει στην ερυθρόλευκη επιρροή τους «ανιδιοτελείς εργάτες» που σαγηνεύτηκαν από τα φράγκα του Σαββίδη και κυρίως τον Μπέο.
Το αουτσάιντερ της μάχης είναι ο Μελισσανίδης που θεωρητικά είναι «συναρχηγός» στην ΕΠΟ στο πλευρό του Σαββίδη, όμως στην πράξη έχει μείνει πίσω και ελέγχει μια μειοψηφική ομάδα στη διοίκηση της Ομοσπονδίας. Ο Γατούλης κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε πολλά ερείσματα εντός της κυβέρνησης και είχε εξασφαλισμένη τη «βοήθεια» από την ποδοσφαιρική «παράγκα», κατάφερε να πάρει ένα πρωτάθλημα, όμως την περσινή χρονιά η ΑΕΚ ήταν αγωνιστικά πολύ πίσω από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό και δεν κατάφερε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ανάλογη αναμένεται η αγωνιστική εικόνα και τη φετινή περίοδο, αφού προτεραιότητα της κιτρινόμαυρης διοίκησης είναι η ολοκλήρωση της ανέγερσης της «Αγιασοφιάς» και όχι η ενίσχυση του έμψυχου δυναμικού της ομάδας. Το μοναδικό όπλο του Μελισσανίδη είναι η συμμετοχή του στην ΟΠΑΠ ΑΕ. Ο στοιχηματικός οργανισμός είναι ο βασικός χορηγός των περισσότερων ομάδων της Super League, ενώ ταυτόχρονα του δίνει τη δυνατότητα να ελέγχει τον έντυπο και ηλεκτρονικό αθλητικό Τύπο (εκτός από τον αμιγώς οπαδικό), μέσα από τα φράγκα για τη διαφήμιση της ΟΠΑΠ ΑΕ. Δυστυχώς γι' αυτόν, όλα δείχνουν ότι αυτό το όπλο δε θα μπορέσει να του εξασφαλίσει τη νίκη και θα πρέπει να αρχίσει να συνηθίζει το ρόλο του κομπάρσου.
Αφήσαμε τελευταίο τον Μπέο που για πολλά χρόνια ήταν από τους βασικούς παίχτες στις εξελίξεις στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Η συμμετοχή του ΝΠΣ Βόλος, που ουσιαστικά είναι η προσωπική του ομάδα, ξαναδίνει τη δυνατότητα στον Μπέο να έχει λόγο και ρόλο στα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και να ελέγξει την ποδοσφαιρική «παράγκα», έχει όμως τη δυνατότητα να καθορίσει τον νικητή. Μπορεί να παίξει ρόλο σχετικά με τις ομάδες που θα βρεθούν στην ουρά του πρωταθλήματος και όποιος εξασφαλίσει τη βοήθειά του θα έχει και τον πρώτο λόγο για την τελική επικράτηση. Προς το παρόν δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του και είναι δύσκολο να προβλέψουμε αν θα ενταχθεί ξανά στο ερυθρόλευκο μπλοκ, όπως προσπαθεί ο παλιός του σύμμαχος Βαγγέλης Μαρινάκης, ή αν θα συνταχθεί με τον Σαββίδη, τιμωρώντας τον Μαρινάκη που δεν τον στήριξε όσο ήθελε στις δικαστικές του περιπέτειες για τα «στημένα» και την « ποδοσφαιρική εγκληματική οργάνωση».
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ. Ο σχολιασμός για το σύνολο της αγωνιστικής δράσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ στην Κίνα θα γίνει την επόμενη βδομάδα.
Η είδηση «θάφτηκε» από το σύνολο των αθλητικών (και όχι μόνο) εφημερίδων και ιστοσελίδων, με εξαίρεση μερικές αριστερές και αντιρατσιστικές ιστοσελίδες. Οι αφροαμερικανοί παίχτες, που αποτελούν την πλειοψηφία της δωδεκάδας της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ στην αναμέτρηση με την Ελλάδα, προχώρησαν σε μια άκρως συμβολική κίνηση. Κοιτούσαν το παρκέ με χαμηλωμένο κεφάλι και βλέμμα, θυμίζοντας την αντίστοιχη διαμαρτυρία του Καπέρνικ. Μ’ αυτόν τον τρόπο διαμαρτύρονται για τα κρούσματα ρατσισμού, την ατιμωρησία των μπάτσων που σκοτώνουν για το παραμικρό και τη ρατσιστική πολιτική του Τραμπ. Δεν είναι η πρώτη φορά που παίχτες του ΝΒΑ εκφράζουν με αυτόν τον τρόπο τη διαμαρτυρία τους. Το Black Lives Matter (οι μαύρες ζωές έχουν αξία) και το I can’t breathe (οι τελευταίες λέξεις Αφροαμερικάνου που δολοφονήθηκε από μπάτσους), έχουν πολλούς υποστηρικτές στο κορυφαίο μπασκετικό πρωτάθλημα του πλανήτη. H συγκεκριμένη διαμαρτυρία που έγινε κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου πρωταθλήματος, με εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο να τη βλέπουν σε απευθείας μετάδοση, έχει μεγάλη σημασία επικοινωνιακά και γι' αυτό ο δημοσιογραφικός εσμός την έθαψε.
