Ο Τσιτσιπάς ρωτήθηκε και για τα «Χάροντς» και για την άποψή του… να γίνει ανεξάρτητο κράτος η Βουλιαγμένη και απάντησε: «Δεν έχω μετανιώσει. Είναι δικές μου απόψεις και γνώμες. Ο,τι γράφω ή λέω, το έχω σκεφτεί πάρα πολλές φορές. Δεν υπάρχει κακία, αν και υπήρξε κράξιμο για τις απόψεις μου». Το δυστύχημα γι’ αυτόν είναι πως νομίζει ότι έχει δυνατότητα σκέψης.
ΥΓ. Υπήρχαν κάποτε (δεν ξέρουμε αν υπάρχουν ακόμη) κάποιοι γάλλοι ελιτίστες που ζητούσαν να γίνει η Μονμάρτρη ανεξάρτητο κράτος στην καρδιά του Παρισιού. Αυτοί εξέφραζαν τον ελιτισμό τους, ο Τσιτσιπάς τι ακριβώς εκφράζει; Γιατί το να βαράς καλά το μπαλάκι του τένις δεν…
ΠΑΣΟΚ της απελπισίας…
«Για πάντα ΠΑΣΟΚ #Αndreas» είναι το σύνθημα του Λοβέρδου. Σύνθημα της απελπισίας. Γιατί; Πρώτο, γιατί ο Λοβέρδος στα νιάτα του ήταν ΚΝΕ (διαγράφηκε μάλιστα, ως φοιτητής, για φραξιονισμό) και ανακάλυψε το ΠΑΣΟΚ αργότερα. Δεύτερο, γιατί κάποια στιγμή έφυγε από το ΠΑΣΟΚ και έφτιαξε δικό του «κόμμα» (δε θυμόμαστε τώρα πώς το έλεγε και δεν έχει νόημα να ψάξουμε). Τρίτο, γιατί επέστρεψε για να διεκδικήσει την προεδρία του ΚΙΝΑΛ και απλώς είδε την πλάτη της Φώφης που μπροστά του φάνταζε… Τζέσι Τζέιμς. Θυμήθηκε την επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ τώρα, νομίζοντας πως θα τραβήξει παλαιοπασόκους που θέλουν πασοκάρα και πράσινο ήλιο. Ομως αυτοί οι παλαιοπασόκοι είναι που θα ψηφίσουν Φώφη (ή Ανδρουλάκη ή Καστανίδη), γιατί ξέρουν όλα όσα προαναφέραμε για τον Λοβέρδο και τον θεωρούν περισσότερο γαλάζιο παρά πράσινο (ας ρωτήσει και τον φίλο του τον Βενιζέλο που τον πέταξε η Φώφη σαν την τρίχα από το ζυμάρι και ο μόνος που στενοχωρήθηκε ήταν… ο Πρετεντέρης). Γι’ αυτό λέμε ότι είναι της απελπισίας η προσπάθειά του να εμφανιστεί σαν… γνήσιο ΠΑΣΟΚ.
…και ΣΥΡΙΖΑ της ελπίδας
Ρωτήθηκε ο Τσίπρας τι θα κάνει αν μετά από τις επόμενες εκλογές το ΚΙΝΑΛ ή κάποιο άλλο κόμμα της… προοδευτικής διακυβέρνησης θέσει όρο να μην είναι ο ίδιος πρωθυπουργός και απάντησε (προφανώς είχε προετοιμάσει την απάντηση) ότι τα ποσοστά θα είναι τέτοια που δε θα επιτρέψουν να τεθεί τέτοιο ζήτημα.
Ο πατέρας Μητσοτάκης, πάντως, για να μπορέσει να πάρει αυτοδυναμία το 1989-90, πήγε σε τρεις εκλογές μέσα σε δέκα μήνες. Κέρδισε την τρίτη φορά 150 έδρες, πήρε και τον Κατσίκη από τη ΔΗΑΝΑ του Στεφανόπουλου κι έφτιαξε μια παραπαίουσα κυβερνητική πλειοψηφία. Τις δυο προηγούμενες φορές αναγκάστηκε να δεχτεί πρωθυπουργό πρώτα τον νεοδημοκράτη Τζαννετάκη και μετά τον «οικουμενικό» Ζολώτα.
Τα ξέρει αυτά ο Τσίπρας, γι’ αυτό και δε δίνει σαφή απάντηση. Κανένας αστός πολιτικός δε δεσμεύεται για τέτοια πράγματα, γιατί ξέρει πως η δέσμευση θα τον κυνηγάει, όταν η πραγματικότητα θα τον αναγκάσει να την εγκαταλείψει.
Πότε μάγκας πότε δάγκας…
Πριονοκορδέλα τον πέρασε τον Πολάκη ο Κούλογλου (εδώ που τα λέμε είναι πολύ πιο παλιός στο κουρμπέτι και… κομματογυρισμένος). Επανέλαβε την εκτίμησή του για τη ΔΕΘ… ελαφρώς βελτιωμένη («Ηταν μια ισοπαλία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά εκτός έδρας») και μετά άρχισε τις «γρήγορες»: «Ο Πολάκης είναι καλός αλλά κάνει προεκλογική εκστρατεία των άλλων κομμάτων… Από τη λογοδιάρροια του facebook εγώ είμαι εμβολιασμένος» και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Εκείνο, όμως, το «ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας μου έχει πει ότι μπορώ να υπογράφω τα άρθρα με την κριτική μου και την υπογραφή μου» τι το ‘θελε; Πριν αλέκτορα φωνήσαι, το γύρισε από μάγκας σε δάγκας. Εκεί που αγόρευε, του ξέφυγε και μια κριτική στην «προοδευτική διακυβέρνηση» του Τσίπρα. Είπε κάτι του τύπου, αν το λες αυτό εξαρχής, ποιος θα καθήσει μαζί σου να το το συζητήσει; Προφανώς άναψαν τα λαμπάκια του Τσίπρα που έβαλε να γράψουν μια δήλωση και να τη στείλουν στον Κούλογλου να την καταθέσει σαν δική του: «Ξεκαθαρίζω ότι σήμερα περισσότερο από ποτέ αποτελεί αναγκαιότητα να προκύψει από τη λαϊκή ετυμηγορία μια προοδευτική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα». Απεταξάμην (στις τρεις επαναλήψεις πιάνεται).
Κατά μάνα…
Η μαμά τον συμβούλεψε να καλέσει τον Ιμάμογλου στην Αθήνα και ν’ αρχίσει τα κολλητιλίκια μαζί του, γιατί αυτός μπορεί σύντομα να γίνει πρόεδρος της Τουρκίας. Του θύμισε τα δικά της κολλητιλίκια με τον Ερντογάν, την εποχή που αυτή ήταν δήμαρχος Αθηναίων και ο Ταγίπ εφέντης δήμαρχος Κωνσταντινούπολης (ο Ερντογάν έγινε πρωθυπουργός και μετά άλλαξε το τουρκικό Σύνταγμα και έγινε πρόεδρος, ενώ η Ντόρα συνετρίβη από τον Σαμαρά και δεν κατάφερε να γίνει ούτε αρχηγός της ΝΔ, αλλά στην οικογένεια δεν ξύνουν παλιές πληγές που πονάνε). Ο γιος κάλεσε τον Ιμάμογλου και επιδόθηκε στο μόνο που ξέρει να κάνει: φωτογραφίες και ξανά φωτογραφίες και ματαξανά φωτογραφίες. Στο ενδιάμεσο απήγγειλε αυτά που του είχαν γράψει και τέλος.
Οσο για τον Ιμάμογλου, απέδειξε ότι όντως είναι ένας ικανός αστός πολιτικός που μπορεί να πάει και παραπάνω. Σε μια δισέλιδη συνέντευξη-ποταμό στα χτεσινά «Νέα» κατάφερε να υπερασπιστεί την τουρκική εξωτερική πολιτική στο σύνολό της, χωρίς ν’ αφήσει καμιά δυνατότητα στους ερντογανικούς να τον κατηγορήσουν για «μειδοσία» ή έστω για «ενδοτικότητα». Είναι χαρακτηριστική η απάντησή του στο ερώτημα για τη λειτουργία της Αγιασοφιάς ως τζαμί:
«Κάθε φορά που πηγαίνω στην Αγία Σοφία, κάθε φορά που την κοιτάζω, τη βλέπω και τη νιώθω σαν τζαμί. Αυτό δεν είναι νέο, αυτή είναι η πνευματικότητά μου εδώ και χρόνια. Από την άλλη πλευρά, ένας χριστιανός πολίτης που ζει στην Κωνσταντινούπολη ή ένας τουρίστας που επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη βλέπει την Αγία Σοφία ως εκκλησία και αισθάνεται έτσι. Ολοι βλέπουν αυτή την όμορφη παγκόσμια κληρονομιά από διαφορετική οπτική γωνία. Ελπίζω να μην αλλάξει αυτή η άποψη. Η Κωνσταντινούπολη είναι μια μητρόπολη, δεν είναι νέα πόλη. Είναι έτσι εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επομένως, κάθε απόφαση που πρέπει να ληφθεί σχετικά με την Κωνσταντινούπολη θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη ευαισθησία. Η τελευταία απόφαση είναι μια απόφαση που βασίζεται στα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας. Κατά τη λήψη ορισμένων αποφάσεων που θα προσελκύσουν το διεθνές ενδιαφέρον, η μέγιστη προσοχή και τα εθνικά συμφέροντα πρέπει πάντα να έχουν προτεραιότητα».
Βλέπετε καμιά κριτική στην απόφαση του Ερντογάν; Θα πρέπει να κάνει κάποιος σκέψεις και σκέψεις πάνω στις σκέψεις για ν’ ανακαλύψει υπαινιγμό έστω. Κι όμως, πέρυσι ο Ιμάμογλου δεν πήγε στη φιέστα εγκαινίων που διοργάνωσε ο Ερντογάν. Δεν πήγε γιατί δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί σαν γλάστρα του Ερντογάν και όχι επειδή δήθεν διαφωνούσε επί της ουσίας, όπως το παρουσίαζε η ελληνική αστική προπαγάνδα. Ο Ιμάμογλου ξέρει καλά πως για να νικήσει τον Ερντογάν θα πρέπει να διεμβολίσει το μουσουλμανικό εκλογικό ακροατήριο της Ανατολής, δεν του φτάνουν οι κοσμοπολίτες των τουρκικών παραλίων στο Αιγαίο, ούτε οι Αλεβίτες.
Αντίστοιχου περιεχομένου ήταν και η απάντησή του για το άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης, θέμα-ταμπού του ελληνικού εθνικισμού: «Το θέμα αυτό βρίσκεται στην ατζέντα των εξωτερικών σχέσεων της Τουρκίας και αξιολογείται από το αρμόδιο υπουργείο. Φυσικά, ως μητροπολιοτικός δήμος, παρακολουθούμε στενά τη διαδικασία. Εμείς, ως διοίκηση του δήμου, κατανοούμε τις επιθυμίες και τις απαιτήσεις των πολιτών μας, από όλα τα τμήματα της κοινωνίας. Ολοι έχουν απόψεις στην Κωνσταντινούπολη και τις εκτιμούμε όλες».
Η συνέντευξη πάρθηκε πριν από την έλευση του Ιμάμογλου στην Αθήνα και έγινε προφανώς με γραπτές ερωτήσεις και απαντήσεις. Οι οποίες (απαντήσεις) είχαν την απαιτούμενη δόση διπλωματικής ασάφειας.
