♦ Εκλογολογικά μισόλογα
«Δεν σκέφτομαι εκλογές. Τέρμα η συζήτηση αυτή. Το τονίζω, το υπογραμμίζω, άλλη μια φορά. Το θέμα αυτό δεν αφορά τις κυβερνητικές προτεραιότητες. Δεν αφορά τον σχεδιασμό μας. Εκείνο που μας απασχολεί –και πρέπει να κάνουμε όλοι το ίδιο– είναι η αντιμετώπιση των επιπτώσεων της διεθνούς κρίσης στη χώρα μας», είπε ο Καραμανλής απευθυνόμενος στην ΚΕ της ΟΝΝΕΔ. Κάποιοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν αυτή τη δήλωση κατηγορηματική διάψευση των εκλογικών σεναρίων. Ομως, όσες φορές και να τη διαβάσει κανείς, θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως κάθε άλλο παρά κατηγορηματική διάψευση αποτελεί. Το παράθυρο παραμένει ορθάνοιχτο. Γιατί ο Καραμανλής που «δεν σκέφτεται εκλογές» σήμερα μπορεί να «σκεφτεί εκλογές» αύριο. Από την άλλη, στελέχη του κόμματός του και υπουργοί του έχουν τροφοδοτήσει την εκλογολογία το τελευταίο διάστημα, ενώ ο ίδιος παρέμενε σφίγγα. Τα σενάρια είναι γνωστά και όλα προέρχονται από το υψηλόβαθμο δυναμικό κόμματος και κυβέρνησης. Κυρίαρχο σενάριο αυτό που λέει «να κάνουμε εκλογές σήμερα, γιατί αύριο θα είναι χειρότερα λόγω της κρίσης».
Βέβαια, η συγκυρία δεν ευνοεί εκλογές για την κυβέρνηση κι αυτό το ξέρουν όλοι. Το γεγονός ότι ο Καραμανλής δεν κάνει κατηγορηματική δήλωση, ότι δεν κλείνει το παράθυρο, δείχνει ότι το ενδεχόμενο υπάρχει στο μυαλό του, έστω και ως λύση ανάγκης.
♦ Οικολόγοι… έτοιμοι για όλα
Διαθεσιμότητα για κυβερνητική συνεργασία με ένα κόμμα εξουσίας διαδηλώνουν οι «Οικολόγοι Πράσινοι», φωτογραφίζοντας κυρίως το ΠΑΣΟΚ (που είναι και πιο κοντά στην εξουσία και πιο κοντά στο «πράσινο» προφίλ). «Εμείς δεν είμαστε εκ των προτέρων αρνητικοί σε οποιαδήποτε εξέλιξη που θα μας επιβάλει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Προβάλλουμε αξίες και προτάσεις επειδή θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα τώρα, κι όχι όταν θα καταλάβουμε αυτόνομα την εξουσία», δήλωσε προ ημερών ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου των «Οικολόγων Πράσινων» Μιχάλης Τρεμόπουλος, σε συνέντευξή του στον «Κόσμο του Επενδυτή» (14-15.2.09). Οταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν για να συμμαχήσουν με κάποιον θα πρέπει να υπάρξει συνολική συμφωνία, ο Τρεμόπουλος έσπευσε να απορρίψει μετά βδελυγμίας κάτι τέτοιο: «Οχι, δεν θέλουμε να αναπαράγουμε τον εαυτό μας. Οταν μιλάμε για προγραμματικές συγκλίσεις, εννοούμε ορισμένα σημεία που θεωρούμε ότι πρέπει να αλλάξουν οπωσδήποτε».
Κάπως έτσι ξεκίνησαν και οι «Πράσινοι» στη Γερμανία. Σαν ένα μικρό, ριζοσπαστικό κόμμα, με θέσεις πολύ πιο ριζοσπαστικές απ’ αυτές των ελλήνων «πράσινων», και στα ζητήματα της οικολογίας και στα γενικότερα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Την εξέλιξή τους την ξέρουμε: διαχειρίστηκαν την κυβέρνηση του γερμανικού ιμπεριαλισμού μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες, συνέπραξαν σε πλείστα όσα εγκλήματα στο εσωτερικό και το εξωτερικό και εξαφανίστηκαν από την κεντρική πολιτική σκηνή, έχοντας κλείσει τον κύκλο της συνεισφοράς τους στη διαχείριση του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Φυσικά, η Γερμανία παρέμεινε καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική και το ίδιο δολοφονική έναντι ανθρώπων και περιβάλλοντος.
♦ Ελεεινοί συκοφάντες
«Δεν υπάρχει διάλογος με τις σφαίρες και τα κουμπούρια, με αυτούς που κατατρομοκρατούν την κοινωνία σε μια στιγμή μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, που απαιτούνται μαζικοί αγώνες και κινητοποιήσεις. Η Αριστερά έχει ανοιχτό ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο ενάντια στην τρομοκρατία. Η δημοσιογραφία δεν τρομοκρατείται και όταν είναι πραγματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη συμβάλλει καθοριστικά στη δημοκρατία», δήλωσε το μέλος του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ Π. Σκουρλέτης.
Γνωστή η αντίθεση του ΣΥΝ στον (όποιας μορφής) ένοπλο αγώνα, δεν χρειαζόταν να μας την υπενθυμίσει ο εκπρόσωπος του Γραφείου Τύπου. Από πού κι ως πού, όμως, δικαιούται ο ΣΥΝ να μιλά στο όνομα της Αριστεράς; Εκτός αν Αριστερά θεωρεί μόνο τον εαυτό του! Κατανοητή και η αναφορά στην «πραγματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία» που «δεν τρομοκρατείται». Αν δεν γλείψουν τους επαγγελματίες του σύγχρονου γκεμπελισμού, θα χάσουν την πολιτική τους υποστήριξη. Πέρα, όμως, από τις… κατανοητές ανάγκες ενός αστικού κόμματος που παριστάνει την Αριστερά, υπάρχει η αναφορά που βγάζει μάτια. Η κατηγορία ότι οι οργανώσεις που αναπτύσσουν ένοπλο αγώνα «κατατρομοκρατούν την κοινωνία» και μάλιστα «σε μια στιγμή μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων». Για τον ΣΥΝ η κοινωνία ταυτίζεται με το κεφάλαιο, το κράτος του και τους μηχανισμούς του. Η εργαζόμενη κοινωνία, την οποία ουδέποτε κατατρομοκράτησε το ένοπλο, είναι «απέναντι» και στον ΣΥΝ, όπως είναι και στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Ας μας πουν οι δήθεν φιλελεύθεροι και ανεκτικοί του ΣΥΝ, σε τι διαφέρει επί της ουσίας η δική τους βρομερή συκοφαντία από εκείνες του Περισσού.
ΥΓ: «Η ένοπλη τρομοκρατία δεν είναι ανεξάρτητο φαινόμενο αλλά μέρος μιας ευρύτερης επιχείρησης τρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας», έγραφε την ίδια μέρα ο Πρετεντεράκος στο «Βήμα». Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται…
♦ Ολίγον… έγκυος
Μας έχουν μπερδέψει οι… σύντροφοι του Περισσού και κοντεύουμε να πάθουμε κατάθλιψη, καθώς δε μπορούμε να φτάσουμε στις υψηλές σφαίρες μαρξιστικολενινιστικού διαλογισμού που αυτοί έχουν φτάσει. Καλούν στο συνέδριό τους το «Κ»Κ Κίνας και μάλιστα ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας συναντιέται με την Παπαρήγα η οποία δηλώνει:
«Με πολλή χαρά υποδεχτήκαμε στην αίθουσα της Κεντρικής Επιτροπής την αντιπροσωπεία από το ΚΚ Κίνας, που παίρνει μέρος στις εργασίες του Συνεδρίου. Οπως είναι γνωστό, έχουμε στενές σχέσεις με το ΚΚ Κίνας, κάθε χρόνο ανταλλάσσουμε επισκέψεις και μας δίνεται η ευκαιρία για μία πολύ φιλική συντροφική συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων, εμπειριών ανάμεσα στα δύο κόμματα και ανάμεσα στις δύο χώρες»(Ριζοσπάστης, 19.2.09).
Πέντε μέρες μετά, απ’ αφορμή το νέο «ατύχημα» σε κινέζικο ανθρακωρυχείο με αποτέλεσμα 73 νεκρούς και 21 τραυματίες σε κρίσιμη κατάσταση, διαβάζουμε: «Ακόμα ένα πολύνεκρο ατύχημα, που είναι ενδεικτικό των συνθηκών εργασίας στα κινεζικά ορυχεία, που θεωρούνται τα πιο επικίνδυνα στον κόσμο…».
Τι ισχύει, ρε παιδιά, για την Κίνα; Είναι σοσιαλιστική ή δεν είναι; Γιατί… ολίγον σοσιαλιστική δεν γίνεται, όπως καταλαβαίνετε. ‘Η μήπως γίνεται;
♦ Ισες αποστάσεις
Δεν μας εξέπληξε η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που κατηγορεί εξίσου Σιωνιστές και Παλαιστίνιους για εγκλήματα πολέμου, τους πρώτους για τη χρήση βομβών λευκού φωσφόρου και τους δεύτερους για ρουκέτες κατά κατοικημένων περιοχών. Μας έχει συνηθίσει η συγκεκριμένη αστική οργάνωση σε μια δήθεν απολίτικη προσέγγιση «ίσων αποστάσεων». Για τη Διεθνή Αμνηστία δεν υπάρχει το δικαίωμα στην αντίσταση και κάθε μορφή βίας είναι εξίσου καταδικαστέα. Το ότι οι μικρής αποτελεσματικότητας ρουκέτες της Παλαιστινιακής Αντίστασης πέφτουν σε εδάφη που ακόμη και ο ΟΗΕ θεωρεί παρανόμως κατεχόμενα από το Ισραήλ δεν έχει καμιά σημασία για τους οπαδούς της «μη βίας». Ούτε η έλλειψη οποιασδήποτε αναλογικότητας (που αποτελεί βασικό κανόνα του δικαίου) ανάμεσα στα πολεμικά μέσα και χτυπήματα της κάθε πλευράς έχει σημασία. Ας αναρωτηθού-με μόνο ποιον βολεύουν οι ίσες αποστάσεις. Το Ισραήλ, βέβαια, που είναι έτοιμο να δεχτεί ακόμη και την κατηγορία της υπέρμετρης βίας, φτάνει να του αναγνωριστεί ότι απλώς απαντά στις απειλές κατά της ασφάλειας του πληθυσμού του.
Είναι και διδακτική αυτή η υπόθεση. Μας διδάσκει ότι μόνο επικουρικά μπορούμε να επικαλούμαστε και να χρησιμοποιούμε διεθνείς αστοφιλελεύθερες οργανώσεις τύπου Διεθνούς Αμνηστίας. Αν τους αφήσουμε τον πρώτο ρόλο, αν στοιχηθούμε πίσω τους, επειδή κάποια στιγμή τυχαίνει να είναι ευνοϊκές για μας, σύντομα το μπούμερανγκ θα γυρίσει και θα μας χτυπήσει.
♦ Ο Δ. Κουφοντίνας για τον Επαναστατικό Αγώνα
Στο προηγούμενο τεύχος του γαλλικού περιοδικού «L’ Express» (5-11 Φλεβάρη 2009), σε θέμα με τίτλο «Ελλάδα: η τρομοκρατική πρόκληση», που υπογράφεται από τους Αντζελίκ Κουρουνί και Ντελφίν Σουμπαμπέρ, υπάρχει η εξής αναφορά σε συνομιλία των δημοσιογράφων με τον Δημήτρη Κουφοντίνα:
«Η νέα οργάνωση; (σ.σ. λόγος γίνεται για τον Επαναστατικό Αγώνα) “Επιχειρεί να καλύψει ένα επαναστατικό κενό… Μετά από εμάς, που δώσαμε τη συνεισφορά μας στην επανάσταση, αυτοί οι νέοι αναζητούν τη δική τους. Χωρίς να θέλω να παίξω το ρόλο του κατηγόρου ή του καλοπροαίρετου πατέρα, θα έλεγα ότι πρέπει να μάθουν από τα λάθη μας για να βρουν το δικό τους δρόμο…”. Φαίνεται πως ξέρει περισσότερα αλλά δε θα πει τίποτα. Πριν διακοπεί η συνομιλία, παραθέτει το Ροβεσπιέρο –”Δεν υπάρχει τρομοκρατία χωρίς αρετή”– λέει ακόμη ότι η βία είναι ένα μέσο, αλλά δεν είναι το μόνο, ούτε η πανάκεια. Ετοιμάζει μια ανθολογία για τη στρατευμένη ποίηση και ένα άρθρο για την εφημερίδα Θέμα».
ΥΓ: Μπορείτε να κάνετε τις συγκρίσεις με «άλλες καταστάσεις».
► Μεγάλη κόντρα έχει ξεκινήσει ο «Ριζοσπάστης» με την «Ελευθεροτυπία». Η πλάκα είναι πως η φυλλάδα του Περισσού δεν προσπαθεί να τη βγει στη φυλλάδα των Τεγόπουλων από τα αριστερά, αλλά χτυπάει από τα δεξιά, κατηγορώντας την «Ε» ως… προστάτη των «κουκουλοφόρων» και των «προβοκατόρων αντιεξουσιαστών» που τους «παίρνει υπό τη σκέπη της» ενώ «έστελνε τους μαθητές να χτυπηθούν στα αστυνομικά τμήματα»!!!
► Επίσης, θα παρακαλούσαμε κάποιον από τον Περισσό να μας εξηγήσει, γιατί κάθε φορά που ο «Ριζοσπάστης» αναφέρεται στους Ταλιμπάν βάζει τη λέξη «αντάρτες» σε εισαγωγικά (π.χ. φύλλο της 25.2.09, σελ. 16); Τι ακριβώς εννοεί; Οτι δεν είναι αντάρτες; Οτι είναι γιαλαντζί αντάρτες; Οτι είναι πράκτορες των Αμερικανονατοϊκών που παριστάνουν τους αντάρτες; Κι όλ’ αυτά για ποιο λόγο; Για να μαζεύουν οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους πτώματα; Για να διεξάγουν έναν πόλεμο στον οποίο δε μπορούν να νικήσουν;
