♦ Πομφόλυγες!
Κοιτάζαμε τη Δευτέρα τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή για τον Ιούνη, που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕλΣτατ. Για πρώτη φορά έχουμε αρνητικό πληθωρισμό. Μεταξύ Ιούνη 2012 και Ιούνη 2013 η μεταβολή του γενικού δείκτη είναι –0,4%. Είδαμε, όμως, ότι η κατηγορία «Διατροφή και μη αλκοολούχα ποτά» έχει σημειώσει αύξηση 0,8%, η οποία όπως σημειώνεται οφείλεται κυρίως στην αύξηση τιμών σε νωπά φρούτα και λαχανικά, πατάτες, ψάρια και κρέατα.
Αμέσως το μυαλό μας πήγε στο περιβόητο «κίνημα της πατάτας», που ξεκίνησε το Φλεβάρη του 2012 και απογειώθηκε τους επόμενους μήνες, διαμορφώνοντας και την ιδεολογία του «χωρίς μεσάζοντες», η οποία σε περιθωριακή μορφή συνεχίζεται ακόμη. Ψάχνοντας καλύτερα τους αναλυτικούς πίνακες της ΕλΣτατ, διαπιστώσαμε ότι ένα προϊόν κρατάει τα σκήπτρα στην αύξηση τιμής μέσα σ’ ένα χρόνο. Καλά καταλάβατε, πρόκειται για την πατάτα, η οποία μεταξύ Ιούνη 2012 και Ιούνη 2013 σημείωσε αύξηση τιμής κατά 32,6%! Το αργυρό μετάλλιο στην αύξηση τιμής κρατάει το πετρέλαιο θέρμανσης με 25,1%, η οποία οφείλεται στην αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης, όπως γνωρίζουμε. Οι αυξήσεις στα υπόλοιπα νωπά τρόφιμα είναι σε «λογικά» επίπεδα (κρέατα 1%, ψάρια 2,4%, φρούτα 3,8%, λαχανικά 6,4%, γαλακτοκομικά και αυγά 0,7%), ενώ στο λάδι έχουμε μείωση τιμής κατά –2,1%.
Πώς συνέβη και το προϊόν-σύμβολο του «κινήματος χωρίς μεσάζοντες» σημείωσε τέτοια αλματώδη αύξηση; Δεν χρειάζεται να κάνουμε εδώ ειδική ανάλυση. Να σημειώσουμε μόνο πως αυτό είναι σύνηθες στην καπιταλιστική παραγωγή. Για συγκυριακούς λόγους ένα προϊόν μπορεί να βρεθεί πότε με πολύ χαμηλή και πότε με πολύ ψηλή τιμή. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, το προϊόν αυτό παράγεται και διανέμεται ως προϊόν καπιταλιστικής παραγωγής. Το μόνο που έμεινε από το περιβόητο «κίνημα της πατάτας» ήταν ένας βόρβορος παραπλάνησης και μια πρωτοφανής ιδεολογική χειραγώγηση του λαού, με τη βοήθεια και διάφορων «ριζοσπαστών», οι οποίοι έσπευσαν να συμμετάσχουν σ’ αυτή την εκστρατεία.
ΥΓ: Φυσικά, έμειναν και διάφοροι αετονύχηδες, οι οποίοι μετέτρεψαν το «χωρίς μεσάζοντες» σε μπίζνα, δραστηριοποιούμενοι στο περιθώριο της κυρίαρχης αλυσίδας παραγωγής-διανομής.
♦ Από την ανάποδη
«Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών θεωρεί ανάξιο κάθε σχολιασμού ένα ακόμη ρατσιστικό παραλήρημα, από ανθρώπους που με τις πράξεις και τις δηλώσεις τους πλήττουν συστηματικά τη Δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι ΕΛΛΗΝΑΣ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα και μιλάει άπταιστα ελληνικά. Προσβάλλοντας τον Γιάννη, προσβάλλετε το σύνολο των Ελλήνων καλαθοσφαιριστών. Οσο κι αν προσπαθείτε, δεν θα σπρώξετε και τον αθλητισμό στη “ζούγκλα” την οποία επιδιώκετε».
Εδώ έχουμε το ρατσισμό από την ανάποδη, μολονότι οι φορείς του σίγουρα δεν έχουν τέτοια πρόθεση. Οχι, δεν αναφερόμαστε στην αντιρατσιστική επιλεκτικότητα. Δηλαδή, στο γεγονός ότι ο ΠΣΑΚ θυμήθηκε να μιλήσει ενάντια στο ρατσισμό μόνο όταν αυτός χτύπησε έναν εκκολαπτόμενο επαγγελματία μπασκετμπολίστα. Αναφερόμαστε στο ότι σώνει και καλά βαφτίζουν Ελληνα ένα παιδί που γεννήθηκε από γονείς νιγηριανούς μετανάστες. Ναι γεννήθηκε στην Ελλάδα, ναι μιλάει ελληνικά, ναι πήγε σε ελληνικό σχολείο, ναι δικαιούται την ελληνική ιθαγένεια (όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα), γιατί όμως να βαφτιστεί Ελληνας, ενώ είναι Νιγηριανός με δεύτερη ιθαγένεια την ελληνική;
Επειδή υπάρχει ακριβώς αυτός ο ρατσισμός, δεκάδες χιλιάδες αλβανόπουλα, που μεγάλωσαν στην Ελλάδα και πήγαν σε ελληνικά σχολεία, αλλάζουν τα ονόματά τους και τα κάνουν ελληνικά. Υποχωρώντας σ’ αυτόν ακριβώς τον ρατσισμό, ο Εριόλ έγινε Γιάννης και ο Εντι έγινε Γιώργος (υπαρκτά τα παραδείγματα). Ομως, όταν πρόκειται για έλληνες μετανάστες, που έχουν αποκτήσει και αμερικάνικη, καναδέζικη, γερμανική, αυστραλιανή ιθαγένεια, έχουμε την απαίτηση να εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται Ελληνες. Η έννοια της «ομογένειας» ισχύει μόνο για τους Ελληνες της διασποράς και όχι για τους Αλβανούς, τους Νιγηριανούς, τους Πακιστανούς και όποιους άλλους μετανάστες στην Ελλάδα.
♦ Είναι πολλά τα λεφτά
Κοτζάμ Monde και όχι κάποια ακροαριστερή εφημερίδα αποκάλυψε ότι η DGSE, η πανίσχυρη γαλλική μυστική υπηρεσία, υποκλέπτει σήματα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τηλέφωνα στη Γαλλία και μεταξύ Γαλλίας και άλλων χωρών. Ετσι, η σεμνή τελετή με τους αγανακτισμένους γάλλους πολιτικούς, που έκαναν πύρινες δηλώσεις κατά της Ουάσινγκτον και των παρακολουθήσεων από την αμερικάνικη NSA, έλαβε τέλος.
Κατόπιν τούτων, ένα μόνο ερώτημα παραμένει: Σίγουρα «ήταν πολλά τα λεφτά» για να βάλει η Monde την αλήθεια (μια αλήθεια που όλοι γνώριζαν) πάνω από το «εθνικκό συμφέρον» και να αβαντάρει την αμερικάνικη πολιτική, αλλά πόσα ακριβώς ήταν; Αυτό ή δε θα το μάθουμε ποτέ ή θα το μάθουμε μετά από πολλά χρόνια.
♦ Στο ντούκου
«Πόσο μαζικό θα πρέπει να είναι το κόμμα; Με μέλη στα χαρτιά προς χρήση στελεχών-παραγόντων για την εκλογή τους στα όργανα; Με μέλη ψηφοφόρους, για εσωκομματικούς συσχετισμούς; Για την εκλογή “εκλεκτών” στις δημοτικές εκλογές ή για το μάζεμα σταυρών στις βουλευτικές εκλογές; Το κριτήριο της ποιότητας και αγωνιστικότητας του κόμματος σε τι σειρά καταγράφεται;».
Μολονότι ο Π. Λαφαζάνης δεν μάσησε τα λόγια του (συνέντευξη στην ιστοσελίδα rednotebook), από μεριάς Τσιπρικών δεν υπήρξε καμιά απάντηση. Δεν μπορείς να πεις, είναι μια ωραία ατμόσφαιρα εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Οχι, διάσπαση δεν προβλέπεται (μέχρι τις επόμενες εκλογές σίγουρα όχι), ούτε όμως και νηνεμία.
♦ Σπέκουλα
Οταν έχει υπερασπιστεί τον Κ. Καραμανλή, θα ήταν παράξενο να μην περιμένει ευκαιρία να υπερασπιστεί και τον Α. Παπανδρέου ο Τσίπρας. Ηταν, λοιπόν, αναμενόμενη η σχετική αναφορά του στην Πάτρα. Οπως ευνόητη ήταν και η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, που τον κατηγόρησε για πολιτική σπέκουλα. Ομως, ο άτυπος διάλογος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ απεκάλυψε μια όχι χωρίς σημασία πολιτική διάσταση, πέρα από τη σπέκουλα. Ο Τσίπρας κατηγόρησε τον Βορίδη και τους ομοίους του ότι επιτίθενται στον Α. Παπανδρέου γιατί «θέλουν να ξεμπερδέψουν με την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς»! Το ΠΑΣΟΚ και ο Α. Παπανδρέου ήταν, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, «Αριστερά». Εύλογα, λοιπόν, ήρθε το σαρκαστικό σχόλιο από πλευράς ΠΑΣΟΚ, ότι «του πήρε μερικές δεκαετίες του ΣΥΡΙΖΑ για να αποδεχθεί ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν αριστερός».
Οντως, ακόμα και την εποχή του μεγάλου έρωτα της καθεστωτικής Αριστεράς για το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, κανένα από τα δυο κομμάτια της (Περισσός και «εσωτερικό») δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει τον Α. Παπανδρέου «αριστερό». Γι’ αυτό και είχαν εισαγάγει τον πολιτικά ασαφέστατο νεολογισμό «προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις», για να χωρέσουν σ’ αυτόν τον εαυτό τους και το ΠΑΣΟΚ, που δεν τολμούσαν να το εντάξουν στην «Αριστερά». Ο Τσίπρας και η κλίκα του, όμως, με μερικά από τα γκεσέμια του παπανδρεϊσμού στον ΣΥΡΙΖΑ και με φιλοδοξία να γίνουν ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ, έχουν ξεπεράσει προ πολλού αυτούς τους προβληματισμούς.
♦ Φιλελεύθερη υποκρισία
«Ευνόητο είναι ότι, μετά την αναθεώρηση (σ.σ. του συντάγματος), το άρθρο 288 ΚΠΔ, το οποίο επέτρεπε τη διαδοχική προσωρινή κράτηση, έπαυσε να ισχύει ως προδήλως αντισυνταγματικό και, επομένως, σήμερα, οι 18 μήνες αποτελούν το ανώτατο όριο διάρκειας της προφυλάκισης». Επικαλούμενος απλές νομικές σκέψεις, προσιτές ακόμα και σε αρχάριους νομικούς, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική της Αθήνας Σταύρος Τσακυράκης, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, χαρακτηρίζοντας «σοβαρή και πρόδηλη παρανομία» την παράταση της κράτησης του Κώστα Σακκά. Το μισής σελίδας άρθρο του δημοσιεύτηκε στα «Νέα» του Συγκροτήματος Ψυχάρη, που δεν υπήρχε περίπτωση να το δημοσιεύσουν αν δεν ήθελαν να περάσουν στην κυβέρνηση το μήνυμα: αποφυλακίστε τον, γιατί δεν μας παίρνει. Πρόκειται για την ίδια φυλλάδα της οποίας αρθρογράφοι (όπως ο περιβόητος Πρετεντέρης) επιτέθηκαν χυδαία στον ΣΥΡΙΖΑ που ζήτησε την αποφυλάκιση του «τρομοκράτη».
Αυτή η υπόθεση είναι γνωστή από τα τέλη του Απρίλη. Στο τρομοδικείο του Κορυδαλλού όλα τα δεδομένα εκτέθηκαν στις 29 Απρίλη (τα παρουσιάσαμε αναλυτικά στο ρεπορτάζ μας από εκείνη τη συνεδρίαση). Οι κουρτίνες της δημοσιότητας, όμως, έπεσαν πάνω απ’ όλα τα αστικά ΜΜΕ. Χρειάστηκε να ξεκινήσει απεργία πείνας ο Κ. Σακκάς, να μεταφερθεί στο νοσοκομείο, να δημιουργηθούν κίνδυνοι για τη ζωή του, για να υπάρξει δημοσιότητα και να μιλήσουν και όσοι εμφανίζονται ως φιλελεύθεροι νομικοί και διανοούμενοι.
♦ Κωλοτούμπες
Ο ΣΥΡΙΖΑ «στερείται σοβαρότητας για να συνεργαστούμε», δήλωσε ο Σπ. Λυκούδης, που του πέρασε η στενοχώρια λόγω της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση και ξαναβγήκε στο μεϊντάνι των ΜΜΕ για να στηρίξει την επίσημη γραμμή. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που στις 15 του περασμένου Μάρτη έγραφε στην «Εφημ. Συντ» άρθρο με τον σπαραξικάρδιο τίτλο «Θα προκάνουμε σύντροφοι;», απευθυνόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ με διάθεση «προωθητικής συνεργασίας». «Τη δυνατότητα συνεργασιών του ΣΥΡΙΖΑ θα την προδιαγράψει ο ίδιος», έγραφε τότε ο Λυκούδης, δηλώνοντας ότι αυτοί στη ΔΗΜΑΡ είναι «απολύτως ανοικτοί σε όλα τα δημοκρατικά κόμματα». Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ αποκλείεται από τη συνεργασία γιατί «στερείται σοβαρότητας», πράγμα το οποίο προφανώς συνέβη εντός του τελευταίου τριμήνου. Αλλο συνέβη, βέβαια, τον τελευταίο μήνα. Η ΔΗΜΑΡ έφυγε από την κυβέρνηση και για να εξακολουθήσουν να την «παίζουν» τα ΜΜΕ πρέπει να σταματήσει ακόμα και το δημοσιογραφικό φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ.
♦ Ανοιγμα με κομψότητα
Στις σημερινές συνθήκες «ο πολιτικός διάλογος (με τη ΔΗΜΑΡ) θα ήταν επίπλαστος», δηλώνει ο Γ. Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ («Εφ. Συντ.», 8.7.13). Κι αμέσως μετά, με πολιτική… κομψότητα που θα τη ζήλευε και μπάτλερ της κομητείας του Κεντ, συμπληρώνει: «Η προοπτική μιας μεγάλης πολιτικής τομής στο άμεσο μέλλον ανοίγει φυσικά νέους δρόμους, με τους οποίους όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα αναμετρηθούμε». Μήπως το άνοιγμα του παράθυρου για κυβερνητική συνεργασία δεν αφορά μόνο τη ΔΗΜΑΡ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ;
