Όταν ξυπνήσει για τα καλά ο «κοιμισμένος γίγαντας», τίποτα δεν θα είναι όπως τώρα…
♦ Γλώττα λανθάνουσα
Της ξέφυγε της Αλέκας Παπαρήγα, καθώς απαντούσε σε ερώτηση, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που έδωσε την περασμένη Δευτέρα, με θέμα τις θέσεις του Περισσού για τις περιφερειακές εκλογές: «Φοβόμαστε ότι οι επόμενοι μήνες θα οδηγήσουν σε μια απότομη όξυνση της κατάστασης». Αυτό το φόβο εξέφρασε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως είπε.
Γιατί όμως να φοβάται μια απότομη όξυνση της κατάστασης ένα επαναστατικό κόμμα, όπως διατείνεται ότι είναι ο Περισσός; Για τον ίδιο λόγο που φοβήθηκε και τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και την πολέμησε με λύσσα. Γιατί απλούστατα, ο επαναστατισμός είναι απλώς η βιτρίνα ενός αστικού, καθεστωτικού κόμματος. Υπάρχει στον αστικό πολιτικό χάρτη πουλώντας άσφαιρο επαναστατιλίκι. Οταν όμως οι εργαζόμενες μάζες βγαίνουν στο δρόμο σπάζοντας το στενό κορσέ της αστικής νομιμότητας, τότε δηλαδή που η επαναστατικότητα κάθε πολιτικού φορέα κρίνεται στην πράξη, λειτουργούν τα καθεστωτικά ανακλαστικά. Η ηγεσία του Περισσού φοβάται το ίδιο που φοβούνται και οι αστοί: μια εργατική έκρηξη εκτός κάθε ελέγχου. Και εκφράζει αυτό το φόβο στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, χρησιμοποιώντας τον ως γέφυρα με την κυβέρνηση και τις άλλες αστικές δυνάμεις.
♦ Προσποιητή έκπληξη
Κάποιος εκεί στην Κουμουνδούρου να μαζέψει τον Τσίπρα για να μη κάνει δηλώσεις σαν αυτή που έκανε την επομένη της δημοσιοποίησης του πρώτου Προεδρικού Διατάγματος για τα εργασιακά: «Την ίδια στιγμή που απαξιώνεται και κατεδαφίζεται το κοινωνικό κράτος, κατεδαφίζεται και το κράτος δικαίου. Η σπουδή της κυβέρνησης να προχωρήσει στην υλοποίηση του Μνημονίου με Προεδρικά Διατάγματα και να προχωρήσει σε μια πολιτική κατεδάφισης των εργασιακών σχέσεων με Προεδρικά Διατάγματα αποτελεί ωμή θεσμική εκτροπή. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει αρμοδιότητα αλλά και ευθύνη να ελέγξει και να αναπέμψει αυτό το Προεδρικό Διάταγμα. Η Βουλή πρέπει να συζητήσει και δημοκρατικά να αποφασίσει. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί εκτροπή, αντίστοιχη της οποίας δεν έχουμε ξαναδεί από τη μεταπολίτευση και μετά».
Για ποια σπουδή της κυβέρνησης μιλάει, όταν στο Μνημόνιο υπάρχει και χρονοδιάγραμμα; Για ποια θεσμική εκτροπή μιλάει, όταν αυτό (και πολλά ακόμη) το ΠΔ προβλέπεται από το νόμο με τον οποίο κυρώθηκε το Μνημόνιο; Για ποια Βουλή που πρέπει να συζητήσει και δημοκρατικά να αποφασίσει μιλάει, όταν η Βουλή δημοκρατικότατα έχει ψηφίσει το Μνημόνιο και έχει δώσει εξουσιοδοτήσεις δικτατορικού τύπου στους υπουργούς Οικονομικών και Εργασίας; Εχει και ο λαϊκισμός τα όριά του, αλλά ο αρχηγούλης του ΣΥΝ δεν καταλαβαίνει Χριστό.
♦ Η κουλτούρα της ενσωμάτωσης
Διαβάζοντας συνεντεύξεις του Αλαβάνου το σίγουρο είναι ότι δεν πλήττεις. Μάστορας του εντυπωσιοθηρικού λόγου, πετάει σλόγκαν σαν διαφημιστής, κλείνοντας μέσα σ’ αυτά τις αντιδραστικές ιδέες της ενσωμάτωσης στο καπιταλιστικό σύστημα και κάνοντάς τες να φαντάζουν ως πρωτότυπη ριζοσπαστική, καμιά φορά και επαναστατική πολιτική. Το ίδιο έκανε και στη συνέντευξη-ποταμό στην «Αυγή» της περασμένης Κυριακής. Υπάρχει «δεξιά αναδιαπραγμάτευση» του χρέους, υπάρχει όμως και «η αριστερή αναδιαπραγμάτευση». Δεν χρειάζεται να φύγουμε από την ΕΕ, αλίμονο. Αυτό θα σήμαινε «να γυρίσουμε στο χθες» ενώ το θέμα είναι «να αλλάξουμε το αύριο». «Δεν πάμε να χτίσουμε μια ριζοσπαστική παράγκα έξω από το καπιταλιστικό φρούριο των Βρυξελλών, αλλά να ανοίξουμε την κερκόπορτα του φρουρίου». «Το λαϊκό κίνημα κάθε χώρας πρέπει να αξιοποιήσει τα ρήγματα» που δημιουργούνται στην ΕΕ, αλλά και να οργανώσει «όλο και πιο γενικευμένη λαϊκή αντεπίθεση. Δεν κατανοώ γιατί θα έπρεπε σώνει και καλά να φέρουμε σε αντιπαράθεση αυτές τις δύο δυνατότητες και να τις αποδυναμώνουμε και τις δύο».
Ομορφα, λογοτεχνικά δοσμένα, διαφημιστικής λογικής σλόγκαν, για να μας πει αυτό που όλοι οι οπορτουνιστές λένε από την εποχή του Μπερνστάιν (σχεδόν ενάμιση αιώνα πριν!): ότι ο καπιταλισμός είναι ένα φρούριο που πρέπει να «παρθεί» με το «μετασχηματισμό» των δομών του. Δηλαδή, ποτέ…
♦ Μερεμέτια (1)
Εγραφε η «Ελευθεροτυπία» στο κύριο άρθρο της, την περασμένη Δευτέρα: «Η κυβέρνηση έχει υπογράψει το Μνημόνιο με την τρόικα και ο υπουργός Εργασίας είναι υποχρεωμένος να κάνει επώδυνες αλλαγές τόσο στα εργασιακά όσο και στο Ασφαλιστικό. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι αλλαγές αυτές πρέπει να ξεθεμελιώσουν το εργασιακό τοπίο και να ανατρέψουν τον προγραμματισμό ζωής που έχουν κάνει χιλιάδες εργαζόμενοι. Γι’ αυτό επιβάλλεται να γίνουν βελτιώσεις ως την τελευταία στιγμή».
Γίνεται να έχεις και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο; Γίνεται να εφαρμόσεις το Μνημόνιο και να μη σαρώσεις ό,τι απέμεινε από τις εργασιακές σχέσεις; Κατά τη φιλοκυβερνητική φυλλάδα, γίνεται. Με καναδυό μερεμέτια (π.χ. να επιμηκυνθεί λιγάκι ο χρόνος προειδοποίησης για απόλυση) θα μπορούν τα παπαγαλάκια να διαφημίσουν την «κοινωνική ευαισθησία» της κυβέρνησης στις «ομολογουμένως δύσκολες συνθήκες».
♦ Μερεμέτια (2)
Στο ίδιο πνεύμα, μια άλλη φιλοκυβερνητική φυλλάδα, με οικονομικό περιεχόμενο, η «Ημερησία» του Μπόμπολα, έθεσε σε κύριο άρθρο της το ίδιο θέμα από την ανάποδη. Χρειάζονται μερεμέτια, αλλά μην το παρακάνουμε. Ιδού το σχετικό απόσπασμα: «O μακρύς δρόμος των μεγάλων αποφάσεων, της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων είναι μπροστά μας, όπως για παράδειγμα οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. Oι αντιδράσεις είναι μεγάλες. H κυβέρνηση πρέπει να πάρει υπόψη της αυτές τις αντιδράσεις των πολιτών, αλλά από τις όποιες διαρθρωτικές κινήσεις της δεν πρέπει να κινδυνεύσει η πιστή τήρηση των όσων προβλέπει το Mνημόνιο το οποίο, θέλουμε – δεν θέλουμε, αποτελεί “Eυαγγέλιο”». Οπως λέει και το χριστιανικό τελετουργικό, «ορθοί ακούσωμεν του αγίου ευαγγελίου»…
♦ Μούγκα η προεδράρα
Στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» δημοσιεύτηκε ρεπορτάζ, σύμφωνα με το οποίο το ΛΑΟΣ έχει διορίσει στη Βουλή το μισό κόμμα. Στελέχη μικρά και μεγάλα. Το ρεπορτάζ είχε ονοματεπώνυμα και πλήρη στοιχεία για το πότε διορίστηκε ο καθένας και τι ακριβώς πόστο είχε στο ΛΑΟΣ. Γι’ αυτό και η προεδράρα έπαθε… αφωνία. Ξέρεις τι είναι να κόπτεσαι για τη «σωτηρία της πατρίδας», να το παίζεις «αδιάφθορος», να καταφέρεσαι ενάντια στις λογικές «κατάληψης του κράτους», να χτυπιέσαι καθημερινά από τα ραδιοκάναλα και να σκούζεις σα γεναριάτικος γάτος στα κεραμίδια και την ίδια στιγμή να αποκαλύπτεται ότι φρόντισες να βολέψεις τα «δικά σου παιδιά» στη Βουλή;
♦ Πρακτορείο ταξιδίων «Ο Γιωργάκης»
«Εχουμε το πιο φημισμένο –και δεν το ξέρει κανείς– rock climbing, την αναρρίχηση σε βράχο, στην Κάλυμνο, που θεωρείται απ’ τα καλύτερα στον κόσμο. Και τα Μετέωρα βεβαίως, αλλά και η Κάλυμνος… Θα ανοίξουμε πια μια διαδικασία, με το scuba diving, για τα αρχαία μας… Στα κινέζικα η λέξη “Αιγαίο” –έτσι μου είπαν– σημαίνει αγάπη και τώρα θα αναπτυχθεί μια ολόκληρη βιομηχανία για να έρχονται και να παντρεύονται, στυλ “Mama Mia” στα νησιά μας». Γιωργάκης Παπανδρέου στη Ν. Υόρκη, μιλώντας σε διεθνή και ομογενειακά ΜΜΕ. Πρωθυπουργός είν’ αυτός ή ταξιδιωτικός πράκτορας; Τι κρίμα να έχει φύγει η Γκερέκου και να μη μπορεί να την έχει δίπλα του, να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην τουριστική διαφήμιση!
♦ «Νάιν» από τους σιωνιστές σε γερμανό υπουργό
Επίσκεψη στο Ισραήλ πραγματοποίησε ο γερμανός υπουργός Αναπτυξιακής Βοήθειας Ντερκ Νίμπελ και ζήτησε να μεταβεί στη λωρίδα της Γάζας. Οι Ισραηλινοί του είπαν «νάιν» και αφού παζάρεψαν μέχρι την τελευταία στιγμή (όπως ανακοίνωσε εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου), ο υπουργός επέστρεψε άπρακτος στη Γερμανία. Εκεί, ο Ντερκ Νίμπελ εμφανίστηκε στο κανάλι της ZDF και εξέφρασε θυμό για την ισραηλινή απαγόρευση, διευκρινίζοντας ότι στη Γάζα ήθελε να επισκεφτεί μια μονάδα του δικτύου ύδρευσης-αποχέτευσης που χρηματοδοτήθηκε από το γερμανικό κράτος. «Ορισμένες φορές η ισραηλινή κυβέρνηση δεν διευκολύνει τους φίλους της να εξηγήσουν γιατί συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο», δήλωσε ο γερμανός υπουργός που προέρχεται από το Φιλελεύθερο Κόμμα (σύμμαχος των Χριστιανοδημοκρατών στην κυβέρνηση).
♦ Το παιδί του λαού
Το σενάριο είχε λίγο απ’ όλα. Και Βασιλάκη Καΐλα («μεροκάματα στη λαχαναγορά» για να σπουδάσει) και Νίκο Ξανθόπουλο («μπουζούκι σε ταβέρνες των ανθρακωρύχων στο Σαρλερουά», πάλι για να σπουδάσει, με τα μεροκάματα και τα φιλοδωρήματα) και άδολη λαϊκότητα του ξενιτεμένου («κάθε Δευτέρα αγοράζει το ΦΩΣ για να μαθαίνει πώς τα πάει στο πρωτάθλημα ο πολυαγαπημένος του Θρύλος») και μια εσάνς από Τσε Γκεβάρα («ταξιδεύει με μια μεταχειρισμένη μοτοσικλέτα… Σφίγγει τα δόντια και το γκάζι») και απλότητα («πηγαινοέρχεται στη σχολή με το λεωφορείο»).
Ποιο είναι το παιδί του λαού; Μα ποιος άλλος, ο Ανδρέας Λοβέρδος. Η δισέλιδη αγιογραφία στο «Πρώτο Θέμα» μας πήρε την ψυχή με την κατακλείδα της: «Ισως πάντως προτού μπει σ’ αυτή την περιπέτεια, ένας συναισθηματικός άνθρωπος όπως αυτός να είχε στραφεί προς τα μέσα του λέγοντας: “Ρωτάω, καρδιά μου, που με πας;”. Και πιθανόν να ακολούθησε πιστά τις επόμενες στροφές επειδή έτσι όριζε η συνείδησή του».
Μεγάλα τα ζόρια, ε Ανδρέα; Γι’ αυτό κατέφυγες στον παλιό φίλο (από τα φοιτητικά χρόνια) Θέμο Αναστασιάδη για βοήθεια. Ξέχασες, όμως, ότι ο Βασιλάκης Καΐλας και ο Ξανθόπουλος δεν πουλάνε πια παρά μόνο σαν καρικατούρες. Ηδη, αρκετοί γελούν μαζί σου. Οι πολλοί απλώς σε σιχαίνονται και σε μισούν. Γιατί συμβολίζεις τον απόλυτο αμοραλισμό της εξουσίας. Ουδείς θα σε θυμάται σαν χαμάλη στη λαχαναγορά ή μπουζουκτσή στο Σαρλερουά (αν αληθεύουν όλα τούτα), αλλά ως τον υπουργό που κατεδάφισε ό,τι είχε απομείνει στο πεδίο των εργατικών κατακτήσεων.
