Κόντρες

Πρώτα ήταν οι δεξιοί Ελληναράδες, που αντέδρασαν στο διορισμό της Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν ως υποψήφιας υπερνομάρχη του ΠΑΣΟΚ. Υστερα ήρθαν οι Πασόκοι Ελληναράδες που ανακάλυψαν τον εθνικό εχθρό στο πρόσωπο του κυβερνητικού βουλευτή Αχμέτ Ιλχάν. Με την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία. Με την ίδια «τσιμενταρισμένη» άποψη, που αρνείται στη μειονότητα της Θράκης το δικαίωμα στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό και σε όσα δικαιώματα απορρέουν απ’ αυτόν. Αποδείχτηκε έτσι περίτρανα ότι και σ’ αυτό το θέμα υπάρχει απόλυτη ταυτότητα απόψεων ανάμεσα στα δυο μεγάλα κόμματα εξουσίας.

 

Στη χορεία των Ελληναράδων, που εγκαλούν την κυβέρνηση για τη στάση του νεοδημοκράτη βουλευτή Αχμέτ Ιλχάν και οι άνθρωποι του Περισσού. Με πιο προσεκτικούς τόνους, αλλά στην ίδια κατεύθυνση: Ακούς εκεί κυβερνητικός βουλευτής να χαρακτηρίζει τη μεινότητα «τουρκική» και η κυβέρνηση να «προσπαθεί να υποβαθμίσει το ζήτημα».

 

Στιχομυθία μεταξύ δημοσιογράφου και του υπουργού Εργασίας Τσιτουρίδη:
 

Σ. Τσιτουρίδης: Δεν βρίσκεται στον κυβερνητικό προγραμματισμό η συζήτηση τέτοιων προτάσεων. Εκτιμούμε ότι το όριο ηλικίας στη χώρα είναι αρκετά υψηλά σε σχέση με όλα τα άλλα όρια των Ευρωπαϊκών κρατών. Αρα δεν είναι μέσα στις κυβερνητικές προθέσεις η αύξηση ορίων ηλικίας, η αύξηση εισφορών και μείωση των συντάξεων.
 

Την τέχνη του παραμυθιάσματος φαίνεται πως την έχει μάθει καλύτερα από τον προκάτοχό του ο Τσιτουρίδης. Εφόσον στόχος της κυβέρνησης είναι να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, χωρίς στο μεταξύ να προχωρήσει σε συνολική αντιασφαλιστική ανατροπή, ο υπουργός Εργασίας έχει αποφασίσει να μην απαντά ο ίδιος σιβυλλικά, τροφοδοτώντας έτσι την αντιπολιτευτική προπαγάνδα, αλλά να δίνει ψεύτικες υποσχέσεις. Ετσι, και την κυβέρνηση αφήνει στο απυρόβλητο και το ΠΑΣΟΚ εκθέτει, αφού κορυφαία στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν βάλει ευθέως θέμα αύξησης των ορίων ηλικίας, ενώ και στις θέσεις που παρουσίασε ο Γιωργάκης το ζήτημα αυτό τίθεται εμμέσως πλην σαφώς.

 

Γιωργάκης Παπανδρέου: «Τα προβλήματα που απειλούν το ασφαλιστικό μας σύστημα είναι πολλά. Η γήρανση του πληθυσμού και η μείωση των γεννήσεων». Ας πάρουμε τοις μετρητοίς τα λόγια του αρχηγούλη και ας ρωτήσουμε: Γιατί η μείωση των γεννήσεων αποτελεί πρόβλημα για το ασφαλιστικό σύστημα; Μήπως γιατί δεν υπάρχει προσφορά νεανικής εργατικής δύναμης; Πώς γίνεται όμως και κάνει θραύση η ανεργία των νέων, σημειώνοντας ένα από τα ψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη; Γιατί δεν απορροφούνται από την αγορά εργασίας οι νέοι; Επομένως, αν είχαμε αύξηση των γεννήσεων, το αποτέλεσμα θα ήταν η αύξηση της ανεργίας των νέων και όχι αύξηση των εσόδων της κοινωνικής ασφάλισης.
 

Πάμε και στο άλλο σκέλος. Πρόβλημα η γήρανση του πληθυσμού! Πρόβλημα το ότι οι άνθρωποι ζουν περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν, άρα συνολικά απορροφούν περισσότερα κονδύλια για τη σύνταξή τους! Ας δεχτούμε ότι λογιστικά είναι πρόβλημα. Κοινωνικά είναι; Αν όχι, γιατί το συζητούν ως πρόβλημα; Η απάντηση είναι προφανής: για να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα για την αύξηση των ορίων ηλικίας. Ξεκινώντας σε πρώτη φάση από τον αποχαρακτηρισμό των περισσότερων επαγγελμάτων που είναι στα Βαρέα και Ανθυγιεινά και περνώντας σε δεύτερη φάση στη γενική αύξηση (στα 67 είπε ο οικονομικός σύμβουλος του αρχηγούλη Ηρ. Πολεμαρχάκις).

 

Να αλλάξει το εκλογικό σύστημα επί το γερμανικότερον, ώστε να επιτρέπει σχηματισμό συμμαχικών κυβερνήσεων, προτείνει ο Θ. Πάγκαλος. Υπερθεματίζει ο Ν. Κακλαμάνης και δείχνει το παράδειγμα της Γερμανίας με τη συγκυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών – χριστιανοδημοκρατών. Ποιος είπε ότι άβυσσος χωρίζει τις πολιτικές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ;

 

Καμιά φορά δεν ξέρεις αν πρέπει να αγανακτήσεις ή να γελάσεις. Αυτή την αμηχανία αισθανθήκαμε όταν πληροφορηθήκαμε για τη «συνάντηση εργασίας της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ.Σ.Ε.Ε. με πενταμελή Αντιπροσωπεία της Πανκινεζικής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ACFTU), η οποία εκπροσωπεί 100.000.000 μέλη». Σ’ αυτή τη συνάντηση, λοιπόν, ο Πολυζωγόπουλος «αναφέρθηκε στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ελληνες και μετανάστες εργαζόμενοι στη χώρα μας, καθώς και στην ριζική αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στα πλαίσια της Παγκοσμιοποίησης της οικονομίας και του εμπορίου», ο δε «Mr. Dongli, Διευθυντής της Ελεγκτικής Επιτροπής της ACFTU, αφού ευχαρίστησε για την φιλοξενία τον Πρόεδρο της Συνομοσπονδίας, μίλησε για την δυναμική οικονομική ανάπτυξη και τις ραγδαίες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις της χώρας του». Παρακάτω το Δελτίο Τύπου της ΓΣΕΕ αναφέρει: «Η φτηνή και ανασφάλιστη εργασία είναι κανόνας για τους κινέζους εργάτες παρόλο τους υψηλούς δείκτες της οικονομίας και την χαμηλή ανεργία στη χώρα», αλλά δεν διευκρινίζει αν αυτά τα είπε ο κινέζος μεγαλοπαράγοντας (πράγμα που το θεωρούμε απίθανο) ή αποτελούν πονηρή προσθήκη του δημοσιογράφου που συντάσσει τα Δελτία Τύπου της ΓΣΕΕ, για να γλιτώσουν το κράξιμο.
 

ΥΓ: Εκείνο που δεν μάθαμε είναι αν στη συνάντηση παρευρέθηκε και ο «σύντροφος Μαυρίκος», όχι ως μέλος της ΕΕ της ΓΣΕΕ αλλά σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον «κινέζο σύντροφο».

 

Ηρθε στην Ελλάδα από την Απω Ανατολή και καθάριζε τζάμια σε μια διασταύρωση στη Νίκαια, για να βγάλει τον επιούσιο. Δεν ήταν φαίνεται η… τυχερή του μέρα. Ηταν μια μέρα που θα τη θυμάται για όλη του τη ζωή. Οχι για τις βρισιές από οδηγούς και επιβάτες αυτοκινήτων, αυτές τις έχει συνηθίσει, τις θεωρεί μέρος της δουλειάς. Η ατυχία του ήταν ότι διασταυρώθηκε με τρεις μπάτσους που διψούσαν για αίμα. Κι επειδή δε μπορούσαν να πλακώσουν κάποιον από τους διερχόμενους έλληνες πολίτες, βρήκαν τη λύση στο πρόσωπο του άτυχου μετανάστη. Χωρίς να προηγηθεί τίποτα, όπως κατήγγειλαν αυτόπτες μάρτυρες, έπεσαν πάνω του κι άρχισαν να τον χτυπούν. Επεσε κάτω, το κεφάλι του χτύπησε στο πεζοδρόμιο, συνέχισαν να τον κλωτσάνε. Δεν σταμάτησαν ούτε όταν οι περαστικοί άρχισαν να φωνάζουν «αίσχος» και «ντροπή». Αιμόφυρτο και ημιλιπόθυμο τον πέταξαν σ’ ένα περιπολικό και τον μετέφεραν στο Τμήμα, όπου διαπιστώθηκε ότι έπρεπε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Εκεί του έκαναν αντιτετανικό ορό και του χορήγησαν παυσίπονα, γιατί πονούσε σε όλο του το σώμα. Στο βιβλίο συμβάντων του Τμήματος το περιστατικό καταγράφηκε ως «προσαγωγή υπόπτου από το Μπαγκλαντές, που κινούνταν υπόπτως στην περιοχή». Ο δε διοικητής του Τμήματος δήλωσε στη βουλευτίνα του Περισσού Β. Νικολαΐδου, ότι «θα διερευνήσει το περιστατικό»!

 

«Το ζήτημα του μεροκάματου (σ.σ. των οικοδόμων) δεν ανοίγεται εύκολα και πιστεύουμε ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι στις διοικήσεις πλειοψηφούν οι εργολάβοι».
 

Αν προς στιγμή κάνατε τη σκέψη ότι τα παραπάνω ειπώθηκαν από κάποιον συνδικαλιστή που αντιπολιτεύεται την πλειοψηφία που διοικεί τον οικοδομικό συνδικαλισμό, διώξτε τη γρήγορα. Τα παραπάνω περιλαμβάνονται στην εισήγηση της Διοίκησης της Ομοσπονδίας Οικοδόμων προς το Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας και την αλιεύσαμε από το τελευταίο φύλλο της «Πανοικοδομικής», της εφημερίδας της Ομοσπονδίας. Μάλιστα, το σχετικό απόσπασμα, είναι τονισμένο, βρίσκεται μέσα σε πλαίσιο υπό τον υπότιτλο: «Ποια εμπειρία βγαίνει μέχρι σήμερα».
 

Τι να τους κάνουμε τους μάρτυρες, όταν έχουμε μια τόσο κυνική ομολογία; Δε μπορούν ν’ ανοίξουν το ζήτημα του μεροκάματου -λένε- γιατί στις διοικήσεις των οικοδομικών σωματείων πλειοψηφούν οι εργολάβοι, οι οποίοι βέβαια δε θέλουν ν’ ακούνε για αυξήσεις στο μεροκάματο! Τι σόι συνδικαλισμός είν’ αυτός, που ενώνει εργάτες και αφεντικά, οικοδόμους και εργολάβους και μάλιστα δίνει στους δεύτερους την πλειοψηφία στις διοικήσεις των σωματείων; Και ποιος τους έχει εκλέξει όλους αυτούς τους εργολάβους; Το ΠΑΜΕ και το… τιμημένο ΚΚΕ, βέβαια, που έχει τη συντριπτική πλειοψηφία και ελέγχει απόλυτα τον οικοδομικό συνδικαλισμό. Κι ύστερα, έχουν το θράσος να καταγγέλλουν την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που ξεπούλησε την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση.
 

ΥΓ: Θυμηθείτε ότι, όταν υπογράφηκε η ΕΓΣΣΕ από την ξεπουλημένη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, στην εφημερίδα μας δημοσιεύσαμε ένα άρθρο που απευθυνόταν στο ΠΑΜΕ στο πνεύμα του «δεν δικαιούστε για να ομιλείτε». Το άρθρο εκείνο έφερνε ως παράδειγμα τις Συλλογικές Συμβάσεις που υπογράφουν εδώ και χρόνια τα στελέχη του ΠΑΜΕ για τους οικοδόμους. Συμβάσεις εξίσου εξευτελιστικές μ’ αυτές που υπογράφει η ΓΣΕΕ. Εμείς πάντοτε γνωρίζαμε το λόγο για τον οποίο ουδέποτε έδωσαν σημασία, ουδέποτε αγωνίστηκαν για το μεροκάματο των οικοδόμων, αλλά άφηναν την πιάτσα να το ρυθμίζει «ελεύθερα». Τώρα, το παραδέχονται και οι ίδιοι κι αυτό έχει ξεχωριστή σημασία. Ας πάψουν, λοιπόν, να μιλούν για ταξικό συνδικαλισμό.