Δείγμα πολιτικής απελπισίας ήταν η κίνηση του Μητσοτάκη να ζητήσει να δώσει συνέντευξη στον Χατζηνικολάου για τον ΑΝΤ1. Αν είχε κάτι σημαντικό να ανακοινώσει, θα επέλεγε κάποιο από τα γνωστά του διαγγέλματα. Αν αισθανόταν την ανάγκη να διευκρινίσει περισσότερο κάποια πράγματα, θα το έκανε και δε θα περιοριζόταν να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια. Αν κανόνισε τη συνέντευξη για να ανακοινώσει νέα αύξηση στον κατώτατο μισθό μέσα στο 2022, θα έδινε τουλάχιστον μια τάξη μεγέθους.
Το ότι θα έδιναν αύξηση του κατώτατου μισθού μέσα στο 2022, πέραν του 2% που αποφασίστηκε το 2021, αλλά ίσχυσε από 1.1.2022, το είχαν ανακοινώσει με τον πιο επίσημο τρόπο στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό. Το είπε ο Χατζηδάκης, το είπε ο Σταϊκούρας, το είπε ο Μητσοτάκης, «το έκαναν λύσσα» κατά το κοινώς λεγόμενο. Τι το καινούργιο είπε ο Μητσοτάκης; Οτι η νέα αύξηση θα ισχύσει από την 1η του Μάη. Πόση θα είναι; «Εκτιμώ πως η αύξηση του κατώτατου μισθού θα είναι σημαντική, θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την αύξηση του 2% που είδαν οι εργαζόμενοι από 1ης Ιανουαρίου του 2022», είπε ο Μητσοτάκης. Πόσο «πολύ μεγαλύτερη»; Ούτε αυτό ήταν σε θέση να το πει, δείγμα του ότι αποφασίστηκε άρον-άρον να δώσει αυτήν τη συνέντευξη, με αιχμή την αύξηση του κατώτατου μισθού.
Οταν όμως αυτή η αύξηση έχει ήδη ανακοινωθεί και ο πρωθυπουργός δεν είναι σε θέση να πει πόση θα είναι αυτή, αλλά κάνει σύγκριση με το μισό κουλούρι την ημέρα που έδωσαν από 1ης Γενάρη (ενώ είχαν περάσει δυο χρόνια, 2020 και 2021 χωρίς καμιά αύξηση), θυμίζει τις χάντρες και τα καθρεφτάκια που μοίραζαν οι αποικιοκράτες για να πάρουν τον χρυσό και τα διαμάντια από τους ιθαγενείς της Αφρικής. Μόνο που δεν βρισκόμαστε σ’ αυτήν τη φάση της Ιστορίας. Ο εργαζόμενος ξέρει ότι και διπλασιασμός ποσοστού να υπάρξει, το μισό κουλούρι θα γίνει ένα. Και τα παίρνει στο κρανίο, καθώς η ακρίβεια στα ήδη πρώτης ανάγκης τον έχει φέρει σε κατάσταση απελπισίας.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει πως το 4,8% που δίνει η ΕλΣτατ για τον πληθωρισμό τον Δεκέμβρη δεν έχει καμιά σχέση με τον πληθωρισμό στο «καλάθι της νοικοκυράς». Ο επίσημος δείκτης τιμών καταναλωτή είναι φτιαγμένος με τέτοιο τρόπο (στη στάθμιση προϊόντων και υπηρεσιών που συμμετέχουν στο καλάθι) ώστε να ρίχνει τον πραγματικό πληθωρισμό για τα λαϊκά στρώματα. Χωρίς να λογαριάζουμε ότι η αύξηση π.χ. 10% στα είδη διατροφής έχει άλλη βαρύτητα για μια εργαζόμενη ή συνταξιουχική οικογένεια και άλλη για τις μεσοαστικές και μεγαλοαστικές οικογένειες.
Ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος έχει μόνο δυο τρόπους να αμυνθεί στην επέλαση της ακρίβειας. Την αύξηση του μισθού ή της σύνταξης και τη μείωση των υπέρογκων έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και ειδικοί φόροι κατανάλωσης) που επιβαρύνουν τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών πρώτης ανάγκης.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρνείται να μειώσει τους έμμεσους φόρους. Ο Σταϊκούρας το είπε ξεκάθαρα: δεν πρέπει να μειωθούν τα έσοδα του προϋπολογισμού. Βλέπετε, υπάρχει ανειλημμένη υποχρέωση προς τις Βρυξέλλες. Υποτίθεται ότι «έχουμε βγει από τα Μνημόνια», αλλά οι μνημονιακές υποχρεώσεις μένουν απαρασάλευτες. Ο Μητσοτάκης προσπάθησε να το… γλυκάνει με μια μπούρδα: «Επίσης, θέλω να σας πω ότι μια τέτοια παρέμβαση, εάν την επέλεγε η Ελληνική Κυβέρνηση τελικά, θα έπρεπε να ήμασταν απολύτως βέβαιοι ότι η μείωση του ΦΠΑ θα έφτανε τελικά στον καταναλωτή και δεν θα χανόταν μέσα στην αξιακή αλυσίδα»!
Οι συντάξεις δεν αυξάνονται (κάποιες τις έκοψαν κιόλας, όπως συνέβη με τις συντάξεις χηρείας, με την κατάπτυστη εγκύκλιο Τσακλόγλου-Χατζηδάκη). Και στον κατώτατο μισθό έδωσαν αύξηση μισό κουλούρι την ημέρα και τώρα ετοιμάζονται να δώσουν ένα κουλούρι (από τα μισά του χρόνου). Ο κόσμος της δουλειάς, απόμαχοι και εν ενεργεία, ξέρει ότι αυτό είναι κοροϊδία. Βλέπει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη υπηρετεί με προσήλωση τα συμφέροντα των καπιταλιστών που βλέπουν την πανδημική κρίση σαν ευκαιρία (όπως έβλεπαν και την κρίση της εποχής των Μνημονίων).
Και σαν να μην έφτανε η σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική, που στίβει εργαζόμενους και συνταξιούχους, συνεχίζεται το έγκλημα της διαχείρισης της πανδημίας. Τη Δευτέρα θα σπάσει και το φράγμα των 22.000 νεκρών από την έναρξη της πανδημίας. Χίλιοι νεκροί προστίθενται κάθε δυο βδομάδες. Και ο Μητσοτάκης καμαρώνει. Τα έκανε όλα τέλεια! Εφτασε στο σημείο να πει ότι «έχουν προσλάβει όποιον ήταν διαθέσιμος να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Δεν υπάρχει σήμερα στην ελεύθερη αγορά άνθρωπος ο οποίος να μπορεί να βοηθήσει -πνευμονολόγος, αναισθησιολόγος- ο οποίος να θέλει να προσληφθεί και να μην τον έχουμε προσλάβει»! Κι εκείνοι που κρίθηκαν επιλαχόντες και έμειναν εκτός των ελάχιστων προσλήψεων γιατρών που έγιναν; Αν «δεν θέλουν να προσληφθούν», τότε γιατί έκαναν αιτήσεις πρόσληψης και έμειναν επιλαχόντες, επειδή οι θέσεις ήταν λιγότερες από τους υποψήφιους;
Δεν θα μπούμε εδώ σε λεπτομέρειες, γιατί η αρθρογραφία μας είναι πλούσια και καθημερινή και οι αναγνώστες του ΚΟΝΤΡΑ-eksegersi.gr είναι πλήρως ενημερωμένοι για όλες τις πτυχές της πανδημίας και της εγκληματικής διαχείρισής της από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τη θλιβερή επιτροπή των λοιμωξιολόγων και επιδημιολόγων που έχουν ενσωματωθεί πλήρως στην κυβερνητική πολιτική και έχουν υποτάξει την επιστημοσύνη τους στις σκοπιμότητές της. Σκοπιμότητες που έχουν να κάνουν με την υπεράσπιση της κερδοφορίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, η οποία θεωρείται σκοπός ανώτερος από την υπεράσπιση της υγείας του λαού, από την αποτροπή χιλιάδων απωλειών ανθρώπινων ζωών.
Οταν ο Χατζηνικολάου τού είπε ότι το ’21 σε σχέση με το ’20 ήταν μία πολύ χειρότερη χρονιά της πανδημίας στην Ελλάδα, είχαμε 16.000 νεκρούς, ο Μητσοτάκης διαφώνησε: «Ως προς τους νεκρούς, βεβαίως. Ομως ταυτόχρονα έχουμε και το 82% των ενηλίκων οι οποίοι έχουν εμβολιαστεί. (…) Ταυτόχρονα κρατήσαμε την οικονομία ανοιχτή. Δεν κάναμε lockdown. Σώσαμε τον τουρισμό. Και είχαμε και μία ανάπτυξη εξαιρετικά υψηλή, η οποία θα ξεπεράσει σίγουρα το 7%. Ταυτόχρονα, ναι, θρηνήσαμε πολλούς νεκρούς»! Τι αξία έχουν 16.000 νεκροί, όταν σώθηκε ο «τουρισμός»; Πιο κυνικός και από τον πατέρα του…
«Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» συνηθίζουν να λένε οι αστοί πολιτικοί. Είναι ήδη έτοιμη η εναλλακτική κυβερνητική λύση. Μονοκομματική ή πολυκομματική, αδιάφορο. Εδώ υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις στη δεκαετία της βίαιης συντηρητικής ανασυγκρότησης του ελληνικού καπιταλισμού, που το πολιτικό σύστημα κλυδωνιζόταν: Εφυγε ο Παπανδρέου, τοποθετήθηκε ο Παπαδήμος με τη στήριξη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ. Εφυγε ο Παπαδήμος, ανέλαβε ο Σαμαράς, με τη στήριξη Βενιζέλου και Κουβέλη και στη συνέχεια μόνο Βενιζέλου. Εφυγε ο Σαμαράς, ανέλαβε ο Τσίπρας με τη στήριξη του Καμμένου. Εφυγε ο Τσίπρας, ανέλαβε ο Μητσοτάκης αυτοδύναμος.
Οταν δεν υπάρχει πραγματική λαϊκή πίεση, αλλά η οργή εκφράζεται μόνο με «μαύρο» στην κάλπη, τα πράγματα για το σύστημα είναι πανεύκολα. Δυσκολεύουν όταν η οργή εκφράζεται μαχητικά στο δρόμο. Μόνο τότε αναγκάζονται να κάνουν παραχωρήσεις. Κι αυτό (εξακολουθεί να) είναι το ζητούμενο.
