♦ Αν δεν καώ εγώ,/ Αν δεν καείς εσύ,/ Αν δεν καούμε εμείς,/ Πώς θα γενούν τα σκοτάδια φως;/ ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ (γραμμένο με μαρκαδόρο στο νέο κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, αμφιθέατρο Β’)
Πόσο σημαντικό είναι να βλέπεις γραμμένους σε πανεπιστημιακούς τοίχους τέτοιους στίχους, αντί για εξυπναδίτσες και μαλακιούλες!
♦ Κάτω οι πολιτικές που καίνε τα δάση, καταστρέφουν τη φύση και τις ζωές μας! Κάτω η επικίνδυνη και ανίκανη κυβέρνηση. Eνας άλλος κόσμος είναι εφικτός – KOE (αφίσα)
Η αφίσα της ΚΟΕ βγήκε με αφορμή τις τελευταίες πυρκαγιές, για να μας θυμίσει (ενόψει και των εσωτερικών εξελίξεων σε ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ) το «δεξιότερα Κουροπάτκιν». Ούτε μια τόση δα επαναστατική πνοή δεν διαπερνά το μήνυμα της αφίσας. Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε κάλλιστα να την προσυπογράψει. Γιατί να μην προσυπογράψει το πρώτο σύνθημα ένα κόμμα που βρίσκεται στην αντιπολίτευση και διεκδικεί την κυβέρνηση; Ενάντια σε πολιτικές στρέφεται (χωρίς μάλιστα να τις περιγράφει) και όχι ενάντια στο σύστημα που επιβάλλει και υπαγορεύει αυτές τις πολιτικές. Για το δεύτερο σύνθημα δεν υπάρχει λόγος συζήτησης. Είναι κατευθείαν βγαλμένο από το ΠΑΣΟΚικό οπλοστάσιο. Αν ψάξει κανείς τις περιοδικές δηλώσεις του Παπανδρέου, τις καθημερινές ενημερώσεις των πολιτικών συντακτών από τον εκπρόσωπο Τύπου και τις παρεμβάσεις των διάφορων τομεαρχών του ΠΑΣΟΚ, θα δει ότι η κυβέρνηση έτσι ακριβώς χαρακτηρίζεται: ανίκανη και επικίνδυνη για τον τόπο. Οχι κυβέρνηση του κεφαλαίου, κυβέρνηση-διαχειριστής των συμφερόντων του καπιταλισμού κ.λπ. Το τρίτο σύνθημα, όμως… Παρηγοριέται ο φανατικός της ΚΟΕ, ότι με το τρίτο σύνθημα η αφίσα παίρνει αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα. Ποιος στο διάολο, όμως, είναι αυτός ο «άλλος κόσμος» και πώς θα επιτευχθεί το «εφικτό»; Η αφίσα δεν μας διαφωτίζει, αλλά δεν είναι καθόλου δύσκολο να το αντιληφθούμε: ο «άλλος κόσμος» είναι ένας καπιταλισμός χωρίς νεοφιλελεύθερη διαχείριση και ο δρόμος προς την κατάκτησή του είναι το αστικό κοινοβούλιο.
♦ Οι παραδοσιακοί βρίσκονται σε διαρκές bad trip από χρόνια στασιμότητα και συνεχείς δόσεις ιδεολογίας (γραμμένο με μαρκαδόρο στο αμφιθέατρο Γκίνη του ΕΜΠ)
Ο θρίαμβος της μοντερνιάς, η αποθέωση του εξυπνακισμού, το τίποτα τυλιγμένο με καλαισθησία, ο ατομικισμός επιμελώς κρυμμένος, η αοριστολογία να κρύβει την απραξία και την ανυπαρξία.
♦ Οι Κνίτες είναι εύφλεκτοι κι εμείς βενζινοφόροι (σύνθημα στο ΤΕΙ Πειραιά)
Λύση εύκολη. Απολίτικη. Χουλιγκάνικη. Να τους δείρουμε, να τους κάψουμε, να τους τσακίσουμε. Με τον ίδιο φανατισμό απαντά και η άλλη πλευρά: «Τσακίστε τους αναρχομπάχαλους». Μόνο που εκείνη η πλευρά τον έχει στο πολιτικό της DNA τον τραμπουκισμό. Τον έχει εξασκήσει από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια ήδη. Βολεύεται μ’ αυτόν, γιατί –εκτός των άλλων– μπορεί και περιχαρακώνει τον κόσμο της. Μόνο που η αντικαπιταλιστική πλευρά δεν έχει ανάγκη τον τραμπουκισμό, αλλά την ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση. Μόνο όταν στερείται αυτών των προϋποθέσεων, το ρίχνει στον τσαμπουκά.
