Τα Συντάγματα, σε αντίθεση με τους άλλους νόμους, αποτυπώνουν νομικά αυτό που έχει ήδη συντελεστεί. Από την αρχή αυτή δεν μπορούσε να ξεφύγει το Ευρωσύνταγμα, που έχει ήδη εγκριθεί από την Ελληνική Βουλή, με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς να έχει προηγηθεί καμιά δημόσια συζήτηση. (Η πρόταση για δημοψήφισμα θα απορριφθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία. Η υποβολή της από τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης έγινε μόνο για αντιπολιτευτικούς λόγους. Γιατί το μεν ΠΑΣΟΚ τάσσεται αναφανδόν υπέρ του Ευρωσυντάγματος, ο δε ΣΥΝ επιθυμεί ένα άλλο, «προοδευτικό» Ευρωσύνταγμα, αφού η ευρωλαγνεία αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της πολιτικής του).
Τί αποτυπώνει το Ευρωσύνταγμα; Αποτυπώνει την πραγματικότητα που έχει ήδη διαμορφωθεί στην ιμπεριαλιστική ΕΕ. Ενσωματώνει τις συνθήκες (Μάαστριχτ, Αμστερνταμ κ.λπ.). Διαμορφώνει τη θεσμική λειτουργία της ΕΕ σε τρόπο που να ανταποκρίνεται καλύτερα στις απαιτήσεις των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών. Συγκεντροποιεί τους μηχανισμούς καταστολής σε τρόπο ώστε να έχουν ενιαία λειτουργία. Και πάνω απ’ όλα αποθεώνει την κυριαρχία του κεφάλαιου, αναγορεύοντάς την σε θεμέλιο λίθο της ΕΕ και σβήνοντας όλες τις υποκριτικές αναφορές σε δικαιώματα των πολιτών και υποχρεώσεις του κράτους (π.χ. παιδεία, εργασία κ.λπ.), που ακόμα επιβιώνουν στα εθνικά Συντάγματα.
Το Ευρωσύνταγμα είναι το πρώτο αστικό σύνταγμα που ενσωματώνει με τόσο απροκάλυπτο τρόπο τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού. Που καταργεί τη διάκριση μεταξύ οικονομίας και πολιτικής, καταργώντας και τυπικά τη σχετική αυτονομία της δεύτερης (είναι χαρακτηριστικό ότι περιλαμβάνει ακόμα και αναφορά στο πώς θα είναι τα πολιτικά κόμματα). Οι αρχές του διαφωτισμού, που τροφοδότησαν τις αστικές επαναστάσεις, με κορυφαία τη γαλλική, πετιούνται στα σκουπίδια ως περιττό βάρος. Εξαφανίζονται και από τη συνταγματική βιτρίνα, όπου μέχρι τώρα φυλάσσονταν για να δελεάζουν με τη λαμπρότητά τους τους εκμεταλλευόμενους και να τους προσφέρουν την ψευδαίσθηση της πολιτικής ισότητας με τους εκμεταλλευτές τους.
Επέρχεται, δηλαδή, η καταστροφή; Ουδείς λόγος πανικού υπάρχει. Με το Ευρωσύνταγμα τα πράγματα δεν γίνονται χειρότερα απ’ όσο ήδη είναι. Αν η κριτική μας περιορίζεται μόνο στις επιμέρους -και ειδικά στις πολιτικές- εκφάνσεις του μορφώματος που ονομάζεται ΕΕ, τότε χάνουμε το δάσος και βλέπουμε μερικά δέντρα του. Αυτό είναι που θέλουν διάφοροι ευρωλάγνοι, που προσπαθούν να παραμυθιάσουν τους εργαζόμενους με τρύπια οράματα για μια «δημοκρατική στροφή» ενός ιμπεριαλιστικού οργανισμού. Η κριτική μας πρέπει να φτάσει στον πυρήνα, τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, που καθορίζουν και την ΕΕ και τη χώρα μας. Στόχος μας πρέπει να γίνει η ανατροπή τους, γιατί χωρίς αυτή δεν υπάρχει κοινωνική απελευθέρωση.
