Αιτήματα ρεφορμιστικά, σίγουρα, αλλά αιτήματα. Σήμερα βλέπουν τις επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη και απλώς βγάζουν καμιά ανακοίνωση διαμαρτυρίας. Αιτήματα έχουν πάψει να έχουν εδώ και καιρό. Πάρτε τις ανακοινώσεις της ΓΣΕΕ και των Ομοσπονδιών. Θα δείτε ότι δεν έχουν καν αιτήματα για τους ανέργους. Το 1990 συμφώνησαν να κλείσουν οι λεγόμενες προβληματικές επιχειρήσεις, που τις διαχειρίζονταν το κράτος, και να πεταχτούν χιλιάδες εργάτες στο δρόμο. Υστερα, συμφώνησαν στα κακόφημα «ενεργητικά προγράμματα απασχόλησης», μέσω των οποίων τα λεφτά των ανέργων γίνονται επιδοτήσεις για τους καπιταλιστές. Τόσα χρόνια ήξεραν ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ «μπαλαμούτιαζαν» τα στοιχεία για την ανεργία και όχι μόνο έκαναν το κορόιδο, αλλά έβαζαν και πλάτη για να περνάει η προπαγάνδα. Θυμήθηκαν να ψελλίσουν κάποια λογάκια καταγγελίας τώρα, που άλλαξε η κυβέρνηση.
«Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού».
Σύνταγμα, άρθρο 22, παρ. 1
Πόσοι εργαζόμενοι – έλληνες πολίτες γνωρίζουν αυτή τη διάταξη του Συντάγματος; Ελάχιστοι. Γιατί οι εργαζόμενοι έχουν συνηθίσει να μη δίνουν πίστη στις λαμπρές διακηρύξεις. Η πείρα τους έχει διδάξει ότι η πραγματική πολιτική ασκείται μακράν των διακηρύξεων.
Οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές, πάντως, τη γνωρίζουν πολύ καλά ειδικά αυτή τη συνταγματική διάταξη. Μέχρι και πριν δεκαπέντε χρόνια κουνούσαν σαν σημαία το Σύνταγμα και καλούσαν τις κυβερνήσεις να το εφαρμόσουν. Να πάρει το κράτος τις επιχειρήσεις και να τις λειτουργήσει, για να μη χάσουν τη δουλειά τους οι εργάτες. Είχαν αιτήματα για τους ανέργους. Ζητούσαν να πάει το ταμείο ανεργίας στο 80% του βασικού μισθού. Να δίνεται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ζητούσαν να μειωθεί ο ημερήσιος και εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας, για να αυξηθεί η απασχόληση.
Αλλά και πάλι λογάκια μόνο. Ούτε καν αιτήματα. Πόσο μάλλον οργάνωση αγώνων για τη διεκδίκηση αιτημάτων. Παρακολουθούν απαθείς τις επιχειρήσεις να κλείνουν ή να μεταναστεύουν και συνωθούνται σε συσκέψεις επί συσκέψεων στο γραφείο του Γιακουμάτου, όπου ανακοινώνονται κάποια ψευτομέτρα για τους απολυμένους (π.χ. παράταση του χρόνου επιδότησης ανεργίας, συμμετοχή σε προγράμματα «κατάρτισης» και κουπόνια για δωρεάν αγορά σχολικών ειδών).
Ο δρόμος για τους εργαζόμενους είναι μονόδρομος. Δεν έχουν ανάγκη την υποκριτική συνταγματική διακήρυξη, τους αρκεί το ταξικό τους δίκιο, για να διεκδικήσουν επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους, ίσο τουλάχιστον με το βασικό μισθό, για όλο το διάστημα που διαρκεί η ανεργία τους.
