Ψηφίστηκε και η Συμφωνία των Πρεσπών. Προς μεγάλη ανακούφιση ολόκληρου του αστικού πολιτικού φάσματος. Και εκείνων που ήταν υπέρ και εκείνων που παρίσταναν πως είναι κατά (και που θα ήταν υπέρ, αν τύχαινε να βρίσκονται αυτοί στην κυβέρνηση τούτη την περίοδο).
Ο Καμμένος έκανε το σόου του, οι νεοναζιστές το δικό τους και ο Καραμανλής… έσπασε τη σιωπή του, καταθέτοντας την τελευταία στιγμή μια γραπτή δήλωση, στην οποία διάλεξε μία προς μία και με μεγάλη προσοχή τις λέξεις, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο βελούδινη η κριτική που ήταν αναγκασμένος να κάνει στην κυβέρνηση, ρίχνοντας το βάρος κυρίως στην ανάγκη να μην υπάρξει διχασμός. Σε ελεύθερη απόδοση, «πάμε γι' άλλα, παιδιά».
Ο Γιωργάκης, που θέλει να παραμείνει ενεργός πολιτικά, τάχθηκε υπέρ της Συμφωνίας, κρατώντας ανοιχτή την πόρτα μιας μελλοντικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, ο Σημίτης (που ως πρωθυπουργός θα υπέγραφε μια τέτοια Συμφωνία και με τα δυο χέρια) βουβάθηκε. Δε θέλει να χαρίσει στον Τσίπρα και την παρέα του την παραμικρή ικανοποίηση.
Από βδομάδα θα ξαναγίνουμε «μια κανονική χώρα». Με τον ΣΥΡΙΖΑ να διεκπεραιώνει την τελευταία φάση της προεκλογικής του καμπάνιας: αύξηση-κοροϊδία στον κατώτατο μισθό (μια τυρόπιτα την ημέρα), ρύθμιση 120 δόσεων για χρέη επιχειρήσεων και ιδιωτών (μπας και μπει κάνα φράγκο παραπάνω στα κρατικά ταμεία), πρόγραμμα «Εστία» (μνημονιακή πατέντα που πρωτοεμφανίστηκε στην Κύπρο) για την πρώτη κατοικία και μοίρασμα των φιλανθρωπικών βοηθημάτων που έχουν ήδη ψηφιστεί με τον προϋπολογισμό.
Και προπαγάνδα. Εκκωφαντική προπαγάνδα. Για «επιστροφή στην κανονικότητα», που δεν είναι παρά η μνημονιακή κανονικότητα, χωρίς Μνημόνιο τυπικά, αλλά με τους όρους του μετα-Μνημόνιου (πρωτίστως τα ματωμένα «πρωτογενή πλεονάσματα») να καθορίζουν τα πάντα.
Τα στελέχη των αστικών κομμάτων, όμως, θα εξακολουθήσουν να μονομαχούν στα μαρμαρένια αλώνια της προεκλογικής περιόδου. Με εκλογικές στρατηγικές οι οποίες είναι ήδη ορατές. Και με μεταγραφές από τα μικρότερα κόμματα -γεννήματα της μνημονιακής πολιτικής κρίσης- που βαράνε διάλυση. Κι όλο αυτό το βροντερό σόου με άσφαιρα πυρά θα σερβίρεται στον ελληνικό λαό σαν πάλη «του φωτός με το σκότος», «της προόδου με τη συντήρηση», «του ευρωπαϊσμού με τον εθνικολαϊκισμό» κτλ. κτλ.
Ας βάλει ο καθένας μας το χέρι στην καρδιά και ας απαντήσει στο εξής απλό ερώτημα: διακυβεύεται τίποτα στις απανωτές εκλογικές μάχες του 2019; Πρόκειται να αλλάξει, έστω και στο ελάχιστο, η ακολουθούμενη πολιτική, που είναι αυστηρά προδιαγεγραμμένη από τη συμφωνία για το μετα-Μνημόνιο;
Τις απαντήσεις τις ξέρουμε όλοι. Είναι αρνητικές. Ποιος ο λόγος, τότε, της οποιασδήποτε εμπλοκής σ' ένα παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα, που έχει εκ των προτέρων τοποθετήσει το λαό στη θέση του χαμένου;
Η δύναμη της συνήθειας; 'Η μήπως οι αυταπάτες περί του -έστω και ελάχιστα- «μικρότερου κακού»; Οπως και να 'χει, η πραγματική πρόκληση είναι εδώ και μας φωνάζει: πλήρης ρήξη με τον αστισμό σε όλες τις εκδοχές του και καθημερινός αγώνας για μια ταξική πολιτική ανασυγκρότηση.
