Προεκλογική περιοδεία στη Θράκη πραγματοποίησε η κ. Παπαρήγα και δε μπορούσε, βέβαια, να μην ασχοληθεί με τη μειονότητα. Το πρώτο που φρόντισε να ξεκαθαρίσει είναι ο χαρακτήρας της μειονότητας: «Ξέρουμε πολύ καλά ότι στη Θράκη ζουν Ελληνες πολίτες, μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα». Ως εκεί. Θρησκευτικός προσδιορισμός για μια μειονότητα που προσδιορίζεται εθνικά, όπως κάθε μειονότητα άλλωστε. Για να καταδείξουμε το γελοίον του πράγματος, θα θέσουμε ένα απλό ερώτημα: Αν η κ. Παπαρήγα περιόδευε στη Σύρο ή την Τήνο, όπου ζουν Ελληνες πολίτες, καθολικοί στο θρήσκευμα, θα μιλούσε για μειονότητα; Διανοήθηκε κανείς να αποκαλέσει τους καθολικούς μειονότητα, όταν οι ίδιοι δεν προσδιορίζονται έτσι; Διανοήθηκε κανείς να αποκαλέσει μειονότητα τους Βλάχους, τους Αρβανίτες, τους Σαρακατσάνους, που μιλούν και μια δεύτερη γλώσσα, όταν οι ίδιοι ιστορικά αποτελούν βασικά συστατικά στοιχεία του νεοελληνικού έθνους; Ομως, ουδείς μπορεί να μετατρέψει με τη βία σε εθνικά Ελληνες τους Σλαβομακεδόνες και τους Τούρκους. Αυτοί συνιστούν εθνικές μειονότητες στο εσωτερικό της επικράτειας του ελληνικού κράτους.
Δυστυχώς για την κ. Παπαρήγα και ολόκληρο τον ελληνικό εθνικισμό, η εθνική συνείδηση δεν είναι ενέσιμο διάλυμα για να εμβολιάσουν μ’ αυτό τις μειονότητες. Οσο, λοιπόν, τους αρνούνται το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, θα τις βρίσκουν απέναντι.
Η κ. Παπαρήγα, στην ίδια ομιλία της, συνέχισε νουθετώντας πολιτικά τη μειονότητα: «Δε θα μπορέσει η μειονότητα να βρει απάντηση στο ερώτημα γιατί έχει οξυμένα προβλήματα, αν δει τα ζητήματα μόνο από την ιδιαιτερότητα που έχουν και που την αποδίδει σε θέματα καταγωγής, θρησκείας, γλώσσας, κλπ.». Η ίδια που στην προηγούμενη ακριβώς φράση είχε δώσει ειδικό προσδιορισμό στη μειονότητα (τον οποίο δεν τον δέχεται η μειονότητα), αμέσως μετά την κάλεσε να ξεχάσει κάθε ιδιαιτερότητα και να διαπιστώσει ότι τα προβλήματά της είναι ταξικά. Και βέβαια είναι ταξικά τα προβλήματα των εργατών και των φτωχών αγροτών, όμως η μειονότητα έχει και κάποια άλλα προβλήματα, πέραν αυτών που έχουν όλοι. Κι όταν αναφερόμαστε στη μειονότητα, αναφερόμαστε γι’ αυτά τα ειδικά προβλήματα, χάριν των οποίων επιδεινώνονται και τα γενικά. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι η μειονότητα εγκλωβίζεται στα ειδικά της προβλήματα και ο ορίζοντάς της θολώνει, οφείλουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα «πώς μπορεί να απεγκλωβιστεί;». Μπορεί να απεγκλωβιστεί η μειονότητα, όταν τα εθνικά της δίκαια καταπατούνται, όταν ακόμα και πολιτικές δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερές συμμετέχουν στο εθνικιστικό μέτωπο και έχουν το θράσος να λένε κατάμουτρα στους μειονοτικούς, ότι αποτελούν μόνο θρησκευτική μειονότητα; Πώς να απεγκλωβιστεί, έτσι, η μειονότητα από το δικό της στενό ορίζοντα και από την επιρροή των μεγαλοεθνικιστών της Αγκυρας, που εκμεταλλεύονται ακριβώς αυτή την κατάσταση;
Στη διάρκεια της περιοδείας Παπαρήγα, το κομματικό όργανο του Περισσού έφτασε στο σημείο να γράψει ότι ενεργό ρόλο στο παιχνίδι της αντιπαράθεσης στη Θράκη «έχουν αναλάβει παράγοντες της μειονότητας που όλο και πιο συχνά προβάλλουν το αίτημα για εθνικό προσδιορισμό (τουρκική μειονότητα)» (21.6.06). Το αυτονόητο για κάθε προοδευτικό άνθρωπο, το δικαίωμα στον εθνικό προσδιορισμό, βαφτίζεται… έγκλημα καθοσιώσεως. Χωρίς ντροπή!
Π.Γ.
