Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το αίμα των σκοτωμένων από την επίθεση στο Μάντσεστερ και μία νέα επίθεση συγκλόνισε το Λονδίνο. Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, ένα βανάκι έπεσε επάνω σε διερχόμενους πεζούς στη Γέφυρα του Λονδίνου. Οι τρεις επιβαίνοντες βγήκαν από το βανάκι και αργότερα άρχισαν να μαχαιρώνουν αδιάκριτα κόσμο, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 48 και να σκοτωθούν 7 άτομα. Μία μέρα μετά, το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη. Οι δύο από τους τρεις δράστες διέμεναν στη Βρετανία. Ο πρώτος ήταν 27χρονος βρετανός πολίτης γεννημένος στο Πακιστάν, ο δεύτερος ήταν ένας 30χρονος λιβυκής και μαροκινής καταγωγής και ο τρίτος ένας 22χρονος μαροκινός μετανάστης που είχε σπουδάσει υπολογιστές στο Μαρόκο για να μεταναστεύσει στην Ιταλία, απ’ όπου προσπάθησε να περάσει στην Ιστανμπούλ για να καταλήξει στη Βρετανία υπό άγνωστες συνθήκες. Ο τελευταίος περιγραφόταν από γείτονά του στην Ιταλία σαν «ένα κανονικό και αξιοσέβαστο παιδί».
Για μια ακόμα φορά βλέπουμε το ίδιο θλιβερό έργο. Νέοι άνθρωποι δολοφονούν αδιάκριτα αυτούς που θεωρούν εχθρούς στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, χωρίς να νοιάζονται αν θα πεθάνουν και οι ίδιοι, έχοντας συσσωρεύσει μίσος που εκδηλώνεται με αυτόν τον στρεβλό τρόπο. Δε χρειάζεται και πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς το γιατί. Η συσσώρευση αθλιότητας στις χώρες του λεγόμενου «τρίτου κόσμου» έχει φτάσει στο απροχώρητο, με τις προ εξαετίας εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή να έχουν ηττηθεί.
Μπορεί αυτό να μη δικαιολογεί αυτές τις επιθέσεις που εκπορεύονται από σκοταδιστικό φανατισμό, όμως αρκεί για να τις εξηγήσει, γιατί η υλική βάση υπάρχει. Αν το Ιράκ και η Συρία δεν είχαν μετατραπεί σε σωρούς από συντρίμμια, αν η Λιβύη δεν είχε διαλυθεί μετατρεπόμενη σε χώρο απέραντου πλιάτσικου και οι χώρες της Αφρικής, όπως το Μαρόκο, δε στέναζαν από χρόνια εξαθλίωση και ανεργία, δε θα υπήρχαν άνθρωποι που θα θυσιάζονταν για να σκοτώσουν αμάχους για έναν άδικο πόλεμο.
Κατανοητή η αγανάκτηση από τις επιθέσεις αυτές και η θλίψη για τα θύματα. Αν όμως αυτό μας οδηγήσει να υποταχτούμε στα κελεύσματα των πολιτικών εκπροσώπων του ιμπεριαλιστικού μεσαίωνα, που ευθύνεται για πολύ περισσότερα εγκλήματα από τα εγκλήματα που κάνουν οι αφιονισμένοι οπαδοί των τζιχαντιστών, τότε το πρόβλημα όχι μόνο θα διαιωνίζεται αλλά και θα μεγαλώνει. Οσο στρατό κι αν κατεβάσουν, όση αστυνόμευση κι αν επιβάλουν, πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα έρχονται «από το πουθενά» για να διεξάγουν τέτοιες επιθέσεις. Κι εμείς θα είμαστε συνυπεύθυνοι για το πρόβλημα και όχι «ανυποψίαστοι».
Ο ιμπεριαλισμός σαπίζει και μέσα στο σάπισμά του παράγει σφαγεία. Αφαιρεί δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών στο εσωτερικό του και μετατρέπει ολόκληρες χώρες σε σωρούς από ερείπια, από τα οποία δεν αναδείχτηκαν απελευθερωτικά κινήματα αλλά εκτρώματα όπως το ISIS. Για να σταματήσει να γίνεται αυτό χρειάζεται «ξεβόλεμα» από την παθητικότητα και γύρισμα της πλάτης στους αγγελιοφόρους της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Τα επαναστατικά κινήματα του παρελθόντος, παρ’ όλα τα λάθη ή τις καθυστερήσεις τους, μας δείχνουν το δρόμο. Κινήματα που αγωνίζονταν όχι για να ανατρέψουν κυβερνήσεις στις κάλπες, αλλά για να αλλάξουν τον κόσμο, προτάσσοντας πρώτα απ’ όλα την ταξική αλληλεγγύη και τον ταξικό αγώνα. Στο χέρι μας είναι να τα ακολουθήσουμε ή να συνεχίσουμε να βλέπουμε να πέφτουν κορμιά και τους ιμπεριαλιστές να θησαυρίζουν εις βάρος μας.
Ο κρότος από ένα πυροτέχνημα ήταν αρκετός για να μετατρέψει χιλιάδες άτομα, που παρακολουθούσαν τον τελικό του Champions League από γιγαντοοθόνη στην κεντρική πλατεία του Τορίνο, Σαν Κάρλο, σ' ένα φοβισμένο κοπάδι που έτρεχε πανικόβλητο να φύγει. Εκατοντάδες ποδοπατήθηκαν, γέμισαν τα νοσοκομεία από τραυματίες (πιο σοβαρά ένα εφτάχρονο παιδί και μια νέα γυναίκα, με τραύματα στον θώρακα και το κρανίο). Ο φόβος φώλιασε για τα καλά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αλλά δε σώνει. Μόνο ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας μπορεί να δώσει διέξοδο.
