Κοιτάζοντας αντικειμενικά τις εξελίξεις, μπορεί κανείς να πει χωρίς ίχνος υπερβολής ότι πρόκειται για κυβέρνηση της φάπας. Από τότε που ανέβηκε στην εξουσία μόνο φάπες εισπράττει. Η «σκληρή διαπραγμάτευση» του πρώτου εξάμηνου του 2015 κατέληξε στη «φάπα» του τρίτου Μνημόνιου. Η «σκληρή διαπραγμάτευση» για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης οδήγησε ήδη στην ψήφιση του τέταρτου Μνημόνιου και στη δημιουργία των βάσεων ενός Μνημόνιου διαρκείας, που θα συναφθεί στα μέσα του 2018. Εκανε όσο διακήρυσσε ότι δεν πρόκειται να κάνει: πήρε νέα αντιλαϊκά μέτρα, προ-νομοθέτησε μέτρα, εξαναγκάστηκε ακόμα και σε εξευτελιστικό ξε-ψήφισμα μέτρων που μόλις είχε ψηφίσει.
Ακόμα και η μοναδική εσωτερική μάχη που έδωσε, η μάχη για τον έλεγχο των τηλεοπτικών συχνοτήτων, στην οποία δεν παρενέβησαν οι ιμπεριαλιστές δανειστές, κατέληξε σε μεγαλοπρεπέστατες φάπες στο σβέρκο του Τσίπρα και του Παππά. Για να μη μιλήσουμε για τα μεγαλοφυή στρατηγικά σχέδια, πρώτα για την «αλλαγή της Ευρώπης», μετά για τη «συμμαχία του Νότου», που ξεφουσκώνουν εν ριπή οφθαλμού, καθώς οι σοσιαλδημοκράτες ηττώνται κατά κράτος από τους συντηρητικούς, η δε «ριζοσπαστική Αριστερά» δεν μπορεί να παίξει κανένα ρόλο στις εξελίξεις, ούτε καν ως συμπληρωματική δύναμη σε συμμαχικά σχήματα εξουσίας.
Διαβάζοντας κανείς την πλειοψηφία των αστικών ΜΜΕ, που δεν είναι φιλική προς τον ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει να υπερτονίζονται αυτές οι πλευρές της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ και παράλληλα να αποκρύβεται το γεγονός ότι τα ίδια ακριβώς πάθαιναν και οι υπόλοιποι.
Πού πήγαν τα «Ζάππεια» του Σαμαρά; Πού πήγε η «επαναδιαπραγμάτευση» που τάχα θα έκανε η τρόικα Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, που σχημάτισε κυβέρνηση μετά τις εκλογές του Ιούνη του 2012; Πού πήγε το ΔΝΤ που θα το έδιωχναν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο; Πού πήγε η έξοδος από το Μνημόνιο και η προληπτική πιστωτική γραμμή; Τη μία φάπα μετά την άλλη έτρωγαν και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Εδώ ο Γιωργάκης Παπανδρέου πήγε στις Κάννες ως πρωθυπουργός, για να ενημερώσει τους Μέρκελ-Σαρκοζί ότι προτίθεται να κάνει δημοψήφισμα, και γύρισε πρωθυπουργός υπό παραίτηση.
Τα αστικά κόμματα που διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία στην Ελλάδα των Μνημονίων έχουν συμβιβαστεί απόλυτα με τον ρόλο του καρπαζοεισπράκτορα των ιμπεριαλιστών δανειστών. Γι' αυτό και δεν ενοχλούνται καθόλου όταν αναγκάζονται να σβήσουν τις υποτιθέμενες «κόκκινες γραμμές» τους ή να υποβληθούν σε εξευτελιστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Μοναδικά τους μελήματα είναι, πρώτο, να παραμείνουν όσο περισσότερο μπορέσουν στην κυβέρνηση και, δεύτερο, να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειές τους στις πρώτες εκλογές που θ' αντιμετωπίσουν, ώστε να μπορέσουν να αναβαπτιστούν παραμένοντας στην αντιπολίτευση και να ξαναδιεκδικήσουν την εξουσία.
Αν για τα αστικά κόμματα οι «φάπες» είναι πολιτικές και αφορούν το ειδικό τους βάρος στην αστική πολιτική σκηνή, για τον ελληνικό λαό είναι πραγματικές. Και θα τις τρώει ακόμα κι όταν φύγει μια κυβέρνηση που οι πολιτικοί της αντίπαλοι τη χαρακτήριζαν «κυβέρνηση της φάπας». Εφτά χρόνια τώρα είναι αρκετά για να εξαχθούν τα κατάλληλα συμπεράσματα. Κόμματα εξαφανίστηκαν ή στριμώχτηκαν στα χαμηλά του εκλογικού φάσματος, πρωθυπουργοί πέρασαν σε θέσεις «επιτίμων» ή και στην αποστρατεία, νέα κόμματα αναδύθηκαν, κάποια απ' αυτά θα εξαφανιστούν και άλλα θα «το παλέψουν» ακόμα, όμως η μνημονιακή πολιτική εφαρμόζεται με καλβινιστική αυστηρότητα, χωρίς να κάνει πίσω σε τίποτα.
Ας μη μας αποπροσανατολίζει, λοιπόν, η περί φάπας πολιτική παραφιλολογία. Στόχος μας πρέπει να είναι η αστική πολιτική στο σύνολό της, γιατί οι πραγματικές φάπες πέφτουν σ' εμάς. Κι αν δεν οργανωθούμε πολιτικά, θα φιλολογούμε περί φάπας.
Π.Γ.
