Εκλογές στις 4 Οκτώβρη, λοιπόν. Οι παραπολιτικές πλευρές που σχετίζονται μ’ αυτές τις εκλογές είναι περισσότερες από τις πολιτικές: πώς αναγκάστηκε ο Καραμανλής να φτάσει σ’ αυτή τη ντροπιαστική για τον ίδιο απόφαση, ποια θα είναι η μετεκλογική κατάσταση στη ΝΔ, πώς θα καταφέρουν στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να μοιράσουν την εξουσία και να γλιτώσουν τη συντριβή, αν θα καταφέρουν να μπουν στη Βουλή οι Οικολόγοι και πάει λέγοντας. Ολη η παραπολιτική φιλολογία, όμως, που από το βράδυ της περασμένης Τετάρτης κυριαρχεί στα ΜΜΕ, κρύβει την πολιτική ουσία αυτών των εκλογών. Πολιτική ουσία που δεν είναι για όλους ίδια. Αλλη είναι για τους καπιταλιστές και άλλη για τους εργαζόμενους.
Οι καπιταλιστές αναζητούν μια σταθερή κυβέρνηση που να μπορεί να διαχειριστεί για λογαριασμό τους την κρίση. Γι’ αυτό και πίεσαν τον Καραμανλή να προχωρήσει σε μια επανάληψη της μάχης των ευρωεκλογών, που αυτή τη φορά θα έχει και έπαθλο, την κυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι τι αναζητούν; Αναζητούν ασφαλώς μια κυβέρνηση ή έναν πολιτικό συσχετισμό που δεν θα φορτώσει τα βάρη της κρίσης στις δικές τους πλάτες. Υπάρχει περίπτωση να βγει κάτι τέτοιο μέσα από τις εκλογές της 4ης Οκτώβρη;
Ο Καραμανλής, ξέροντας ότι χάνει, το (ξανα)παίζει υπεύθυνος και υπόσχεται σκληρά μέτρα διαχείρισης της κρίσης. Ο Παπανδρέου, θέλοντας να κερδίσει την αυτοδυναμία, παίρνει το πιο γλυκό του ύφος και υπόσχεται ότι κατέχει τη συνταγή που και θα διαχειριστεί την κρίση προς όφελος όλων! Γίνεται, όμως, να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο; Στις προεκλογικές περιόδους, που βασιλεύουν η δημαγωγία και η εξαπάτηση, όλα γίνονται. Η Ιστορία των τελευταίων 35 ετών προσφέρει άφθονα παραδείγματα λησμονιάς των προεκλογικών υποσχέσεων. Και η γνώση λέει πως μια κυβέρνηση που ορκίζεται στις αρχές του καπιταλισμού δε μπορεί να κάνει πολιτική υπέρ των εργαζόμενων. Ειδικά σε συνθήκες κρίσης, ούτε οριακά υπέρ των εργαζόμενων.
Για το ακροδεξιό ΛΑΟΣ δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Εφεδρεία της δεξιάς παράταξης αυτοχαρακτηρίστηκε ο αρχηγός του. Υπάρχει όμως και η «Αριστερά», κοινοβουλευτική και μη, που ζητά ψήφο, για να αποδυναμωθεί ο δικομματισμός και να δημιουργη- θούν καλύτερες συνθήκες για τους λαϊκούς αγώνες. Πώς θα γίνει αυτό, ποτέ δε μπόρεσε να μας το εξηγήσει. Την προηγούμενη φορά που είχαμε όντως συνθήκες κοινοβουλευτικής αποδυνάμωσης του δικομματισμού, το 1989-90, αυτή η «Αριστερά» έσπευσε να συμμετάσχει σε δυο διαφορετικές κυβερνήσεις, να διαχειριστεί ωραιότατα τον καπιταλισμό και υπουργός της μάλιστα να φτάσει σε απόφαση για πολιτική επιστράτευση απεργών. Μήπως στη Γερμανία δεν είχε αποδυναμωθεί ο δικομματισμός; Δεν κυβέρνησαν άνετα επί τετραετία τα δυο μεγάλα αστικά κόμματα, με μια δυνατή συμμαχική κυβέρνηση;
«Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», λένε οι αστοί και έχουν δίκιο. Οποιο και να είναι το εκλογικό αποτέλεσμα, λύση εξουσίας θα βρεθεί. Τα αδιέξοδα είναι μόνο για τους εργαζόμενους. Η δύναμη ή η αδυναμία μιας κυβέρνησης, μιας εξουσίας, δεν καθορίζονται από τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, αλλά από τους κοινωνικούς συσχετισμούς, από την πορεία της ταξικής πάλης. Οι εκλογές δεν είναι το γήπεδο των εργαζόμενων, είναι το γήπεδο των διαχειριστών της αστικής εξουσίας.
Το γήπεδο των εργαζόμενων είναι οι δρόμοι. Εκεί δόθηκαν πάντοτε οι μεγάλες μάχες για τα δικαιώματα και τη ζωή, εκεί διαμορφώθηκαν οι ταξικοί συσχετισμοί, εκεί κρίθηκε το «ποιος ποιον;», εκεί ζυμώθηκαν οι επαναστατικές ιδέες και διεκδικήθηκε η κοινωνική απελευθέρωση. Οσο οι δρόμοι παραμένουν άδειοι και σιωπηλοί, όσο οι εργαζόμενοι περιορίζονται σε κοινοβουλευτικές επιλογές και στη διαμόρφωση των εξουσιαστικών συσχετισμών, το παιχνίδι θα παίζεται στο γήπεδο του αντίπαλου και το αποτέλεσμα θα είναι από τα πριν γνωστό.
