♦ Αφίσες για αντιφασιστικές εκδηλώσεις: συγκεντρώσεις, πορείες, πολιτιστικές εκδηλώσεις
Σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή ξεπηδούν οι αντιφασιστικές εκδηλώσεις. Αν παραθέταμε τις αφίσες που κυκλοφόρησαν μόνο για εκδηλώσεις του τελευταίου δεκαπενθήμερου, δε θα περίσσευε χώρος για σχολιασμό. Προτιμήσαμε, λοιπόν, να μην παραθέσουμε τις αφίσες για να μπορέσουμε να κάνουμε μια βασική επισήμανση. Δεν επιτρέπεται, βέβαια, να τσουβαλιάσουμε όλες τις αφίσες, τις εκδηλώσεις, τα καλέσματα. Και κυρίως δεν επιτρέπεται να τσουβαλιάσουμε τον συνεπή αντιφασιστικό ακτιβισμό με τον πολιτικό ακτιβισμό «συριζοκαταστάσεων», που ναι μεν είναι αντιφασιστικές, όμως απέφευγαν τα μέρη που έκαναν «τζιζ», πριν ο Σαμαράς αναγκαστεί να μπουζουριάσει τους χρυσαυγίτες. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε εκδηλώσεις στον Αγιο Παντελεήμονα υπό την προστασία των ΜΑΤ, η οποία κάθε άλλο παρά τιμή περιποιεί στους διοργανωτές τους. Ομως, η πολιτική σπέκουλα ήταν αναμενόμενη. Οπως και η προσπάθεια κάποιων να δρέψουν δάφνες που δεν τους ανήκουν.
Δάφνες που ανήκουν στον συνεπή αντιφασιστικό ακτιβισμό, ο οποίος υπήρξε συνεχώς παρών, ενώ πλήρωσε και βαρύ τίμημα για τη συνέπειά του.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι όλες οι αντιφασιστικές εκδηλώσεις, του παρελθόντος και του παρόντος, με την πολυμορφία τους και την (αναπόφευκτη) αμφισημία τους, έχουν θετικό πρόσημο. Ποιος όμως μπορεί να αρνηθεί ότι απέχουν πόρρω από το να πάρουν την πρωτοβουλία από το αστικό στρατόπεδο και να κάνουν τον αντιφασισμό πραγματική υπόθεση του λαού; Αυτή η αδυναμία αντανακλά, ασφαλώς, τη γενικότερη κατάσταση του λαϊκού κινήματος, που σφραγίζεται από τη λογική της ήττας. Αυτό, όμως, πρέπει ν' αποτελεί συνείδηση και να παίρνεται συνεχώς υπόψη και όχι να επικρατεί μια λογική πολιτικής αυτάρκειας. Οι «συριζοκαταστάσεις» έχουν πολιτική στόχευση. Το ετεροχρονισμένο αντιφασιστικό ξύπνημά τους και ο συνακόλουθος ακτιβισμός τους αποτελούν εφεδρεία της εκλογικής στρατηγικής του φορέα τους, που εμφανίζεται ως αρκούντως πολυσυλλεκτικός στ' αριστερά και τα δεξιά του. Ο συνεπής αντιφασισμός, όμως, αν καταληφθεί από το σύνδρομο της πολιτικής αυτάρκειας, θα εγκλωβιστεί σε μια λογική εσωστρέφειας και πολιτικής αυτοκατανάλωσης και αλληλοκατανάλωσης.
Μεγάλο ζητούμενο εξακολουθεί να αποτελεί η κοινωνική γείωση. Κι αυτό –ας μας επιτραπεί να πούμε– δεν μπορεί να επιτευχθεί με την ανακύκλωση των ίδιων υλικών δουλειάς, αρκετά από τα οποία είναι εσωστρεφή και απευθύνονται στο εσωτερικό των αντιφασιστικών ομάδων. Τα μεγάλα κινήματα έγιναν μεγάλα διότι κατάφεραν να διαχυθούν μέσα στο λαό, να συγκινήσουν με το λόγο τους και την πρακτική τους, να εξαφανίσουν (ή έστω να σμικρύνουν) την απόσταση πομπού-δέκτη. Η δουλειά των κομμουνιστών στη Γερμανία του Μεσοπολέμου, για παράδειγμα, θα έπρεπε ν’ αποτελεί πρότυπο για το πώς χτίζονται τα μεγάλα αντιφασιστικά κινήματα, πώς γειώνονται κοινωνικά, πώς ξέρουν και μαθαίνουν να χρησιμοποιούν όλα τα μέσα, πολιτικά και πολιτιστικά.
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ανοιχτό μυαλό, συνεχή αναζήτηση, πρωτοτυπία, ανανέωση των εργαλείων και των μεθόδων δουλειάς.
