Τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας φτάνουν μέχρι τις 15 Νοέμβρη, είπε ο Σαμαράς από τις Βρυξέλλες. Οι ντουντούκες της εξωνημένης ενημέρωσης το άρπαξαν και το μετέτρεψαν σε σλόγκαν που εγχύεται καθημερινά στις συνειδήσεις, δημιουργώντας και πάλι ένα κλίμα φόβου και αγωνίας, που σε απλά ελληνικά μεταφράζεται ως εξής: «Αν δεν πάρουμε τη δόση των 31,5 δισ. ευρώ, θα καταστραφούμε». «Θα πεινάσουμε» ή «θα πάθουμε ασφυξία», όπως λέει ο Στουρνάρας. Και βέβαια, για «να πάρουμε» τη δόση, θα πρέπει να ψηφιστεί το εφιαλτικό πακέτο των 13,5 δισ. ευρώ μαζί με τα συμπαρομαρτούντα του, τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», όπως αποκαλούνται πλέον αυτά που παλαιότερα αποκαλούσαμε αντεργατικές ανατροπές.
Και βέβαια, οι ντουντούκες της παραπληροφόρησης δολοφονούν για μια ακόμη φορά την απλή αριθμητική. Τι σχέση έχει η δόση των 31,5 δισ. με τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους, με τη ζωή ή το θάνατο ενός ολόκληρου λαού; Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος αυτής της δόσης (τα 26 από τα 31,5 δισ. δεν πρόκειται να περάσει στα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους, αλλά θα πάει για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών, ενώ με τα υπόλοιπα 5,5 δισ. η κυβέρνηση φιλοδοξεί να πληρώσει τους δανειστές (γίνεται λόγος για 3,5 δισ.) και με ό,τι περισσέψει να ξεπληρώσει ένα μέρος από τα περίπου 8 δισ. ευρώ που οφείλει σε διάφορους προμηθευτές και εργολάβους του δημόσιου.
Και πώς τα βγάζει πέρα το ελληνικό κράτος; Πώς πληρώνει μισθούς και συντάξεις; Πώς καλύπτει τα ελλείμματα, αφού ακόμη –παρά τη βάρβαρη δημοσιονομική πολιτική των τελευταίων ετών– δεν έχει φτάσει σε πρωτογενή πλεονάσματα; Πληρώνει μισθούς και συντάξεις εισπράττοντας φόρους και καλύπτει τα ελλείμματά του με τον λεγόμενο βραχυχρόνιο δανεισμό. Με εξάμηνα και τρίμηνα έντοκα γραμμάτια, τα οποία εκδίδονται σχεδόν κάθε μήνα και μέσω των οποίων συντηρείται η κερδοφορία των ελληνικών τραπεζών.
Κοντολογίς, για άλλη μια φορά κοροϊδεύουν και εκβιάζουν τον ελληνικό λαό. Θα το πούμε για πολλοστή φορά: τα δάνεια από το μηχανισμό «στήριξης» και από το ΔΝΤ δεν χρησιμοποιούνται για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και γενικά για τη λειτουργία του ελληνικού κράτους. Χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την αποπληρωμή των προηγούμενων χρεών. Για την πληρωμή τόκων και χρεολυσίων. Τα ποσά των «μνημονιακών» δανείων αντιστοιχούν ακριβώς στα όσα οφείλει από προηγούμενα δάνεια το ελληνικό κράτος. Αν, μάλιστα, κάνουμε μια προβολή μέχρι το 2020, που υποτίθεται ότι είναι η χρονιά-ορόσημο για να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος, θα διαπιστώσουμε ότι, και μετά το «κούρεμα» που έγινε, υπάρχει ένα ποσό δανείων ύψους περίπου 100 δισ. ευρώ που πρέπει να αποπληρωθούν. Χώρια οι τόκοι που πρέπει να είναι άλλα τόσα. Γι’ αυτά τα δάνεια έχουν προβλεφτεί με τη νέα δανειακή σύμβαση λιγότερα από 40 δισ. ευρώ. Από πού θα βρεθούν τα υπόλοιπα περίπου 170 δισ. που θα χρειαστούν μέχρι το 2020; Και τι θα γίνει μετά, που υπάρχουν άλλα δάνεια;
Να γιατί ήδη γίνεται λόγος για νέο κούρεμα. Διότι ξέρουν πολύ καλά ότι βάφτισαν βιώσιμο το ελληνικό κρατικό χρέος το 2020 φτιάχνοντας ένα εξωπραγματικό σενάριο: ότι μέχρι τότε ο ελληνικός καπιταλισμός θα έχει μέση ετήσια ανάπτυξη 2,6% και το ελληνικό κράτος ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα ίσο με το 4,5% του ΑΕΠ! Και πάλι, όμως, ο λογαριασμός δεν βγαίνει με τίποτα. Νέα δάνεια θα χρειαστούν.
Μέχρι το 2020 (τουλάχιστον), ο ελληνικός λαός θα πρέπει να φτύσει αίμα για να πληρώνονται οι τοκογλύφοι του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου. Αυτή είναι η ουσία. Το χρέος είναι εργαλείο απομύζησης και εργαλείο «κινεζοποίησης» του ελληνικού λαού. Τα υπόλοιπα είναι απατεωνίστικη προπαγάνδα.
Π.Γ.
