Μια σημαντική παρέμβαση έκανε την περασμένη Τετάρτη στο έκτακτο τρομοδικείο του Κορυδαλλού ο Δ. Κουφοντίνας. Απαντώντας στη Μπακογιάννη, που προσπάθησε να δημαγωγήσει και να σπεκουλάρει σαν τεθλιμμένη χήρα, δεν περιορίστηκε μόνο στις πολιτικές παραμέτρους της υπόθεσης, που αντιπαραθέτουν δυο κόσμους, τον κόσμο της εργασίας με τον κόσμο του κεφάλαιου. Με μια αποφασιστική κίνηση, τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια πολλών.
Με το αδιαμφισβήτητο κύρος που έχουν όσα λέει, καθώς είναι αυτός που εκφράζει την Ε.Ο. 17Ν στο δικαστήριο και έχει κερδίσει το γενικό σεβασμό, μίλησε και για μια σημαντική νομική πτυχή της υπόθεσης, δηλώνοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι ο Ηρ. Κωστάρης δεν έχει καμιά σχέση με την κατηγορία που του αποδίδουν στην υπόθεση Μπακογιάννη.
Μετακίνηση Κουφοντίνα από το «δεν θα μιλήσω για τα πραγματικά περιστατικά, δεν θα σας πω που ήμουν και που δεν ήμουν, αδιαφορώ για την ποινή που θα μου βάλλετε»; Νομίζουμε πως όχι. Αλλωστε, ο Κουφοντίνας δεν μίλησε για τον εαυτό του. Εκτιμούμε ότι διάλεξε τη συγκεκριμένη υπόθεση εξαιτίας του ειδικού πολιτικού βάρους της και εξαιτίας της ευθείας και προκλητικής παρέμβασης της υπουργού Εξωτερικών στη δίκη, για να δώσει το δικό του χτύπημα στην κατηγορία. Μια κατηγορία έωλη και διάτρητη, που χρειαζόταν μερικά χτυπήματα για να καταρρεύσει.
Ο Δ. Κουφοντίνας έδωσε το πρώτο χτύπημα στην υπόθεση Μομφεράτου, «αδειάζοντας» τον Τσελέντη. Δεύτερο, πιο ισχυρό χτύπημα στην υπόθεση Μπακογιάννη. Ισως παρέμβη και άλλες φορές μέχρι το τέλος της δίκης. Μ’ αυτές τις σωστά επιλεγμένες παρεμβάσεις του ούτε από τη βασική θέση του έναντι της δίκης παρεκκλίνει, ούτε αφήνει αναπάντητες τις κατασκευές της Αντιτρομοκρατικής. Γι’ αυτό και η εισαγγελέας έδειξε σφόδρα ενοχλημένη από την τελευταία παρέμβασή του και προσπάθησε (ανεπιτυχώς) να την αμφισβητήσει. Ανεπιτυχώς, γιατί δεν είχε κανένα επιχείρημα να αντιτείνει και έφτασε στο γελοίο σημείο να του ζητήσει να καταδώσει άτομα.
Εξαιρετικά άβολα πρέπει να αισθάνθηκαν και εκείνοι που έχουν εμπνευστεί, μεθοδεύσει και διεκπεραιώσει την εκστρατεία λάσπης κατά του Δ. Κουφοντίνα. Αισθάνονται πλέον το έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια τους. Ποιους να πείσουν με τη λάσπη και τη βρομιά τους, πέρα από μια χούφτα «πειραγμένα» και κομπλεξικά ανθρωπάρια;
Ομως δεν είναι αυτοί το θέμα. Αυτοί έχουν παραδοθεί ήδη στη γενική περιφρόνηση, καθώς προσπάθησαν να ρίξουν σκουριά σε ευγενές μέταλλο. Το ζήτημα είναι η αστική εξουσία και οι δικές της μεθοδεύσεις. Κι απέναντι σ’ αυτή δεν αρκεί η προσπάθεια του Κουφοντίνα. Ο Δ. Κουφοντίνας δίνει μέσα στο δικαστήριο μια πολιτική μάχη. Δίνει ταυτόχρονα, με όλους τους περιορισμούς που θέτει η γενική του στάση, και μια μάχη απονομιμοποίησης των κατασκευών του «αντιτρομοκρατικού» επιτελείου. Δε μπορεί, όμως, να νικήσει μόνος του έναν ολόκληρο μηχανισμό, ειδικά όταν τα φώτα της δημοσιότητας δε φωτίζουν αυτή τη δίκη και τα όσα αποκαλύπτονται.
Μένει, λοιπόν, σε μας, τους «απ’ έξω», να πάρουμε τη σκυτάλη και να κάνουμε κτήμα ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων αυτές τις αποκαλύψεις.
Π.Γ.
