Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Μετά από τόσα χρόνια, θα έχετε διαπιστώσει πια ότι η στήλη δεν κάνει εκπτώσεις ούτε διακρίσεις στην παρεχόμενη άκαιρη και άκυρη (κατ’ αντιδιαστολή με την έγκαιρη και έγκυρη των κωλοσσών συναδέλφων στα μεγάλα μουμουέ) ενημέρωση. Γι’ αυτό πληροφορούμε το φιλόχρηστο αλλά και το φιλοάχρηστο κοινό μας (είπαμε: όχι διακρίσεις), ότι αύριο έχει γενέθλια κλείνοντας 63 χρόνια βίου, μια εξέχουσα μορφή του ελληνικού αθλητισμού, της οδοντιατρικής και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο λόγος για τον πρώτο πολίτη της βαδίζουσας στις λεωφόρους (λέω φόρους) της ανάπτυξης συμβασιλεύουσας και μητρόπολης των Βλακανίων (όχι, δεν έχω πιει ούτε σταγόνα) Βασίλης Παπαγεωργόπουλος.
Τα γεγονότα των ημερών συμπληρώνονται από την έκδοση του 684 βουλεύματος της ολομέλειας του Αρείου Πάγου, που χαρακτήρισε «στιγμιαίο» το αδίκημα της έσχατης προδοσίας των Απριλιανών (2.7.1975) και τον θάνατο του ηρωικού σκύλου Κανέλλου (την ίδια μέρα του 2008).
«Η κριτική της κερδοσκοπίας πρέπει να είναι κριτική της κεφαλαιοκρατικής μορφής της κοινωνικής αναπαραγωγής. Χωρίς μια τέτοια κριτική του κεφαλαίου, η κριτική της κερδοσκοπίας είναι αντιδραστική. Το γεγονός ότι ο ναζισμός ενστερνίστηκε τη “βιομηχανία” και απέρριψε αυτό που είδε ως ένα βαμπιρικό χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, θα πρέπει να είναι αρκετό για να αναδείξει το σαθρό χαρακτήρα μιας τέτοιας κριτικής της παγκοσμιοποίησης. Η ανάκαμψη των αντικαπιταλιστικών κινημάτων σε όλο τον κόσμο είναι ένα ελπιδοφόρο σημάδι. Εν τούτοις, δεν υπάρχει χώρος για αυταρέσκεια. Περισσότερο ενοχλητική είναι η σύγχρονη αδιαφορία προς την επανάσταση. Τι σημαίνει αντικαπιταλισμός στη σύγχρονη μορφή του –της αντιπαγκοσμιοποίησης– εάν δεν είναι μία πρακτική κριτική του καπιταλισμού και τι επιθυμεί να επιτύχει εάν ο αντικαπιταλισμός της αποτυγχάνει να ενστερνιστεί το επαναστατικό σχέδιο της ανθρώπινης χειραφέτησης; Αντικαπιταλιστική αδιαφορία προς την επανάσταση είναι μια εξ ορισμού αντίφαση. Τέτοιες αντιφάσεις ζητούν αποφάσεις κι αυτές δεν οδηγούν αναγκαία στην επανάσταση με την κατάλληλη σημασία της λέξης: το σχέδιο της ανθρώπινης χειραφέτησης» (Werner Bonefeld).
Ρίγη συγκίνησης διατρέχουν τη σπονδυλική στήλη της στήλης, μετά την εξαγγελία για «την πρώτη συστηματική και οργανωμένη απογραφή των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα της χώρας από καταβολής του ελληνικού κράτους» στην οποία προχωρά το Ραγκούσειο υπουργείο Εσωτερικών. Η απογραφή (ποιος Ηρώδης ρε;) ξεκινά την επόμενη Πέμπτη 1η Ιουλίου, θα διαρκέσει μέχρι και την Παρασκευή 23 Ιουλίου και είναι υποχρεωτική για όλους (όσοι θέλουν να την κάνουν με γαϊδούρια στην Αίγυπτο προλαβαίνουν). Εχουμε να προτείνουμε και κάτι άλλες απογραφές που πολύ θα θέλαμε να δούμε να γίνονται, αλλά ας μη γελοιοποιήσουμε περαιτέρω τη στήλη… Μια στήλη με υψηλό φρόνημα, που οφείλει να συνταχθεί με την παλαιόθεν καταγεγραμμένη πλην εκπληκτική ομοφωνία σύμπαντος του… δημοκρατικού Τύπου της περιφέρειας και να στηλιτεύσει το γεγονός της ματαίωσης προγραμματισμένης ομιλίας του βουλευτή Θανάση Πλεύρη στην Ξάνθη. Και μάλιστα στο Εργατικό Κέντρο της πόλης… Επίσης, η Κοκκινοσκουφίτσα δεν μπορεί παρά να εκφράσει την απορία της για τα ευρήματα έρευνας του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, σύμφωνα με την οποία οι πλουσιότεροι ψηφοφόροι (συγνώμη για το λεξιλόγιό μου) προτιμούν τον ΛαΟΣ και τον ΣυΡιζΑ… Συνεγείρει ο συναγερμός, συνασπίζει ο συνασπισμός, αλλά τόσο πια; Πάντως οι ψηφοφόροι (και πάλι συγνώμη) των Οικολόγων Πράσινων (μαζί με το ΚΚΕ) παραμένουν οι φτωχότεροι. Και το επισημαίνουμε για κάτι παλιόπαιδα που λένε και γράφουν διάφορα, σα δε ντρέπονται…
Πολύ ενδιαφέρουσα η δημοσιογραφική βιβλιοπαραγωγή τελευταία: «Μια ζωή ρεπορτάζ» από τον Πάνο Σόμπολο, «Ηταν βαρύς ο χειμώνας που γεννήθηκα» από την άλλοτε εξαφανισθείσα Κατερίνα Βελλίδη, «Στο ‘πα Πάρη μας» το βιβλίο που μοιραία άρχισε να συγγράφει κατόπιν τούτων η Κοκκινοσκουφίτσα, χώρια η ποιητική συλλογή με τίτλο «Οι παπαγάλοι δεν αντέχουν τον χειμωνιάτικο ψόφο», που θα εκδοθεί τον Δεκέμβρη…
«Εκείνοι οι αυτόματοι και ουτιδανοί άρχοντες, οι φιλάργυροι και αμαθείς αρχιεπίσκοποι… Εκείνοι οι αυθάδεις και όντως βάρβαροι προεστοί… Τι λέγουσι, λοιπόν, αυτοί οι βρωμεροί και χυδαιότατοι άνθρωποι; “Πώς είναι δυνατόν να νικηθή ένα τόσο μεγάλον βασίλειον; Ημείς δεν ημπορούμεν να κυβερνηθώμεν μόνοι μας. Πού να εύρωμεν έναν άλλον βασιλέα τόσο εύσπλαγχνον και τόσον καλόν;”… Μάλιστα εκείνοι οι βρωμοάρχοντες της Κωνσταντινουπόλεως, όπου όσον τύφον και αλαζονείαν έχουσι, άλλην τόσην αμάθειαν… Τι λοιπόν μπορώ να τους ειπώ δια να τους καταπείσω; Να τους κράξω, ίσως, άτιμους; Αλλ’ αυτοί το έχουν διά προτέρημα» («Ελληνική Νομαρχία»).
Κοκκινοσκουφίτσα
