Κόντρες

Τι παίχτηκε;

Οι Πασόκοι αρχικά μιλούσαν για απάτη στη διαδικασία ξεπουλήματος του ΟΤΕ στη Deutsche Telekom. Στη συνέχεια, βγάζοντας έξω τον Βγενόπουλο, μιλούν για απιστία. Ο ΣΥΝ, όμως, κατέβηκε ακόμα πιο κάτω, περιορίζοντας το όλο σκάνδαλο σε ζήτημα πολιτικής ευθύνης του Αλογοσκούφη.

Είπε ο Α. Τσίπρας μιλώντας στα Γιάννινα: «Με αυτά που είπε προχθές στη Βουλή ο κ. Βγενόπουλος, για το πως το ελληνικό Δημόσιο πιάστηκε κορόιδο στην αγοραπωλησία του ΟΤΕ, σε μια σοβαρή χώρα ο κ. Αλογοσκούφης θα είχε παραιτηθεί». Τουτέστιν, δεν υπάρχει σκάνδαλο, αλλά ανεπάρκεια ενός υπουργού, που έπρεπε να παραιτηθεί. Οσο για τον πρωθυπουργό, η ευθύνη του περιορίζεται μόνο στο ότι δε ζητά την παραίτηση του υπουργού του.

Αναρωτιόμαστε, τι παρασκήνιο έχει μεσολαβήσει από τότε που ο Τσίπρας την έπεφτε άγρια στο Βγενόπουλο, ο οποίος απαντούσε με αγωγή; Αυτό μάλλον δε θα το μάθουμε ποτέ. Υποψιαζόμαστε, πάντως, ότι αυτή η τοποθέτηση Τσίπρα (ίσως και κάποια άλλη) θα χρησιμοποιηθεί για την απόσυρση της αγωγής Βγενόπουλου. Αν γίνει αυτό, τότε ο καπιταλιστής θα έχει καταγάγει μια σημαντικότατη πολιτική νίκη.

Πολλοί απατεώνες

Δεν είναι μόνο ο υπουργός Ανάπτυξης Χ. Φώλιας που κάνει εκκλήσεις στο αίσθημα «κοινωνικής εταιρικής ευθύνης των καπιταλιστών». Είναι πολλοί οι απατεώνες που συμπεριφέρονται σαν παπάδες, καλώντας τους καπιταλιστές να… συγκρατήσουν την ακρίβεια. Ενας απ’ αυτούς ο «πράσινος» πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος, που έχει ξεπεράσει όλους τους προκατόχους του σε… εκσυγχρονιστικό οίστρο. Ιδού παράδειγμα λαμπρό πολιτικής απατεωνιάς, από την εισήγησή του στο γενικό συμβούλιο της ΓΣΕΕ (Παρασκευή, 30.5.08):

«Οι έλληνες βιομήχανοι οφείλουν να καταλάβουν πως η επιχειρηματική τους δράση εξαρτάται ευθέως από την κοινωνική συνοχή και η τελευταία με τη σειρά της εξαρτάται από την διατηρησιμότητα της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, των συνταξιούχων και των αυτοαπασχολούμενων, δηλαδή της μεγάλης πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας».

 Φασισμός

Δεν μας παραξένεψε καθόλου η δήλωση   του περιβόητου Γρυσπολάκη (πρύτανης Πολυτεχνείου Κρήτης) περί «ομάδων κρούσης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και όχι μόνο, οι οποίες λυμαίνονται το δημόσιο πανεπιστήμιο και θέλουν να επιβάλουν τις απόψεις τους», τις οποίες (ομάδες) «ευθέως τις παρομοιάζω με τους αυτόκλητους σωτήρες που στις 21 Απριλίου 1967 θέλησαν να σώσουν δήθεν τη δημοκρατία». Για όσους ενδεχομένως  το ξέχασαν, θυμίζουμε ότι ο Γρυσπολάκης είναι αυτός που βγήκε στην τηλεόραση και «έδειξε» τους συναδέλφους του του ΕΜΠ ως προστάτες του εμπόριου ναρκωτικών, δηλώνοντας ότι από το γραφείο του πρύτανη του ΕΜΠ είδε να πωλούνται μαζικά ναρκωτικά στο προαύλιο του Πολυτεχνείου. Το κατά Γρυσπολάκη «προαύλιο του Πολυτεχνείου» αποδείχτηκε ότι ήταν ο πεζόδρομος της οδού Τοσίτσα (ανάμεσα Πολυτεχνείο-Μουσείο), γνωστή πρεζόπιατσα, αλλά ο Γρυσπολάκης ουδέποτε μπήκε στον κόπο να ζητήσει συγνώμη από τους συναδέλφους του. Αλλωστε, δεν διέπραξε κανένα λάθος. Σκέτη προβοκάτσια διέπραξε.
Ούτε μας παραξένεψε το γεγονός ότι η τωρινή δήλωση Γρυσπολάκη έγινε αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον Γ. Παπανδρέου. Ευήκοα ώτα βρήκε στο ΠΑΣΟΚ ο εν λόγω εκπρόσωπος του μοντέρνου φασισμού, που νομίζει ότι μπορεί να «καθαρίσει» μ’ ένα κίνημα που τον έχει κατανικήσει ουκ ολίγες φορές στα Χανιά. Αλλωστε, του Γρυσπολάκη είχε προηγηθεί ο «αριστερός» Μπίστης, που είχε χαρακτηρίσει τους αγωνιστές φοιτητές «αριστερή ΕΚΟΦ»!

Ταύτιση

«Το κοινοτικό δίκαιο υπερισχύει του Συντάγματος για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια».
Ντόρα Μπακογιάννη («Βήμα»)

«Η ελεύθερη εγκατάσταση και παροχή υπηρεσιών είναι θεμελιώδεις κοινοτικές ελευθερίες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ελλάδα οφείλει να εφαρμόσει τις κοινοτικές οδηγίες».
Ευάγγελος Βενιζέλος («Ελευθεροτυπία»)

Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται, λέει το γνωστό γνωμικό, αλλά εν προκειμένω, όπου και πάλι διαπιστώνουμε ότι οι πολιτικές προτάσεις του δικομματισμού ταυτίζονται, θα έπρεπε να πούμε «το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο…».

Ζωνιανό πρόβλημα Καραμανλή

Τι εννοεί ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, όταν φωνάζει «εμένα δε θα με αποδομήσει το μητσοτακέικο»; Οι σχέσεις… στοργής που συνδέουν τα δυο δεξιά τζάκια, το χανιώτικο και το ρεθυμνιώτικο, είναι γνωστές από παλιά. Ομως τώρα, ο σύμβουλος του πρωθυπουργού αντιμετωπίζει κατηγορίες συγκεκριμένες. Δυο μπάτσοι έχουν καταθέσει πως τους κουβάλησε στο γραφείο του και τους απειλούσε πως θα κακοπάθουν, αν δεν αλλάξουν τις καταθέσεις τους για κάτοικο των Ζωνιανών για υπόθεση χασισοκαλλιέργειας. Τι δουλειά μπορεί να έχει ο Μητσοτάκης μ’ αυτό; Μόνο να πρόσφερε στήριξη στους δυο μπάτσους για να συνεχίσουν να μιλούν για τις απειλές του Κεφαλογιάννη. Κοντολογίς, ο Μητσοτάκης κατηγορείται γιατί έσπασε την «ομερτά». Από την άποψη αυτή (και μόνο), οφείλουμε να δώσουμε δίκιο στον γηραιό ρεθυμνιώτη πολιτικό. Ο Μητσοτάκης για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται το όνειδος της Κρήτης.

Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχει σημαντικό πρόβλημα κι αυτό δεν είναι τόσο πρόβλημα Κεφαλογιάννη όσο πρόβλημα Καραμανλή. Διότι, ο δάμαλος επιμένει να τον κρατά (μπορεί να κάνει κι αλλιώς;) σε θέση συμβούλου του (πάντα είχαμε την απορία σε τι ακριβώς συμβουλεύει ο Κεφαλογιάννης το δάμαλο…). Είναι, όμως, δυνατόν να παραμένει σύμβουλος του πρωθυπουργού ένας απόστρατος πολιτικός που κατηγορείται για συγκεκριμένα ποινικά αδικήματα; Η θέση που κατέχει δεν του δίνει ισχύ έναντι των δικαστικών αρχών; Ο δάμαλος της «σεμνότητας και ταπεινότητας» και της «αμείλικτης πάταξης της διαφθοράς» δεν θα έπρεπε να τηρεί τουλάχιστον τους τύπους;

Μαύρες μπίζνες, γαλάζιοι μάνατζερ

Σημειώναμε στο προηγούμενο φύλλο, ότι η κίνηση του Ιερώνυμου να διορίσει στα οικονομικά της Εκκλησίας δυο κυβερνητικά στελέχη και ιδιαίτερα τον συμμετέχοντα στον «πρωινό καφέ» του Μαξίμου Χ. Χατζηεμμανουήλ, πρόεδρο του ΟΠΑΠ, ότι σχετίζονται με τις μπίζνες του δεσποταριάτου, ιδιαίτερα στον τομέα του real estate, που έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια. Κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να γκρινιάζουν, έπιασαν και κάποιους δεσποτάδες που άρχισαν να γκρινιάζουν κι αυτοί, όμως ο Τζερόνιμο αποδείχτηκε άσος του παρασκήνιου και της βυζαντινής ίντριγκας. Χωρίς φασαρίες, όπως συνήθιζε ο προκάτοχός του, συναντήθηκε με το Γιωργάκη και τα βρήκαν σε όλα. Ετσι, οι μαύ-ρες μπίζνες αναμένεται να προχωρήσουν κανονικά, με γαλάζιους μανατζαρέους.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού

Υπενθύμισαν στον Αλογοσκούφη, ότι οι βουλευτές της ΝΔ δεν τον υπερασπίστηκαν απέναντι στο Βγενόπουλο και τον ρώτησαν αν θα ήθελε να τον υπερασπιστούν. Αυτός προτίμησε να μην απαντήσει στο ερώτημα και να τα ρίξει αλλού: «Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι θα πρέπει να αναλογιστούν οι συνάδελφοι της Αντιπολίτευσης, γιατί έδωσαν βήμα σ’ έναν επιχειρηματία, ο οποίος μίλησε απαξιωτικά για το σύνολο του πολιτικού κόσμου».

Είναι φανερό, ότι τον πόνεσε πολύ το τσαλάκωμα που του έκανε ο Βγενόπουλος, από την άλλη όμως πρέπει να είναι και ευχαριστημένος που η κατηγορία για απάτη, που του προσήπτε η αντιπολίτευση, εξατμίστηκε. Οπως και να ‘χει, η κατηγορία για απιστία, που απλώς επισείεται, χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα μετεξελιχτεί σε πρόταση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, είναι τόσο φλου που εύκολα μπορεί να τη βγάλει πεντακάθαρη.

Καραμανλής συγχαίρει Παπαρήγα

Μετά τον Ε. Στυλιανίδη, που απηύθυνε εύσημα νομιμοφροσύνης στην ηγεσία του Περισσού, ήρθε η ώρα να τ’ ακούσουμε και από το ψηλότερο επίπεδο της κυβέρνησης. Ο ίδιος ο Καραμανλής, λοιπόν, μιλώντας στη Βουλή στις 30 Μάη, αισθάνθηκε την υποχρέωση να επισημάνει τη σημαντικότατη βοήθεια που προσφέρει στην κυβέρνησή του το ΚΚΕ. Και μάλιστα, να το επισημάνει στην αρχή κιόλας της ομιλίας του:

«Είναι γεγονός –και είναι απόλυτα σαφές– ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα βρίσκεται σε άλλη ιδεολογική και πολιτική αφετηρία. Και θέλω από την αρχή να υπογραμμίσω ότι είναι εμφανής η διαφοροποίησή του από τα ακραία μικροσύνολα που επιδιώκουν να καταλύσουν τη δημοκρατία στα πανεπιστήμια και να απαξιώσουν τα δημόσια Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Ολοι αναγνωρίζουν ότι δεν κρύβεται, δεν μεταμορφώνεται, δεν δραπετεύει, όπως κάνουν άλλοι».
Η Παπαρήγα, που διαδέχτηκε τον Καραμανλή στο βήμα, όχι μόνο δεν έδειξε καμιά ενόχληση από τα συγχαρητήρια που απηύθυνε στο κόμμα της, αλλά έδειξε να το ευχαριστιέται, αφού δεν παρέλειψε να επαναλάβει τη γνωστή προβοκατορολογία ενάντια στις «τυχοδιωκτικές ενέργειες».

Ακτιβισμός με νόημα

Απόλυτα επιτυχημένη απ’ όλες τις απόψεις ήταν η ακτιβιστική ενέργεια αγωνιστών του αναρχικού χώρου, που μπουκάρισαν σε σούπερ μάρκετ γνωστής αλυσίδας, φόρτωσαν σακκούλες με τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, έφυγαν χωρίς να πληρώσουν και τα μοίρασαν σε κόσμο στη Λαϊκή της Καλλιδρομίου, ο οποίος φυσικά τα πήρε ευχαρίστως. Αρκεί και μόνο η αμηχανία των ΜΜΕ, που δεν τόλμησαν να προβοκάρουν και να λασπολογήσουν (κατάλαβαν πως θα έρχονταν σε αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα), για να αποδειχτεί το εύστοχο αυτής της ενέργειας. Τώρα το πρόβλημα το έχουν οι Συνασπισμένοι, που σχεδίαζαν ακτιβιστικά σόου ενάντια στο «υπερβολικό κέρδος» (θα έμπαιναν –λέει– στα σούπερ μάρκετ, θα ψώνιζαν και θα πλήρωναν σε… παλιές τιμές). Γιατί ο καθένας σκέφτεται απλά: αν είσαι μάγκας, μπες και πάρ’ τα τζάμπα και κάλεσε και τον κόσμο να κάνει το ίδιο, όπως έκαναν στην Αργεντινή παλιότερα ή στην Αίγυπτο πρόσφατα.

Συμβολική ήταν ασφαλώς η ενέργεια, αλλά πλήρης νοηματοδότησης. Ασφαλώς και η λύση κατά της ακρίβειας δεν είναι ατομική, όμως συλλογικά μπορούν να γίνουν πολλά.

Δάσκαλε που δίδασκες…

Δικαίως καταγγέλλει το ΠΑΜΕ την παράταξη «Νέα Πορεία», μειοψηφία στο ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων στο «ΙΑΣΩ GENERAL», η οποία με ανακοίνωσή της κατήγγειλε την κινητοποίηση που οργανώθηκε στο ιδιωτικό νοσοκομείο για την επαναπρόσληψη εργαζόμενου, καταγγέλλοντας, εκτός των άλλων, «τη φασιστική συμπεριφορά ατόμων αγνώστων οι οποίοι δε γνώριζαν σε ποιο νοσοκομείο βρίσκονταν και που εμπόδιζαν την είσοδο σε εργαζόμενους και σε ασθενείς καταλύοντας κάθε έννοια Δημοκρατίας». Οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές αναφέρονται προφανώς σε εργαζόμενους από άλλους χώρους, που πήγαν για να στηρίξουν την κινητοποίηση. Πρακτική γνωστή και –φυσικά– ταξικά δίκαιη, αφού αποτελεί έμπρακτη εκδήλωση της ταξικής αλληλεγγύης. Ας σκεφτούν, όμως, οι συνδικαλιστές του Περισσού, ότι τα ίδια ακριβώς κάνει το κόμμα τους, όταν χαρακτηρίζει «περιφερόμενο θίασο» τους φοιτητές που πηγαίνουν από άλλες σχολές για να βοηθήσουν τους συναδέλφους τους σε μια σχολή να «σπάσουν» την αντιδραστική εκλογική διαδικασία.

Νέοι δρόμοι, νέα διόδια

Περισσότερο ως τεχνοκράτης και λιγότερο ως υπουργός μίλησε ο Σουφλιάς την περασμένη Δευτέρα, παρουσιάζοντας το σχέδιο για τους νέους δρόμους που θα διευκολύνουν την περιφερειακή κυκλοφορία στην Αττική, αποφορτίζοντας κάπως το κέντρο. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι τέτοια έργα είναι απαραίτητα, μολονότι πάντοτε υπάρχει η παράμετρος των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, που αγνοούνται (για παράδειγμα, η Αττική Οδός έχει κατασκευαστεί χωρίς τα απαραίτητα αντιπλημμυρικά έργα για τη θωράκιση των γύρω περιοχών). Ομως, κίνητρο για την κυβέρνηση δεν είναι η διευκόλυνση της ζωής των κατοίκων της Αττικής, αλλά το άνοιγμα επενδυτικών διεξόδων για το κατασκευαστικό κεφάλαιο. Ολοι οι νέοι δρόμοι θα κατασκευαστούν με τη μέθοδο της «σύμβασης παραχώρησης». Θα πληρώνουμε τσουχτερά διόδια (όπως συμβαίνει με την Αττική Οδό) και οι εργολάβοι θα τα εισπράττουν για 25 χρόνια. Το Δημόσιο (δηλαδή οι φορολογούμενοι εργαζόμενοι) θα καταβάλλει τουλάχιστον 300 εκατ. ευρώ για την κατασκευή των νέων δρόμων, ενώ οι εργολάβοι δεν υπάρχει περίπτωση να βάλουν ίδια κεφάλαια πάνω από 100 εκατ. ευρώ (τα υπόλοιπα είναι δάνεια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου).

Προσκύνημα

Την Πέμπτη 29 Μάη, ο Θ. Ρουσόπουλος πραγματοποίησε ένα σημαντικό προσκύνημα. Οχι, μην πάει ο νους σας στη Μονή Βατοπεδίου. Εκεί πηγαίνει για να ικανοποιήσει τις πνευματικές του ανησυχίες. Εδώ μιλάμε για τη σφαίρα του υλικού, όχι του πνευματικού. Το προσκύνημα έγινε στην έδρα του συγκροτήματος Μπόμπολα στη Μεταμόρφωση Χαλανδρίου. Τον υπουργό υποδέχτηκαν στο γραφείο τους οι Μπομπολαίοι (πατέρας και γιος) και στη συνέχεια του παρέθεσαν γεύμα παρουσία των επιτελικών στελεχών του «Πήγασου».

Πολλοί δυσφόρησαν που κοτζάμ υπουργός πήγε για προσκύνημα στο Μπομπολέικο. Αυτό, όμως, συνηθίζεται παλαιόθεν κατά τις τελετές παράδοσης. Ο ηττημένος επισκέπτεται το νικητή, του υποβάλλει τα σέβη του και του δηλώνει την υποταγή του…
ΥΓ: Α, ρε Μπαϊρακτάρη, τι φωτιές άναψες με τα σουβλάκια και τα κεμπάπια σου.

Αλλαξοκωλιές

Οι δικαστές που αποφάσισαν να συνεχιστεί η κράτηση του Νικολιτσόπουλου αναφέρουν στην απόφασή τους, ότι τα μεγαλοστελέχη του MEGA Ολγα Τρέμη και Βίκτωρ Βλαχογιάννης είδαν το περιβόητο DVD σε σπέσιαλ προβολή από την Τσέκου. Δεν είμαστε εκεί για να ξέρουμε, οι δικαστές πάντως αυτό λένε. Ποια εφημερίδα έπρεπε να κάνει ντουντούκα αυτή την αναφορά και να κραυγάζει «δικαιωθήκαμε»; Το «Πρώτο Θέμα», φυσικά. Στο οποίο η είδηση δεν πέρασε ούτε καν στα ψιλά.

Το «Παρόν» αποκάλυψε έγγραφο της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων, σύμφωνα με το οποίο ο Μαυροτρύπας (κατά κόσμον Θέμος Αναστασιάδης) είναι ακάλυπτος στο «πόθεν έσχες» για πάνω από 4,6 εκατ. ευρώ. Ποιο κανάλι έπρεπε να κάνει σημαία του αυτή την αποκάλυψη; Μα το MEGAλο κανάλι, φυσικά, που μας είχε κάνει πλύση εγκεφάλου με τις καθημερινές αναφορές του στον «κομιστή». Τι έκαναν η Τρέμη και η παρέα της; Γαργάρα με ταβανόπροκες, όπως λέμε στη δημοσιογραφική αργκό.

Βλέπετε, ο κύριος Γιώργος (Μπόμπολας) είναι πλέον αφεντικό και στα δυο μαγαζιά και όταν ο κύριος Γιώργος φωνάζει «βγάλτε το σκασμό» κατουριούνται πάνω στα Αρμάνι και τα Βερσάτσε κάτι μεγαλόσχημες και μεγαλόσχημοι, που κατά τα άλλα το παίζουν κήνσορες της δημόσιας ηθικής και μουτζαχεντίν της αδέσμευτης δημοσιογραφίας. Ρε, ουστ, λαμόγια.

Ειδικές αποστολές

Παραμένουμε στο θαυμαστό κόσμο των μεγαλοεκδοτών-μεγαλοκαναλαρχών και των τσιρακιών τους, για να σημειώσουμε κάτι που μας έκανε εντύπωση. Οπως είναι γνωστό, ο Μαυροτρύπας αντεπιτέθηκε στον πόλεμο του ΔΟΛ, με αποκαλύψεις για τη βίλα του Ψυχάρη και τις χοντρές παρανομίες της. Τα σχετικά δημοσιεύματα εξαφανίστηκαν (ακόμα περιμένουμε τη συνέχεια), μετά από επικοινωνία Ψυχάρη-Αναστασιάδη. Στη συνέχεια το «Πρώτο Θέμα» αγοράστηκε από το Μπόμπολα, που ελέγχει πια το 70% και κάνει ό,τι γουστάρει. Για τον Ψυχάρη δεν ξαναείδαμε τίποτα, όμως την προπερασμένη  Κυριακή είδαμε άλλη μια «ειδική αποστολή». Το «Θέμα» έστειλε συντάκτη στην Ελβετία, για να καταγράψει τις (καθόλου κολακευτικές) διηγήσεις ενός πρώην φίλου και πρώην συνέταιρου του (νεκρού πια) πατέρα του εφοπλιστή Βίκτωρα Ρέστη. Το δημοσίευμα δεν περιεί-χε κάτι επιλήψιμο, έμοιαζε όμως με προειδοποιητική βολή για τον ίδιο το Ρέστη, αφού ο «ριγμένος» φίλος έλεγε πως μικρό τον έπαιζε στα γόνατά του. Γιατί τον Ρέστη; Γιατί ο Ρέστης εμφανίζεται σαν ο νέος γερός «παίχτης» στο εγχώριο μιντιοκρατικό σύστημα και είναι υποψήφιος για να πάρει το πλειοψηφικό πακέτο στο ΔΟΛ, πράγμα που ο Μπόμπολας ουδόλως γουστάρει, γιατί είναι άλλο πράγμα να έχεις απέναντί σου χοντρολαμόγια διαχειριστές και άλλο έναν πανίσχυρο εφοπλιστή.

Αναλγησία

Στα «γεροντάκια της Πάρνηθας» και στην κρατική αναλγησία απέναντί τους αναφέρεται με επιστολή του ο αναγνώστης μας Γ.Μ. Γράφει:
«Σάββατο και Κυριακή πρωί. Πλατεία Βάθη. Αφετηρία λεωφορείου για Πάρνηθα. Ενα πρωινό δρομολόγιο το Σάββατο και δύο την Κυριακή, καθημερινές δεν έχει για το βουνό, μόνο για τους πρόποδες. Τους βλέπεις και περιμένουν, με τις πρόχειρες τσαντούλες τους, τα απλά μποτάκια τους, τις μαγκούρες στο χέρι. Είναι τα γεροντάκια που θα πεζοπορήσουν στο δρυμό. Μία συνήθεια χρόνων τώρα, που από τη νύχτα της 28/6/2007 και την καταστροφή των 2/3 του δρυμού έγινε ιδιαίτερα δύσκολη. Το λεωφορείο, που τους άφηνε στην πανέμορφη και δασωμένη Αγία Τριάδα, τώρα τους αφήνει σε ένα καμένο τοπίο, απ’ όπου για να βρεθεί κανείς σε δάσος πρέπει να περπατήσει τουλάχιστον  έξι χιλιόμετρα.

Κανένας κρατικός αξιωματούχος δεν έχει ενδιαφερθεί μέχρι τώρα για να βρεθεί μια λύση γι’ αυτούς τους ηλικιωμένους πεζοπόρους και λάτρεις της φύσης, ώστε κάποιο λεωφορείο να τους πηγαίνει μέχρι τη θέση Μόλα ή αλλού, όπου σε δασωμένο πλέον περιβάλλον θα μπορούν να απολαύσουν το φαγητό που έχουν στο ταπεράκι τους, να κόψουν τα χόρτα τους, να τραγουδήσουν, όπως συνηθίζουν. Μιλάμε για κάποιες εκατοντάδες συνανθρώπους μας, συνταξιούχους των 400 ευρώ, οι οποίοι, χωρίς να έχουν μεγάλες υλικές απαιτήσεις από τη ζωή τους, έχουν επιλέξει εδώ και πολλά χρόνια αυτό τον τρόπο ψυχαγωγίας. Δύο εισιτήρια λεωφορείου, ταγάρι στον ώμο με φαγητό και νερό, περπάτημα στο δάσος, ξάπλωμα στα λιβάδια με τραγούδι και γέλια. Τώρα θα τους δει κανείς να περπατούν λυπημένοι, ενίοτε και αλαφιασμένοι στα καμένα, σαν τα ελάφια, αδημονώντας να φθάσουν στο δασωμένο τμήμα, να ξαποστάσουν, να ξεδιψάσουν από κάποια πηγή. Θα προσφερθούν, παρολαυτά, να σε κεράσουν κάποιο φρούτο, να μιλήσουν μαζί σου, να σου διηγηθούν ιστορίες, να αναφερθούν στα εγγόνια τους. Αραγε θα ενδιαφερθεί κάποιος από τους ιθύνοντες γι’ αυτούς;

Είναι τόσο δύσκολο το λεωφορείο να καταλήγει σε δασωμένη περιοχή και όχι στο καζίνο; Αφού οι γιάπηδες και λοιποί θαμώνες του δε χρησιμοποιούν λεωφορείο και δεν ανακατεύονται με εργάτες, χαμηλοσυνταξιούχους και άλλα τέτοια περίεργα, ποιος ο λόγος το αστικό να καταλήγει στο καζίνο και όχι κάπου αλλού; Τελικά δεν υπάρχει τίποτα σ’ αυτή την κοινωνία που να μην έχει πολιτική χροιά. Απλά, τα γεροντάκια της Πάρνηθας δεν έχουν το υλικό υπόβαθρο που πρέπει στον καπιταλισμό για να ασχοληθεί κανείς μαζί τους. Το κράτος και εδώ κάνει μία συνειδητή επιλογή».

Συμμαχίες

Σάλπισμα για «πράσινες» μπίζνες έκανε από το Ζάππειο ο Γιωργάκης, παρουσία όλων των μεγαλόσχημων ΜΚΟ. Προσπαθεί έτσι να χτίσει συμμαχίες που θα τον βοηθήσουν στην πολιτική προπαγάνδα, όμως και σ’ αυτό δεύτερος έρχεται. Γιατί ο Καραμανλής και οι υπουργοί του φροντίζουν να «μπουκώνουν» τα λαμόγια με κρατικό χρήμα και να τα κρατάνε «ζεστά». Κι αν ο Σουφλιάς βρίσκεται στο στόχαστρό του, υπάρχει ο Δήμας, υπάρχει ο Κυριάκος και εξισορροπούν την κατάσταση.