Είχαμε πιστέψει ότι η ηγεσία του ΝΑΡ, μετά και τις αντιδράσεις που υπήρξαν στις γραμμές και στον περίγυρό του, εγκατέλειψε τη χαφιεδολογία και την προβοκατορολογία για τις οργανώσεις ένοπλης επαναστατικής βίας και εκείνους τους αγωνιστές που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους σ’ αυτές τις οργανώσεις (κυρίως τον Δημήτρη Κουφοντίνα, που λόγω της θέσης του σ’ αυτή την υπόθεση συγκέντρωσε στο πρόσωπό του όλα τα πυρά).
Φευ, γελαστήκαμε. Οι άνθρωποι αποδεικνύουν ότι είναι αδιόρθωτοι. Δεν συνδέονται απλώς με ομφάλιο λώρο με τον Περισσό. Είναι σαν σιαμαία αδερφάκια, ενωμένα στο κεφάλι, με κοινό εγκέφαλο και διαφορετικά σώματα. Γράφουμε αυτή την εκτίμηση όχι εν θερμώ. Διαβάσαμε δυο φορές το άρθρο του Λ. Βατικιώτη στο «Πριν» της περασμένης Κυριακής, που υιοθετεί τις βρομιές του Τζωρτζάτου κατά Κουφοντίνα. Είναι γραμμένο σύμφωνα με όλους τους κανόνες του γκεμπελισμού, κόντρα ακόμα και στους κανόνες της αστικής δημοσιογραφίας, που απαιτούν να παρατίθενται όλες οι απόψεις, για να μπορεί ο αναγνώστης είτε να βγάζει μόνος του το συμπέρασμα είτε να κρίνει το συμπέρασμα που βγάζει ο συντάκτης.
Στο άρθρο του «Πριν» έχουμε τις απόψεις του Τζωρτζάτου. Και αυτές που δημοσιεύτηκαν στην «Ελευθεροτυπία» και αυτές που δημοσιεύτηκαν στα «Νέα». Αναλυτικότατα τα σημεία εκείνα που ψευδολογούν και συκοφαντούν τον Κουφοντίνα. Οι απαντήσεις του Κουφοντίνα, και στην επιστολή του στα «Νέα» και στη μεγάλη συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία», απουσιάζουν. Λες και δεν υπήρξαν. Ο αναγνώστης μένει με την εντύπωση, ότι ο Κουφοντίνας κάνει τον ψόφιο κοριό. Ετσι, έρχεται σαν ώριμο φρούτο το συμπέρασμα του συντάκτη:
«Τα όσα ισχυρίζεται ο Β. Τζωρτζάτος που έχει παραδεχτεί ότι συμμετείχε στην οργάνωση μέχρι το 1992, ως περιφερειακό μέλος, αποτελούν ισχυρό πλήγμα στην εικόνα που με επίμονο τρόπο προσπαθεί να δημιουργήσει ο Κουφοντίνας για τον εαυτό του, ως ήρωα λίγο-πολύ και πρωτεργάτη της άλλης, της πραγματικά ανυπότακτης Αριστεράς».
Οργίζεσαι κυριολεκτικά, όταν διαβάζεις ότι ο Κουφοντίνας προσπαθεί να δημιουργήσει κάποια εικόνα για τον εαυτό του και μάλιστα με επίμονο τρόπο! Ο Κουφοντίνας έχει κάνει ελάχιστες παρεμβάσεις και μάλλον για υπερβολική σεμνότητα μπορεί να κατηγορηθεί. Αυτό, όμως, είναι το λιγότερο. Το σημαντικότερο είναι η υιοθέτηση των συκοφαντιών του Τζωρτζάτου, χωρίς καν μια επιφύλαξη, και η χρησιμοποίησή τους για να επανέλθει η εφημερίδα του ΝΑΡ στην παλιά της γραμμή: «Χαφιές ο Κουφοντίνας, να, το λέει και ο Τζωρτζάτος, που ήταν περιφερειακό μέλος της οργάνωσης».
Γιατί, άραγε, καταφεύγουν στη λάσπη και τη συκοφαντία το «Πριν» και το ΝΑΡ; Επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση στον Κουφοντίνα και σε ό,τι αυτός πρεσβεύει ιδεολογικά και πολιτικά. Επειδή πρέπει να δικαιολογήσουν αυτά που τόσα χρόνια ισχυρίζονταν. Επειδή θέλουν να στηρίξουν την οπορτουνιστική κατασκευή, ότι οι οργανώσεις του ένοπλου, και όταν ακόμα δεν είναι δημιουργήματα των μυστικών υπηρεσιών, καταλήγουν τέτοιες. Επειδή θέλουν να δικαιολογήσουν την ηχηρή απουσία τους από το κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους και αντίστασης στην τρομοϋστερία και την κρατική τρομοκρατία.
Βρομεροί και τρισάθλιοι για μια φορά ακόμη.
Π.Γ.
