«Παράλληλα με την υλοποίηση της συμφωνίας με τους δανειστές, την διαπραγμάτευση και την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, η κυβέρνηση τηρεί τις δεσμεύσεις της προς την κοινωνική πλειοψηφία, υλοποιεί το πρόγραμμά της, ικανοποιεί δίκαια κοινωνικά αιτήματα (…) εξισορροπεί αποφασιστικά, για πρώτη φορά, μετά από χρόνια μνημονίων, τις συνέπειες της δημοσιονομικής προσαρμογής με την ανάγκη η κοινωνία όχι μόνο να μείνει όρθια, αλλά να αισθανθεί ότι βγαίνει από το σκοτάδι της κρίσης, στο φως της δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης (…) Αλλάζουμε το θεσμικό πλαίσιο, ικανοποιούμε τις κοινωνικές ανάγκες, ρυθμίζουμε εκκρεμότητες που λίμναζαν για χρόνια, ξαναχτίζουμε το κοινωνικό κράτος. Και όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να τα αποκρύψουν, η υλοποίησή τους αλλάζει, σταδιακά, την καθημερινότητα του πολίτη».
Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης του υπουργικού συμβούλιου την περασμένη Τετάρτη, δόθηκε στη δημοσιότητα ένα non paper – ποταμός, που καμάρωνε για τα επιτεύγματα της κυβέρνησης, προκαλώντας με την ιταμότητά του τον ελληνικό λαό. Δεν είναι και λίγο να του λένε ότι έχει αλλάξει η ζωή του αλλά αυτός δεν το βλέπει! Δεν είναι και λίγο να μιλούν για «δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη», όταν έχουν από τώρα νομοθετήσει νέα εφιαλτικά μέτρα για μισθωτούς και συνταξιούχους για το 2019 και το 2020.
Αν όμως παραμερίσουμε την οργή και δούμε από κάποια απόσταση αυτό το προκλητικό non paper, θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για κίνηση αμηχανίας, για να μην πούμε πανικού. Με έναν όγκο δέκα σελίδων και 3.168 λέξεων παραβίασαν ακόμα και στοιχειώδεις δημοσιογραφικούς κανόνες. Κανένας δεν κάθησε να διαβάσει όλη αυτή την φλυαρία του ψεύδους, αλλά όλοι σχολίασαν τον όγκο της.
Οπως ακριβώς έκαναν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο το 2014, μιλώντας για success story και αναγγέλλοντας «το τέλος των Μνημονίων», έτσι και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαφημίζουν ανύπαρκτες επιτυχίες και μοιράζουν συγχαρητήρια μεταξύ τους, χωρίς να συνειδητοποιούν το μέγεθος της πρόκλησης που συνιστά αυτή η προπαγάνδα. Οπως και η προπαγάνδα που κάνει ο Τσίπρας όταν επισκέπτεται υπουργεία και οργανώνει φιέστες σαν την πρόσφατη στο υπουργείο Εργασίας («η πιο σημαντική είδηση αυτής της περιόδου είναι η σταθερή μείωση των ποσοστών ανεργίας» ήταν η πρώτη φράση που είπε μπροστά στις κάμερες).
Ο λαός ξεγελιέται όταν υπάρχει το κατάλληλο έδαφος, όμως τέτοιο κουτόχορτο δεν τρώει. Γι' αυτό και οι Τσιπροκαμμένοι θα την πάθουν όπως την έπαθαν οι Σαμαροβενιζέλοι. Με την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούν να παρουσιάσουν πιο πολύ θα θυμώσουν τον κόσμο.
Αυτό όμως είναι το ζητούμενο; Να περιμένουμε τις επόμενες εκλογές για να δούμε τη θεαματική πτώση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από την εξουσία και τη δημιουργία ενός άλλου κυβερνητικού συνδυασμού (με ή χωρίς τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ), που θα συνεχίσει την ίδια πολιτική;
Ας δώσουμε, λοιπόν, στον θυμό μας δημιουργική κατεύθυνση. Η τιμωρία μέσω της κάλπης αφορά τα κυβερνητικά κόμματα και όχι το σύστημα. Το σύστημα δεν μπορείς να το τιμωρήσεις, μπορείς μόνο να το νικήσεις. Και οι νίκες, ακόμα και οι επιμέρους, ακόμα και οι πιο μικρές, καταχτούνται στους δρόμους, όχι στις κάλπες.
