ΚΟΝΤΡΕΣ

♦ Ενα προσοδοφόρο επάγγελμα
 

Είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύεται με τόσο καθαρό τρόπο, ότι η αστική πολιτική είναι ένα ιδιαίτερα προσοδοφόρο επάγγελμα και τίποτ’ άλλο. Είναι η πρώτη φορά που έγιναν τόσες «αλλαξοκωλιές», χωρίς τα κόμματα να διστάζουν να παίρνουν τον οποιοδήποτε, χωρίς να κυριαρχούν εκείνα τα παλιά περί «αρχών», «ιδεολογίας», «συνέπειας», «ήθους» κ.λπ.
 

Πάρτε για παράδειγμα τον Κύρτσο. Το πάλεψε να τον πάρει ο Σαμαράς, εκείνος όμως παλιότερα προτίμησε τον Μιχελάκη για εκπρόσωπο Τύπου και τώρα δεν έδινε στον Κύρτσο μια εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας. Ο Κύρτσος, όμως, ήθελε ανέξοδη βουλευτική έδρα και όχι να μπει στην περιπέτεια να κυνηγάει σταυρούς με αντίπαλους που έχουν στημένους και ετοιμοπόλεμους τους μηχανισμούς τους. Βρήκε στην ανάγκη τον Καρατζαφέρη και πήγε σ’ αυτόν, παίρνοντας σαν αντάλλαγμα την πρώτη θέση στο Επικρατείας.
 

Πάρτε τον Δημαρά. Παζάρευε εδώ και καιρό με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως είπε, τα είχε συμφωνήσει με τον Τσίπρα, όμως υπήρξαν αντιδράσεις από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρουμε αν λέει αλήθεια για τη συμφωνία, γεγονός όμως είναι ότι παζάρευε. Ισως να γύρευε πολλά και ο ΣΥΡΙΖΑ να μην ήταν διατεθειμένος να του τα δώσει. Γεγονός είναι πως κυριολεκτικά στο παραπέντε, όταν είδε ότι κινδυνεύει να μείνει μπουκάλα, ο Δημαράς έκλεισε συμφωνία με τον Καμμένο και θα κατέβει μ’ αυτόν! Εδώ πια η… συνέπεια ξεχειλίζει.
 

Και τι να πούμε για εκείνη την αθλητικογράφα, την Αγάτσα, που μια μέρα πριν κλείσει η Βουλή αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και προσχώρησε στη ΝΔ, χωρίς να δώσει καμιά εξήγηση; Και καλά, η δική της συμπεριφορά είναι διαυγέστατη. Είδε ότι με το ΠΑΣΟΚ δεν εκλεγόταν με τίποτα, με αποτέλεσμα ούτε τη βουλευτική σύνταξη να μη μπορεί να σιγουρέψει. Ο Σαμαράς, όμως, τι ακριβώς «είδε» σ’ αυτό το αστέρι και την πήρε στη ΝΔ;

 

♦ Αριβισμός

Υπάρχει, βέβαια, και ο αριβισμός των τυχάρπαστων. Σαν του περιβόητου Καζάκη, που αφού είδε ότι δεν τον έπαιζε κανένας, σύμπηξε εκλογική συμμαχία με τον Παπαθεμελή! Ο Παπαθεμελής δεν χρειάζεται, φυσικά, συστάσεις. Θρησκομανής, εθνικιστής, με φασίζουζες κοινωνικές αντιλήψεις, ένας Καρατζαφέρης στο… πιο κοντό. Κι ο Καζάκης; Πούθε ξεπήδησε αυτός; Ενας οικονομολόγος της δεκάρας, αβαθής, συνωμοσιολόγος, σεναριογράφος, έγινε διάσημος μέσα σε λίγες μέρες, χάρη στο «κίνημα της πλατείας». Κανένας δε θα μιλούσε σήμερα για τον Καζάκη, αν δεν υπήρχαν οι τυχοδιώκτες της πλατείας Συντάγματος που τον πήραν και τον έκαναν «φίρμα», για να παίξουν τα πολιτικάντικα παιχνίδια τους. Αυτός το εκμεταλλεύτηκε, ξεθάρρεψε, από το τίποτα απέκτησε πολιτικές φιλοδοξίες. Κι επειδή οι άλλοι του έκλεισαν την πόρτα, κατέφυγε αναγκαστικά στον Παπαθεμελή, μπας και ενώνοντας τον εθνικισμό τους καταφέρουν κάτι (στην τούρλα του Σαββάτου όλα γίνονται, σκέφτηκαν).
 

Το δυστύχημα είναι πως κάτι τέτοιοι τύποι έχουν καταφέρει να εξαπατήσουν κάποιον κόσμο, ο οποίος, χωρίς προηγούμενη πολιτική εμπειρία, σηκώθηκε από τον καναπέ του και αναζήτησε πολιτική δράση. Οι ευθύνες, όμως, δεν είναι μόνον των τυχάρπαστων, είναι και εκείνων που τους έδωσαν πολιτική υπόσταση και τώρα κάνουν το κορόιδο.

 

♦ Αερολογίες
 

«Εμείς προτείνουμε μια συνολική αλλαγή του μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης, διότι χωρίς ριζική στροφή είναι αδύνατο να αλλάξουμε την καθημερινή ενίσχυση της αβεβαιότητας που έχει κυριαρχήσει στους πολίτες της χώρας». Οι ηχηρές αυτές πομφόλυγες εκστομίστηκαν από την επικεφαλής των συνδυασμών των Οικολόγων Πρασίνων Ι. Κοντούλη (συνέντευξη στον «Επενδυτή»). Συνολική αλλαγή, ριζική στροφή, λέξεις χωρίς κανένα περιεχόμενο, αφού δεν προσδιορίζουν ποιο είναι το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενό τους. Υπάρχει, όμως, κάτι μέσα στις αερολογίες που αποκαλύπτει τον αστικό-αντιδραστικό χαρακτήρα αυτής της σύναξης των καριεριστών και των ΜΚΟ. Ούτε καν τις λέξεις φτώχεια και εξαθλίωση δεν τολμούν να προφέρουν. Μιλούν για «αβεβαιότητα που έχει κυριαρχήσει στους πολίτες»!
 

Οταν, δε, η συζήτηση έρχεται στην οικονομία, η κ. Κοντούλη μας λέει ότι «η έννοια της ανταγωνιστικότητας είναι θολή και παραπλανητική» (ρώτα κανέναν εργαζόμενο που απολύθηκε και κανέναν νέο που εργάζεται με τέσσερα κατοστάρικα το μήνα να σου πει πόσο «θολή» είναι γι’ αυτόν η «ανταγωνιστικότητα») και προτείνει «ένα νέο πρότυπο ευημερίας και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο (sic!) με επιμέρους προτάσεις και πολιτικές για την προώθηση της κοινωνικής οικονομίας»! Η οικονομία, μαντάμ, είναι έτσι κι αλλιώς κοινωνική (ανταγωνιστικές τάξεις εμπλέκονται σ’ αυτή, σε ρόλους εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων), μήπως μπορείτε να μας πείτε τι ακριβώς είναι η… κοινωνική οικονομία;

 

♦ Μνήμη ασθενής
 

 

Είπε, μεταξύ άλλων, η Αλ. Παπαρήγα στην προεκλογική της ομιλία στο Ιλιον: «Το θέμα είναι ότι διαφθείρουν συστηματικά και αυτοί (σ.σ. ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) και ο Κουβέλης και όλοι οι άλλοι την εργατική – λαϊκή συνείδηση. Ο,τι ζημιά δηλαδή έκανε το ΠΑΣΟΚ από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 κ.λπ. Καλλιέργησαν αντιιμπεριαλιστικά, αντιμονοπωλιακά συνθήματα – και συνέβαλε και αυτό στη μαζικοποίηση του κινήματος και τα πήραν όλα αυτά στην Ελλάδα, κυριολεκτικά από το 1981 και μετά. Και συντηρητικοποίησε έναν κόσμο. Τώρα δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να διαφθείρει άλλο, γιατί έχει γίνει ένα δεύτερο κόμμα της αστικής τάξης. Το ρόλο αυτό τον παίζουν αντικειμενικά αυτές οι δυνάμεις. Και λέω αντικειμενικά και με την υποκειμενική τους επιλογή».
 

Με εξαιρετικά ασθενή μνήμη εμφανίζεται η ηγεσία του Περισσού. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πόσο πολύ αυτή η ηγεσία στήριξε τη σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ και συνέτεινε στο πνίξιμο του μεταπολιτευτικού εργατικού και λαϊκού ριζοσπαστισμού. Δεν ξεχνάμε το χαρακτηρισμό του ΠΑΣΟΚ ως «ιδιότυπου ρεφορμοστικού κόμματος» από το 11ο συνέδριο του Περισσού. Δεν ξεχνάμε την τακτική της «συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων» που εκπόνησε ο Περισσός αβαντάροντας το ΠΑΣΟΚ. Δεν ξεχνάμε τους κοινούς πανηγυρισμούς τη βραδιά της πρώτης εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ (18 Οκτώβρη 1981). Δεν ξεχνάμε τις συνεχείς δηλώσεις του Χ. Φλωράκη, ότι σημασία δεν έχουν τα ποσοστά που παίρνουν το ΠΑΣΟΚ και ο Περισσός, αλλά «το άθροισμα των δημοκρατικών-προοδευτικών δυνάμεων».

Η άνοδος της σοσιαλδημοκρατίας περιέχει και τη συμβολή του Περισσού, ο οποίος λειτουργούσε πάντοτε σαν αριστερό ανάχωμα της αστικής τάξης. Απλά, όπως λέει και η Παπαρήγα, το ΠΑΣΟΚ έχει πια ξεμπροστιαστεί οπότε θα ήταν πολιτική αυτοκτονία κάθε προσέγγιση μαζί του. Η τακτική τους άλλαξε, γιατί άλλαξαν οι συνθήκες. Στρατηγικά, όμως, ο Περισσός παραμένει πάντοτε αριστερό ανάχωμα του συστήματος.

 

♦ Γεωργαλάδες
 

Ζει ο Γεωργαλάς, ο προπαγανδιστής της χούντας; Ζει και βασιλεύει, όπως φαίνεται, και αποτελεί σύμβουλο του Καμμένου. Ο οποίος, όπως καταγγέλλει ο Γεωργαλάς, τον άφησε απλήρωτο για μια σειρά δουλειές που του έκανε. Ο Καμμένος απάντησε ότι πρόκειται για λάσπη και ότι θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Εμάς, όμως, μας φαίνεται ότι μάλλον ο Γεωργαλάς λέει αλήθεια. Και ξέρετε γιατί; Γιατί μας φαίνεται πολύ τραβηγμένο να έβαλε κάποιος άλλος (η ΝΔ; το ΛΑΟΣ;) τον Γεωργαλά να στείλει εξώδικο στον Καμμένο ζητώντας του λεφτά για δουλειές που του έκανε. Από την άλλη, μας φαίνεται πολύ πιθανό ο Καμμένος να έχει νταλαβέρια με τον Γεωργαλά. Οχι μόνο γιατί ο Καμμένος είναι γνωστός για την ακροδεξιά πορεία του, αλλά και γιατί ο Γεωργαλάς, ως παλιός πράκτορας στις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος, είναι ο άνθρωπος που θα μπορούσε να συμβουλέψει τον Καμμένο ως προς το τελευταίο μασκάρεμά του.

 

♦ Βάστα με να σε βαστώ
 

Εν αντιθέσει με τον Γιωργάκη που έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης, ο μέχρι τώρα εξαφανισμένος δάμαλος ξετσουτσούμισε, πύκνωσε τις εμφανίσεις του και αγκαλιάζεται συνεχώς μπροστά στις κάμερες με τον Σαμαρά, ενώ δεν παραλείπει να διοχετεύει –μέσω ανθρώπων του– θετικά σχόλια για την πολιτική Σαμαρά. Τα αγκαλιάσματα, φυσικά, είναι προσυμφωνημένα. Τίποτα δεν γίνεται στην τύχη σ’ αυτό το επίπεδο. Στη συμφωνία το κάθε μέρος κάτι δίνει και κάτι φιλοδοξεί να πάρει. Ο Σαμαράς δίνει συγχωροχάρτι στην περίοδο διακυβέρνησης του Καραμανλή, προκειμένου να εισπράξει στήριξη από το καραμανλικό στρατόπεδο, την οποία τόσο ανάγκη έχει προκειμένου να μαζέψει τις διαρροές προς το κόμμα Καμμένου. Ο Καραμανλής δίνει στήριξη στον Σαμαρά και εξασφαλίζει την επανάκαμψή του στο προσκήνιο. Θα χρησιμοποιήσει αυτή την προεκλογική περίοδο ως περίοδο εξαγνισμού του, ενώ ο Γιωργάκης, ο αντίπαλός του από το 2004 μέχρι το 2009, μπαίνει αναγκαστικά στη ναφθαλίνη.

 

♦ Αποδιοπομπαίος τράγος
 

Μετά τον Μένιο Κουτσόγιωργα, που σήκωσε στις πλάτες του ολόκληρο το σκάνδαλο Κοσκωτά και ξεψύχισε μέσα στο Ειδικό Δικαστήριο, ήρθε η ώρα του Ακη Τσοχατζόπουλου να χρησιμοποιηθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος του αστικού πολιτικού συστήματος. Φυσικά και δεν τρέφουμε καμιά συμπάθεια ή οίκτο για το πάλαι ποτέ μέλος της πασοκικής τρόικας (Γεννηματάς και Λαλιώτης οι άλλοι δύο). Μιλώντας, όμως, αυστηρά νομικά, πρέπει να πούμε ότι η προφυλάκισή του είναι πρόκληση, γιατί ούτε ύποπτος φυγής μπορούσε να θεωρηθεί (όποτε κλήθηκε εμφανίστηκε), ούτε ύποπτος τέλεσης νέων αδικημάτων (αφού δεν είναι πια υπουργός). Χρησιμοποιήθηκε, όμως, και στην περίπτωσή του η ίδια δικαστική αυθαιρεσία που χρησιμοποιείται ενάντια σε αγωνιστές του κινήματος ή και απλούς διαδηλωτές που συλλαμβάνουν οι μπάτσοι στο σωρό. Επρεπε να πάει φυλακή, για να ικανοποιηθεί το «λαϊκό αίσθημα», έτσι όπως το διαμορφώνουν εδώ και καιρό τα ΜΜΕ. Μόλις περάσει λίγος καιρός, θα έρθει η ώρα της αποφυλάκισής του, όπως έγινε και με τον Εφραίμ. Οσο για τη δίκη,… έχει ο θεός.