♦ Κόκκινο χαλί
«Red carpet», κόκκινο χαλί στρώνει η κυβέρνηση για να υποδεχτεί τους «επενδυτές», δηλαδή τους πλιατσικολόγους των γνωστών αρπακτικών funds, που θα θελήσουν να πάρουν μέρος στο μεγάλο πάρτι των ιδιωτικοποιήσεων. Το ανακοίνωσε ο ίδιος ο Σαμαράς, σε μαγνητοσκοπημένο μήνυμά του που προβλήθηκε στο 15ο επενδυτικό φόρουμ της Capital Link, που πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκέμβρη στο Metropolitan Club του Μανχάταν με θέμα «Μια Εποχή Ευκαιριών». Πέρα από την ουσία, η δουλοφροσύνη της δωσιλογικής κυβέρνησης εκφράζεται και με τα λόγια που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ο επικεφαλής της (ως γνωστόν, κόκκινο χαλί στρώνεται μόνο για τους αρχηγούς κρατών).
♦ Αδικίες
Επί της ουσίας, ο Δραγασάκης δεν είπε ψέματα, όταν αναφέρθηκε στο «λεφτά υπάρχουν» του Γιωργάκη. Πράγματι, ο Γιωργάκης δεν έλεγε μόνον αυτό. Ρωτούσε κιόλας: «Πού πήγαν τα λεφτά, κύριε Καραμανλή;». Μολαταύτα, εκείνο που έμεινε και που κυνηγάει τον Γιωργάκη μέχρι σήμερα, είναι το «λεφτά υπάρχουν», για το οποίο τον χτυπούν από δεξιά κι από αριστερά.
Το ερώτημα είναι γιατί επέλεξε αυτή την περίοδο ο Δραγασάκης να πει ότι «αδικούμε λίγο τον Γιώργο Παπανδρέου». Από το 2009 που το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές και ιδιαίτερα από το 2010 που έβαλε τη χώρα στο Μνημόνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ χτυπούσε συνέχεια από τ’ αριστερά το ΠΑΣΟΚ και τον τότε αρχηγό του, καταγγέλλοντας ότι εξαπάτησαν τον ελληνικό λαό. Γιατί δεν βγήκε τότε ο Δραγασάκης να βάλει πάγο στους συντρόφους του;
Η εξήγηση ότι κάνει «άνοιγμα» στους παπανδρεϊκούς ακούγεται λογική. Λογική επίσης είναι η εξήγηση ότι ξεφορτώνει από το άγος του «λεφτά υπάρχουν» την Κατσέλη, η οποία –σύμφωνα με όλους τους Πασόκους– ήταν αυτή που εμπνεύστηκε το σύνθημα. Από την άλλη, είναι μια καλή προετοιμασία και για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, που λέει κάτι ανάλογο του «λεφτά υπάρχουν» και θα κάνει (αν μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση) μια κωλοτούμπα θεαματικότερη απ’ αυτή του ΠΑΣΟΚ.
♦ Λέτε;
Από το «προσκλητήριο των 58», εκτός από τους Φλωρίδη, Διαμαντοπούλου και Κουβελολοβέρδους απουσίασε και η «Π 80». Δεν πρόκειται για μασονική στοά, αλλά για μια φράξια που είχε φτιάξει ο Ραγκούσης όταν ήθελε να το παίξει ομαδάρχης και βαρόνος (υποτίθεται ότι ήταν στελέχη που μπήκαν στο ΠΑΣΟΚ μετά το 1980). Το ενδιαφέρον είναι ότι τα ραγκουσάκια έβγαλαν και ανακοίνωση, στην οποία έγραφαν: «Η δική μας Κεντροαριστερά δεν θα προκύψει εν όψει των επόμενων εκλογών ως φοβική αντίδραση στον ΣΥΡΙΖΑ»!
Εμείς θυμηθήκαμε τις άριστες προσωπικές σχέσεις του Ραγκούση με τον Τσίπρα, σφυρηλατημένες την εποχή της Υπατίας (τότε ο Τσίπρας έσωσε το πολιτικό μέλλον του Ραγκούση, μεθοδεύοντας –με τη βοήθεια των γνωστών «κινηματικών» αλητήριων– το πισώπλατο χτύπημα της απεργίας πείνας των μεταναστών) και αναρωτηθήκαμε: λέτε να το δούμε κι αυτό; Λέτε να δούμε την καρικατούρα Κιγκινάτου να επιστρέφει από το μπιφτεκάδικο της Πάρου στην κεντρική πολιτική σκηνή, μέσω ΣΥΡΙΖΑ;
♦ Ξανασμίγουν τ’ αηδόνια
Το κόμμα (λέμε τώρα) Κατσέλη είχε έναν γραμματέα ονόματι Λάμπρο Μίχο. Μέχρι το συνέδριο (λέμε τώρα) του κόμματος, όλοι το είχαν σίγουρο ότι ο Λάμπρος Μίχος θα είναι και πάλι γραμματέας. Ομως αυτός την τελευταία στιγμή την έκανε για άλλες πολιτείες, αφήνοντας τους συνέδρους (λέμε τώρα) σύξυλους. Και σε ποιες πολιτείες άραξε το βαρκάκι του Μίχου; Σ’ αυτές των Φώτη Κουβέλη και Ανδρέα Λοβέρδου, όπου συνάντησε τον παλιό του φίλο και το πάλαι συμπρόεδρο (λέμε τώρα) της «Κοινωνικής Συμφωνίας» Χάρη Καστανίδη. Και γιατί ο Λάμπρος εγκατέλειψε τη Λούκα και ξανάσμιξε με τον Χάρη; Μάλλον γιατί κατάλαβε ότι το κόμμα (λέμε τώρα) της Λούκας το πολύ να πάρει από τον ΣΥΡΙΖΑ μια έδρα, την οποία φυσικά θα καταλάβει η πρόεδρος. Ολοι οι υπόλοιποι θα είναι για τη λάντζα.
♦ Τρεχάτε ποδαράκια μου…
Τη λαϊκή παροιμία «τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος μου» θυμίζει το τρίο (Μπελκάντο, Στούτζες, προσθέστε ό,τι θέλετε) Βουδούρη-Μουτσινά-Παραστατίδη. Οι δύο πρώην ΔΗΜΑΡίτες και πρώην ΠΑΣΟΚοι και ο (μόνο) πρώην ΠΑΣΟΚος ανακοίνωσαν ότι η κίνησή τους από κίνηση μετατρέπεται σε κόμμα, με το ίδιο όνομα: «Κοινωνία Πρώτα». Ναι υπήρχε και τέτοια πολιτική κίνηση, ανεξάρτητα αν με τις πολλές κινήσεις έχουμε χάσει το λογαριασμό. Και τι θα κάνουν, θα κατέβουν αυτόνομα στις προσεχείς ευρωεκλογές; Μάλλον έχουν αυξημένη αίσθηση του χιούμορ, οπότε αποκλείεται. Κάντε τώρα το λογαριασμό: στο ΠΑΣΟΚ και στους «58» δε θέλουν να πάνε, στη ΔΗΜΑΡ δε θέλουν να τους βλέπουν ούτε ζωγραφιστούς (τους δύο πρώτους), ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν τους δίνει σημασία, κάτι καλαμπούρια για Οικολόγους τα λένε για να δείξουν ότι είναι σοβαροί πολιτικοί, ένα δρόμο έχουν: να μαζέψουν και μερικούς άλλους στην επαρχία και να κοιτάξουν αργότερα να χωθούν στον ΣΥΡΙΖΑ. Αργήσατε, παιδιά, αργήσατε πολύ. Ενώ ο γίγαντας Μιχελογιαννάκης έδειξε καλύτερα αντανακλαστικά και προπαντός αίσθηση του timing, με αποτέλεσμα να είναι αυτή τη στιγμή βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και να έχει εξασφαλισμένη την επανεκλογή του.
♦ Kρείττον σιγάν
Την αγόρασε τη σπιταρώνα στο Λονδίνο ο Notis Μηταράκης, αλλά αντί να το βουλώσει βγάζει και γλώσσα. Είναι λέει «σε πολυκατοικία του 1935» (μας περνάει και για μαλάκες, δηλαδή, λες και δεν ξέρουμε τι πολυτέλεια έχουν αυτές οι παλιές πολυκατοικίες στα πολυτελή κέντρα των ιστορικών ευρωπαϊκών μητροπόλεων), «το απέκτησε πριν επιστρέψει στην Ελλάδα, όταν ζούσε και δούλευε στην Αγγλία» και αποτελεί «προϊόν της δουλειάς του στον ιδιωτικό τομέα, στο εξωτερικό».
Ας πούμε ότι τα δεχόμαστε αυτά. Πώς όμως να δεχτούμε την πρόκληση που ακολουθεί; «Θα επαναλάβω κάτι που το είπα και στη Βουλή. Τόσο το πολιτικό όσο και το δημοσιογραφικό κατεστημένο πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα ότι με την πολιτική θα ασχολούνται και αυτοί που έχουν εργαστεί σκληρά στη ζωή τους. Εχουν εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα και έχουν πετύχει». Και γιατί, ρε επιτυχημένε Notis, παράτησες την καριέρα σου στην Eldorado Gold ή όπου αλλού και ήρθες να παραστήσεις τον πολιτευτάκο στην Ελλάδα; Επειδή σε συνεπήρε ο πατριωτισμός και αισθάνθηκες ότι πλέον πρέπει να γίνεις ένας φτωχός βουλευτής που θα προσφέρει στην εθνική προσπάθεια;
♦ Υποκλινόμαστε
Απλώς υποκλινόμαστε στην υψηλότατη διανόηση της υψηλοτάτης Αννας-Μισέλ Ασημακοπούλου: «Η κυβέρνηση θα ακολουθήσει τη γραμμή του πρωθυπουργού. Θα προστατεύσει τους φτωχούς, ανέργους και τα μεσαία στρώματα και θα πιάνει τους μπαταχτσήδες. Είναι λίγες οι ημέρες και θα το δούμε. Ολα περνάνε από το στομάχι. Ακόμη και ο έρωτας…».
♦ Γραμμή Βουλγαράκη
Ασφαλώς δεν υπάρχει τίποτα παράνομο στο τζογάρισμα μέσω διάφορων funds, το οποίο –όπως φαίνεται– αφήνει καλά κέρδη σε… αριστερούς οικονομολόγους όπως οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Τσακαλώτος και Σταθάκης. Ολοι γνωρίζουμε, βέβαια, πώς ενεργούν αυτά τα funds, πώς ξεπατώνουν οικονομίες, πώς αγοράζουν και «εξυγιαίνουν» επιχειρήσεις με μαζικές απολύσεις και λουκέτα κτλ. Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, πέραν όλων των άλλων (π.χ. πώς γίνεται η επιλογή του τζογαρίσματος;), πόσο ηθική είναι μια τέτοια οικονομική δραστηριότητα. Από την άλλη, όμως, θυμόμαστε το δόγμα Βουλγαράκη («ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό») και… συγκρατιόμαστε.
♦ Τι σκι, τι γουρουνοπούλα
Ως γνωστόν, οι τροϊκανοί άφησαν σε εκκρεμότητα τη διαπραγμάτευση για τα μέτρα του 2014 με τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και αναχώρησαν για σκι στους βορειοευρωπαϊκούς ορεινούς όγκους. Φαίνεται πως ζήλεψε κι ο κυρ-Φώτης και άφησε σε εκκρεμότητα τη σύγκληση της νέας ΚΕ της ΔΗΜΑΡ, την οποία όρισε για τις 11 Γενάρη. «Για να ξεκουραστούν και τα στελέχη», όπως διέρρευσε από «αρμόδια πηγή» προς τους δημοσιογράφους. Η γουρουνοπούλα και το τσίπουρο θα βοηθήσουν να γίνουν οι αναγκαίες παρασκηνιακές διεργασίες και να βρεθεί και το πρόσωπο του νέου γραμματέα. Λέγεται ότι θα αναζητείται λαμπερός νέος, για να τεθεί απέναντι στον Τσίπρα, τον Ανδρουλάκη και τον Παπαμιμίκο. Για να δούμε…
♦ Αντέχουν τα κάστρα
Πέμπτη και καταϊδρωμένη η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο Οικονομικό Επιμελητήριο. 32% η ΝΔ, 24% το ΠΑΣΟΚ, 8% ο ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί ν’ ανέβηκε από το 5% που είχε στις προηγούμενες εκλογές, όμως το ποσοστό είναι εξαιρετικά φτωχό για κόμμα εξουσίας. Το αποτέλεσμα δεν είναι, βέβαια, «ψήφος εμπιστοσύνης» στην κυβέρνηση και «ξεκάθαρη απάντηση σε όλους εκείνους που ακολουθούν τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού», όπως δήλωσε ο Μιχελάκης. Ούτε δείχνει… σχιζοφρένεια, αν αναλογιστούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σίγουρα πρώτο κόμμα αυτή τη στιγμή. Δείχνει ότι ορισμένα συντεχνιακά κάστρα αντέχουν ακόμη. Κάποιοι απ’ αυτούς που ενδεχομένως θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, στις συντεχνίες πάνε με τις διαμορφωμένες ισχυρές κλίκες.
♦ Τέσσερα χιλιάρικα το δάχτυλο!
Μετανάστης δουλεύει ανασφάλιστος σε καπιταλιστή στην Ηλεία. Κάποια στιγμή, από αστοχία του ίδιου του καπιταλιστή που πίεζε το χρόνο για να μη χαθεί δευτερόλεπτο, η μηχανή του γκαζόν του αρπάζει το χέρι και του κόβει τρία δάχτυλα. Ο καπιταλιστής τον μεταφέρει στο νοσοκομείο της Πάτρας με το αυτοκίνητό του, φροντίζει για την εισαγωγή του, του στέλνει δυο φορές από ένα πενηντάρικο «για τα τσιγάρα του», τον παραλαμβάνει από το νοσοκομείο όταν παίρνει εξιτήριο, του ξοφλάει τα δεδουλευμένα και τον στέλνει «στην ευχή του θεού». Πλέον, με τρία δάχτυλα κομμένα, του είναι άχρηστος. Φυσικά, δεν δηλώνει πουθενά το εργατικό ατύχημα. Ούτε στην αστυνομία, ούτε στην Επιθεώρηση Εργασίας, ούτε στο ΙΚΑ.
Ο μετανάστης είναι ένας από τους 300 απεργούς πείνας. Για καλή του τύχη, πέρασε από τα γραφεία της «Κόντρας» όταν ήταν να ανανεώσει τα χαρτιά του για πρώτη φορά. Είδαμε το μπανταρισμένο χέρι του, τον ρωτήσαμε τι έπαθε, μας είπε κλαίγοντας την ιστορία. Και βάλαμε μπροστά την υπόθεση της διεκδίκησης των δικαιωμάτων του.
Το ΣΕΠΕ Ηλείας πείστηκε απόλυτα από την αναφορά του μετανάστη και έκανε μήνυση στον εργοδότη. Ο αχρείος εργοδότης υποστήριξε ότι δεν απασχολούσε τον μετανάστη, αλλά αυτός πήγε στο χωράφι του και έκοψε μόνος του τα δάχτυλα για να νομιμοποιήσει την παρουσία του στην Ελλάδα! Πριν λίγο καιρό έγινε το πρώτο δικαστήριο, το αστικό. Το δικαστήριο απέρριψε τα τερατώδη ψέματα του καπιταλιστή, δέχτηκε όλη την ιστορία όπως την παρουσίασε ο μετανάστης και επεδίκασε στον καπιταλιστή αποζημίωση. Πόση είναι αυτή; Δώδεκα χιλιάδες ευρώ. Τέσσερα χιλιάρικα για κάθε κομμένο δάχτυλο, ενός εργάτη που στα 21 χρόνια του βρέθηκε ακρωτηριασμένος και με δυσκολία βρίσκει πλέον μεροκάματο.
Τα σχόλια δικά σας. Εμείς απλά ενημερώνουμε ότι την υπόθεση θα την πάμε μέχρι το τέρμα, εξαντλώντας όλα τα νομικά περιθώρια, στο αστικό και το ποινικό επίπεδο. Είναι για μας ζήτημα τιμής και αξιοπρέπειας. Ο καπιταλιστής πρέπει να πληρώσει.
