Η κατάληψη της πρυτανείας του ΑΠΘ από φοιτητές και αλληλέγγυους, με αίτημα την έξωση των εργολάβων και την πρόσληψη από το ίδιο το πανεπιστήμιο εργαζόμενων με κανονικό καθεστώς εργασίας ήταν μια πράξη που ήρθε σαν συνέχεια των κινητοποιήσεων που ξεκίνησαν από τα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη, όταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα δέχτηκε τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι, επειδή ύψωσε το ανάστημά της στους εργολάβους-δουλέμπορους. Μπορούμε να πούμε ότι ήταν μια καίρια κίνηση, γιατί δημιούργησε συνθήκες κατάργησης του δουλεμπορικού καθεστώτος σ’ ένα μεγάλο εργασιακό χώρο.
Επόμενο ήταν αυτή η μαχητική ενέργεια να συγκεντρώσει τα πυρά κράτους και πανεπιστημιακού κατεστημένου. Ολοι αυτοί, όμως, είχαν δυο σημαντικά προβλήματα. Πρώτο, δε μπορούσαν να επικαλεστούν ζημιές ή οτιδήποτε άλλο απ’ αυτά που επικαλούνται κάθε φορά που ζητούν παραβίαση του ασύλου. Δεύτερο, η κατάργηση του δουλεμπόριου είναι αίτημα που ευαισθητοποιεί ευρύτερα λαϊκά στρώματα, ειδικά μετά την επίθεση στην Κούνεβα.
Παρά ταύτα, έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί, αναγγέλλοντας την πραγματοποίηση αντισυγκέντρωσης, εν είδει τελεσίγραφου προς την κατάληψη, μετά τη λήξη του οποίου θα καλούσαν την αστυνομία να μπει (μόνη της δε μπορούσε να μπει, αφού δεν υπήρχε ούτε μυρωδιά κακουργήματος, ακόμα και κατασκευασμένου). Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: την αντισυγκέντρωση δεν τόλμησαν να την κάνουν, καταλήψεις αλληλεγγύης άρχισαν σε μια σειρά άλλα πανεπιστήμια και το καθηγητικό κατεστημένο αναγκάστηκε να βάλει την ουρά στα σκέλια και να μπει σε διαπραγμάτευση με την κατάληψη.
Πριν φτάσουμε, όμως, σ’ αυτό το αποτέλεσμα, η κατάληψη είχε να αντιμετωπίσει και έναν άλλο εχθρό, που ακού-ει στο όνομα ΚΚΕ-ΚΝΕ-ΠΚΣ-ΔΗΠΑΚ. Θα περίμενε κανείς ότι ειδικά γι’ αυτό το θέμα θα κάθονταν στην άκρη (να συμμετάσχουν αποκλείεται), όμως αυτοί επέλεξαν να συνεχίσουν τα… Δεκεμβριανά, προχωρώντας σε μια επίθεση λάσπης κατά της κατάληψης, την οποία κατηγόρησαν –άκουσον, άκουσον– ότι βαδίζει χέρι-χέρι με την πρυτανεία και τη νέα ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ και ότι παίρνει μέρος σε σχέδιο για την κατάργηση του ασύλου! Η Αχτίδα ΑΕΙ-ΤΕΙ της ΚΟΘ του Περισσού εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία κατήγγειλε «την καιροσκοπική και επικίνδυνη στάση των διάφορων ομάδων που, παίζοντας το ρόλο του “σωτήρα”, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην κατάργηση του ασύλου»!
Το άσυλο, βέβαια, δεν καταργήθηκε, διότι κράτος και καθηγητικό κατεστημένο μέτρησαν τους συσχετισμούς και είδαν ότι δεν τους έπαιρνε. Αντί για αυτοκριτική, όμως, ο Περισσός επανήλθε με νέες καταγγελίες, διαστρέφοντας εντελώς τα αιτήματα που προέβαλε η κατάληψη. Δεν μας είπαν, βέβαια, ποια είναι τα δικά τους αιτήματα και πώς σκοπεύουν να τα διεκδικήσουν. Το κίνημα αλληλεγγύης στην Κούνεβα και κατά του δουλεμπόριου έχει να επιδείξει κάποιες νίκες (ΗΣΑΠ, ΑΠΘ) και αν συνεχίσει είναι σίγουρο ότι θα τις κατοχυρώσει και θα τις διευρύνει. Αυτοί οι… ταξικοί τι έχουν να επιδείξουν;
Εντελώς καταγέλαστοι έγιναν όταν κατηγορούσαν την κατάληψη ότι έγινε «χωρίς απόφαση συλλογικών οργάνων» και ότι συνεχίζεται χωρίς «καμιά πολιτική και συνδικαλιστική νομιμποίηση»! Ποιοι; Αυτοί που το Δεκέμβρη προσπάθησαν να κάνουν λοκ-άουτ σε σχολές, στο όνομα της ΚΕ του ΚΚΕ. Αυτοί που παίρνουν πανό φοιτητικών συλλόγων και τα πηγαίνουν στις πορείες-φιέστες του ΠΑΜΕ. Ο χώρος δεν επιτρέπει να τους εξηγήσουμε λίγο τη λενινιστική τακτική περί πολιτικής νομιμοποίησης, ταξικής πάλης, επαναστατικής σκοπιμότητας και εργατικής δημοκρατίας. Οποιος θέλει, όμως, ας ρίξει μια ματιά στα κείμενα του Λένιν, το τριήμερο πριν την εκδήλωση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Για να κατανοήσει καλύτερα ποιο είναι το κίνητρο του Περισσού.
Π.Γ.
