Απελθέτω;

Θέλεις να κρύψεις τη θέση σου επί της ουσιαστικής εθνικιστικής διάστασης του «Μακεδονικού»; Τράβα μια ντουζίνα καταγγελίες στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τον ιμπεριαλισμό εν γένει. Τον δρόμο τον έδειξε ο Περισσός. Αυτός, βέβαια, κάνει και τα δέοντα ανοίγματα στο παραζαλισμένο από τον εθνικισμό πλήθος, αποπατώντας επί της ιστορικής αλήθειας γενικά και επί της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος ειδικότερα: «Να αλλάξει το Σύνταγμα της γειτονικής χώρας. Δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος, δεν υπάρχει μακεδονική γλώσσα». Αυτός ο λαός είναι ίσως ο μοναδικός λαός στον κόσμο που δεν έχει εθνική ταυτότητα και γλώσσα!
 
Η συνεπής προέκταση αυτής της άποψης είναι να πει κανείς ότι η έκταση της σημερινής Δημοκρατίας της Μακεδονίας θα μπορούσε κάλλιστα να μοιραστεί μεταξύ της Αλβανίας (δεδομένου ότι υπάρχει συμπαγής αλβανικός πληθυσμός σ' αυτή τη χώρα), της Βουλγαρίας (που θα πάρει και το μεγαλύτερο κομμάτι, βαφτίζοντας Βουλγάρους όσους ομιλούν τη σλαβο-μακεδονική γλώσσα) και της Ελλάδας (η οποία «χαλαρά» θα διεκδικούσε τους Βλάχους και τους Σαρακατσάνους). Η άποψη αυτή δεν είναι κατασκευή. Ως γνωστόν έχει διατυπωθεί κατ' επανάληψη στη χώρα μας από εθνικιστικά χείλη (όχι κυβερνητικά).
 
Ο Περισσός, όμως, α όχι, δε θέλει να το πάει εκεί. Αυτός έχει την πάγια θέση «καμιά αλλαγή συνόρων, οπουδήποτε στον κόσμο». Θέση σύμφωνα με την οποία οι Κούρδοι της Τουρκίας (και όχι μόνο) δε δικαιούνται να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους. Θα έτριζαν τα κόκκαλα του Στάλιν και του Λένιν, αλλά τα κόκκαλα δεν τρίζουν. Απλά, η μεταφυσική διάσταση της παροιμιώδους φράσης μάς δίνει ένα μέτρο για την παντελή έλλειψη αρχών και την υποταγή στις αρχές του κρατικού εθνικισμού των κυρίαρχων εθνών έναντι όχι μόνο εθνικών μειονοτήτων αλλά και συμπαγών εθνοτήτων.
 
Εκφράζεται και μια άποψη ένα «κλικ» πιο αριστερά απ' αυτή του Περισσού. Δεν ξέρουμε πόσο πολιτικό εύρος έχει, όμως τη διαβάσαμε σε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 6.2.2018. Στηλιτεύει το συλλαλητήριο της Αθήνας ως «ένα αντιδραστικό, εθνικιστικό συλλαλητήριο». Στηλιτεύει την κυβέρνηση που «επιδιώκει να νομιμοποιήσει την πολιτική της, προβάλλοντας τον ακροδεξιό χαρακτήρα του συλλαλητηρίου», ενώ «στην πραγματικότητα, συνεχίζοντας την ίδια επιθετική πολιτική Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Καραμανλή, λειτουργεί σαν ατζέντης για την ευρωνατοϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων και σε αυτό το πλαίσιο επιδιώκει την αναβάθμιση του ρόλου της ελληνικής άρχουσας τάξης, των ελλήνων τραπεζιτών και επιχειρηματιών, στην περιοχή». Στηλιτεύει την παρουσία και ομιλία του Θεοδωράκη ως «μια πλήρως αντιδραστική ομιλία, που ενσωμάτωσε όλη την εθνικιστική ρητορεία», που «ήταν η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του». Μιλά για τον «εθνικιστικό και ακροδεξιό χαρακτήρα αυτών των συγκεντρώσεων» και στηλιτεύει «κάθε ταλάντευση στο θέμα του κάθετου διαχωρισμού από τα συλλαλητήρια αυτά –που δυστυχώς υπήρξαν από δυνάμεις της αριστεράς–» ως «καταστροφική για το κίνημα και την αριστερά».
 
Μόνο για ένα πράγμα δε μιλάει αυτή η ανακοίνωση. Για τους Σλαβομακεδόνες και τα εθνικά τους δικαιώματα, είτε αυτοί κατοικούν ως εθνική πλειονότητα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας είτε κατοικούν ως -άγρια κυνηγημένη επί πολλές δεκαετίες- εθνική μειονότητα στην Ελλάδα.
 
Γιατί άραγε; Μήπως η αναγνώριση των εθνικών δικαιωμάτων ενός λαού, τμήμα του οποίου έχει υποφέρει από τις διώξεις του μεγαλοελλαδικού εθνικισμού, εμποδίζει τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα; Η Ιστορία του 20ού αιώνα έχει αποδείξει πως όταν αναγνωρίστηκαν τα εθνικά δικαιώματα των Σλαβομακεδόνων, η φτωχολογιά αυτού του λαού πλαισίωσε τον αντιιμπεριαλιστικό και αντιπλουτοκρατικό αγώνα. Τυχαία, άραγε, αυτό συνέβη μόνο την περίοδο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και την περίοδο του ΔΣΕ;
 
Κάποιοι λένε -με τον τρόπο τους- «απελθέτω αφ' ημών το ποτήριον τούτο». Δεν μπορείς, όμως, να κάνεις αντιιμπεριαλιστική πολιτική σπρώχνοντας κάτω από το χαλί τόσο καίρια ζητήματα.
 
Π.Γ.