Κόντρες

Ιστορία γράφει ο Γιωργάκης. Εκτός τόπου και χρόνου, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει «μετεμφυλιακό κατάλοιπο» το άρθρο 16 του συντάγματος, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων! Το πώς και το γιατί η μετεμφυλιακή Δεξιά, η ξενόδουλη και προσκυνημένη, θα ήθελε να απαγορεύσει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, μόνο στο μυαλό ενός Γιωργάκη θα μπορούσε να χωρέσει. Μέχρι και ο Τεγόπουλος της «Ελευθεροτυπίας» τα πήρε μαζί του και χαρακτήρισε σαθρό το επιχείρημά του, υπενθυμίζοντας ότι το άρθρο 16 θεσπίστηκε στο σύνταγμα του 1975 και ότι το ΠΑΣΟΚ σε δυο δικές του αναθεωρήσεις (το 1986 και το 2001) το άφησε άθιχτο. Πρόκειται, δηλαδή, όχι για κατάλοιπο του μετεμφυλιακού μοναρχοφασισμού, αλλά του ριζοσπαστισμού της μεταπολίτευσης. Πρόκειται όχι για πρωτοβουλία της Δεξιάς, αλλά για κατάκτηση του ελληνικού λαού. Τώρα που ο μεταπολιτευτικός ριζοσπαστισμός έχει εξατμιστεί (κάτι ξέρει το ΠΑΣΟΚ -και όχι μόνο- γι’ αυτό), ο αέρας της συντηρητικής ανασυγκρότησης προσπαθεί να σαρώσει και το άρθρο 16.
Κι ο Γιωργάκης είναι από εκείνους που φυσάνε για να δυναμώσει αυτός ο αέρας.

 

Καλό είναι να προσέχουμε λίγο παραπάνω τις τοποθετήσεις των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που εμφανίζονται να διαφωνούν με την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, γιατί η στάση τους είναι καθαρά υποκριτική. Για παράδειγμα, ο Βενιζέλος δήλωσε στο «Εθνος της Κυριακής»: «Στην επόμενη Βουλή θα ψήφιζα υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16».
Τι ζητούν δηλαδή από τον Γιωργάκη αυτά τα στελέχη; Να μην αυτοκαταργηθεί το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολιτευτικό κόμμα. Να μη δώσει, δηλαδή, στη ΝΔ εν λευκώ εντολή να κόψει και να ράψει το άρθρο 16 στα δικά της μέτρα. Διότι αν το ΠΑΣΟΚ ψηφίσει τώρα υπέρ της αναθεώρησης, και το πολιτικό κόστος θα επωμιστεί (ελαφρώνοντας σε σημαντικό βαθμό την κυβέρνηση από το δικό της πολιτικό κόστος), και τα χέρια θα της λύσει. Διότι στο ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν ότι και η επόμενη κυβέρνηση θα είναι γαλάζια και όχι πράσινη. Με 181 ψήφους υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 στη σημερινή Βουλή, η επόμενη θα μπορεί να ρυθμίσει το άρθρο όπως γουστάρει η πλειοψηφία, αφού θα της αρκούν μόλις 151 ψήφοι. Ενώ αν το ΠΑΣΟΚ δεν ψηφίσει τώρα, θα χρειάζονται 181 ψήφοι στην επόμενη Βουλή, η ΝΔ θα τους έχει ανάγκη και το ΠΑΣΟΚ θα μπορεί τότε να κάνει το αντιπολιτευτικό του παιχνίδι με μεγαλύτερο κέρδος. Ας μην εκπλαγούμε, λοιπόν, αν στο τέλος πειστεί ο Γιωργάκης ότι αυτή είναι η καλύτερη τακτική για το ΠΑΣΟΚ. Και η πολεμική μας προς το ΠΑΣΟΚ ας πάρει το χαρακτήρα της απαίτησης: Καμιά αλλαγή στο άρθρο 16. Δεσμευτείτε εδώ και τώρα ότι θα καταψηφίσετε την αναθεώρηση και σ’ αυτή και στην επόμενη Βουλή.

 

Μια όχι και τόσο ασήμαντη λεπτομέρεια για την υπόθεση του λιντσαρίσματος του κύπριου σπουδαστή στη Θεσσαλονίκη. Η τηλεοπτική εικόνα, που μεταδόθηκε από τα κανάλια το ίδιο κιόλας βράδυ, αποκάλυπτε τη διάπραξη σωρείας ποινικών αδικημάτων από ασφαλίτες και ένστολους αστυνομικούς (έχουμε το λιντσάρισμα, τη συνέργεια στο λιντσάρισμα και τη μη σύλληψη των βιαιοπραγούντων). Κανονικά, η εισαγγελία πρωτοδικών (ο περιβόητος Φλωρίδης, δηλαδή), θα έπρεπε να παρέμβει αμέσως και να διατάξει τη σύλληψη όλων των παρόντων ασφαλιτών, ΜΑΤάδων και μπατσοαξιωματικών εντός των ορίων του αυτόφωρου. Οχι μόνο δεν το έκανε, αλλά οι πανεπιστημιακοί δε μπόρεσαν να επικοινωνήσουν καν με την εισαγγελία. Οπως είπαν, πρώτα τηλεφώνησαν σε όλα τα τηλέφωνα που τους είχε δώσει η εισαγγελία και ύστερα πήγαν στο δικαστικό μέγαρο και το βρήκαν θεόκλειστο.
 

Γιατί εξαφανίστηκε η εισαγγελία; Πού κρυβόταν ο περιβόητος εισαγγελέας Φλωρίδης, αυτό το πρότυπο δημοκρατικότητας, όπως τον χαρακτήρισαν οι Πασόκοι (άραγε έχει και πολιτική συγγένεια με τον αδερφό του βουλευτή και πρώην υπουργό;); Εξαφανίστηκαν για να περάσει το αυτόφωρο και να μπορέσουν οι μπάτσοι να καθαρίσουν πιο εύκολα.

 

Οι ψηφοφόροι απορρίπτουν την πολιτική της κυβέρνησης και δεν πιστεύουν ότι εκπληρώνει τις υποσχέσεις της, όμως δίνουν σταθερά το προβάδισμα στη ΝΔ και τον Καραμανλή. Αυτά προκύπτουν από πανελλαδική (με κάλπη) δημοσκόπηση της ALCO (για το «Εθνος της Κυριακής»). Η ΝΔ παίρνει 35,3% (34,4% τον περασμένο Φλεβάρη, σε δημοσκόπηση της ίδιας εταιρίας), το ΠΑΣΟΚ 33,3% (34%), το ΚΚΕ 6,6% (6,7%), ο ΣΥΝ 3,2% (2,8%), το ΛΑΟΣ 3,2% (5,6%) ενώ η λεγόμενη αδιευκρίνιστη ψήφος είναι13,7%. Ο δάμαλος μεγαλώνει τη διαφορά του από τον Γιωργάκη (καταλληλότητας για την πρωθυπουργία). Από τη μια η αθεράπευτη σχιζοφρένεια του κοινοβουλευτισμού, από την άλλη το δράμα του ΠΑΣΟΚ που δε λέει με τίποτα να ξεκολλήσει. Δεν πειράζει, όμως, έχουν άφθονο χρόνο μπροστά τους μέχρι τις μεθεπόμενες εκλογές.

 

Ενόψει των παραπάνω, αποκτά ξεχωριστή σημασία και διεκδικεί μια θέση στη στήλη «Η παπάρα της εβδομάδας» η παρακάτω δήλωση της Αννας -ευελφάλεια- Διαμαντοπούλου: «Το ΠΑΣΟΚ έχασε το 2004 γιατί δεν άρεσε. Δεν συμβαίνει το ίδιο τώρα. Δεν σημαίνει όμως ότι είμαστε σε θέση να νικήσουμε, αλλά και η Ν.Δ. δεν έχει την πολιτική κυριαρχία που είχε το 2004, έχει υποστεί πλήγμα».

 

Εγραψε ο «Τηλέπαθος» του «Ριζοσπάστη» στις 23.11.06: «Η πλουτοκρατία δεν έχει κανένα λόγο να χρηματοδοτήσει το ΚΚΕ! Αντίθετα, έχει χίλιους λόγους να χρεοκοπήσει το ΚΚΕ!.. – Διότι τι να κάνουν; Πέρα από το ότι το ΚΚΕ δεν έχει “πάρε – δώσε” μαζί της, έχει και στόχο να της αφαιρέσει τον πλούτο! Ολο τον πλούτο! Αρα; – Για να καρπώνεται ο λαός τον ιδρώτα του…». Εδώ έχουμε το αποκορύφωμα της τυπικής λογικής, που φτάνει σε επίπεδο γελοιότητας: Παίρνουμε το ζητούμενο ως δεδομένο (ότι η πλουτοκρατία είναι εχθρική προς το ΚΚΕ) και πάνω σ’ αυτή τη λογική αντιστροφή οικοδομούμε ό,τι γουστάρουμε, ό,τι μας βολεύει. Εύκολα είναι τα πράγματα όταν τα φτιάχνεις όπως σου αρέσει. Το δύσκολο είναι να μας αποδείξεις ότι η πλουτοκρατία εχθρεύεται τον Περισσό και όχι να μας το σερβίρεις ως αξίωμα. Και εν πάση περιπτώσει, όταν πριν χρόνια ο Βαρδινογιάννης δήλωσε ότι ενισχύει όλα τα κόμματα, ουδείς από τον Περισσό τόλμησε να τον διαψεύσει. Κι ένα τελευταίο: μήπως μπορούν στον Περισσό να μας πουν με πόσα λεφτά αγόρασε η Ντόρα (ως υπουργός Πολιτισμού του Μητσοτάκη) το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας, ιδιοκτησίας Περισσού; Πόση επιχορήγηση είχαν πάρει για την αναπαλαίωση του κτιρίου, πόσα κονδύλια εισέπραξαν για τις ζημιές από την πλημμύρα του Ποδονίφτη (όταν η φτωχολογιά τριγύρω δεν πήρε δεκάρα και πόση ήταν η χρηματοδότηση από το κράτος και κοινοτικά προγράμματα για τη μετεγκατάσταση της «Τυποεκδοτικής» στο Κρυονέρι; Αν μας απαριθμήσει ο «Τηλέπαθος» μόνο αυτά τα λίγα νουμεράκια, εμείς θα συμφωνήσουμε μαζί του.

 

Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ».
 

Μια συνέντευξη Τύπου της δημοσιοϋπαλληλικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας πρέπει να ολοκληρώνεται με φαγοπότι σ’ ένα από τα «πιασεκολέ» ουζερί του κέντρου. Πάει, κατοχυρώθηκε αυτή η συνήθεια. Εγινε… θεσμός.

 

Πάγωσαν τα χαμόγελα στα πρόσωπα όσων πανηγύρισαν για τη νίκη των Δημοκρατικών στις πρόσφατες αμερικάνικες εκλογές. Ενας-ένας βάζουν την ουρά κάτω από τα σκέλια και εξαφανίζονται από το προσκήνιο. Γιατί τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν γι’ αυτούς που εκλέχτηκαν δεν επιτρέπουν πανηγυρισμούς, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό έδαφος. Βλέπετε, το μεγάλο κόλπο των Δημοκρατικών ήταν να βάλουν υποψήφιους μερικούς ακροδεξιούς θρησκόληπτους, που συναγωνίζονταν τους φονταμενταλιστές του Μπους. Ετσι, κέρδισαν μερικές συντηρητικές περιφέρειες και πήραν την πλειοψηφία. Μια πλειοψηφία, όμως, που είναι ίδια κι απαράλλαχτη επί της ουσίας με αυτή των Ρεπουμπλικανών.

 

Μια ομάδα ελληνοκύπριων νεολαίων, όλοι τους γόνοι καλών οικογενειών σύμφωνα με τον αρχηγό της Αστυνομίας, φόρεσαν κουκούλες, οπλίστηκαν με στυλιάρια και επιτέθηκαν στο μεικτό σχολείο της Αγγλικής Σχολής ξυλοκοπώντας και τρομοκρατώντας τουρκοκύπριους μαθητές. Από τους δράστες συνελήφθη μόνο ένας, ενώ οι υπόλοιποι δεν ενοχλήθηκαν γιατί (άκουσον, άκουσον!) συνεργάστηκαν με την Αστυνομία!!! Δε χρειάζεται να σημειώσουμε, βέβαια, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα οργανωμένο κρούσμα εθνικοφασισμού και όχι με «μεμονωμένο επεισόδιο», όπως το χαρακτηρίζουν οι ελληνοκυπριακές αρχές. Απλά αναρωτιόμαστε (ρητορικά): αν η συγκεκριμένη ενέργεια είχε πρωταγωνιστές από την άλλη πλευρά και θύματα «δικά μας παιδιά», τι θα έγραφαν σήμερα οι εφημερίδες της Λευκωσίας και της Αθήνας, πόσες αναπαραστάσεις και πόσες συζητήσεις δε θα βλέπαμε στις τηλεοράσεις μας;