Οποιος παρακολούθησε την απευθείας σύνδεση της ΕΡΤ με την αίθουσα του υπουργικού συμβούλιου και μετά τα δελτία ειδήσεων έμεινε με την εντύπωση ότι στο υπουργικό συμβούλιο αποφασίστηκαν νέες φοροαπαλλαγές. «Το Υπουργικό Συμβούλιο εγκρίνει μέτρα υπέρ του λαού, ύψους 1,75 δισ. ευρώ» ήταν η γραμμή που δόθηκε από το Μαξίμου και άρχισαν να την αναμασούν τα «πετσωμένα» παπαγαλάκια. Αυτά όμως είναι τα μέτρα που παρουσίασε ο Μητσοτάκης πριν από κάνα μήνα στη ΔΕΘ. Τίποτα καινούργιο. Απολύτως τίποτα. Απλά, καταρτίστηκε το σχετικό νομοσχέδιο. Τέτοια νομοσχέδια δεν εγκρίνονται από το υπουργικό συμβούλιο. Ακόμα και οι υπογραφές των υπουργών μαζεύονται διά περιφοράς.
Αυτονόητο είναι, άλλωστε, πως τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός είχαν μελετηθεί από το οικονομικό επιτελείο και είχαν εγκριθεί από την κυβερνητική επιτροπή. Γι’ αυτό και ακολούθησε φιέστα παρουσίασης και εξειδίκευσής τους από τον Πιερρακάκη και τους αποδέλοιπους και συνεχείς εμφανίσεις του Πιερρακάκη στα ραδιοκάναλα. Τι σόι έγκριση από το υπουργικό συμβούλιο χρειαζόταν; Θα έβγαινε, δηλαδή, κάποιος υπουργός και θα κατέθετε τη… διαφωνία του σε μέτρα που είχαν ανακοινώσει και ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο;
Είναι φανερό ότι στέρεψαν από ιδέες. Είδαν ότι οι ανακοινώσεις της ΔΕΘ δεν «περπάτησαν» (το μέτρησαν και στις δημοσκοπήσεις – τις κρυφές, που τις βλέπουν μόνον αυτοί) και θεωρώντας τις Ελληνίδες και τους Ελληνες χαχόλους, αποφάσισαν να ξαναπαίξουν το ίδιο έργο με ντεκόρ την αίθουσα του υπουργικού συμβούλιου και γλάστρες τους/τις υπουργούς. Μπας και βρεθεί κανένας/καμιά να χάψει το παραμύθι. Αμ δε…
Ντροπή, κύριε Ζουμπουλάκη
Στον Νίκο Γόδα, τον εκτελεσμένο στο Λαζαρέτο της Κέρκυρας κομμουνιστή, αναφέρεται ο Γιάννης Ζουμπουλάκης στη στήλη του στο σημερινό φύλλο των «Νέων», απ’ αφορμή ένα θεατρικό έργο που έγραψε ο εγγονός του Νίκου Γόδα. Ο Ζουμπουλάκης αναφέρεται στην ιστορία του Γόδα που ήταν σπουδαίος για την εποχή του ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού (επιθετικός, winger όπως τους λέμε σήμερα). Γράφει για την αγάπη του στο ρεμπέτικο τραγούδι και για τη δουλειά του ως εργάτη που ήταν να ζωγραφίζει κεραμικά. Κι όταν φτάνει στα γεγονότα που σημάδεψαν τη σύντομη ζωή αυτού του παλικαριού, γράφει:
«Κατά τη διάρκεια της Κατοχής η δράση του Νίκου Γόδα στην Αντίσταση υπήρξε θηριώδης αλλά αργότερα, μετά το τέλος του πολέμου, η μοίρα στάθηκε εναντίον του. Ο Γόδας έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 1948 για λόγους στους οποίους το ανά χείρας κείμενο δεν θα σταθεί για την αποφυγή ιστορικών ανακριβειών διότι η περίοδος στη χώρα μας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε πολύ θολή».
Ντροπή, κύριε Ζουμπουλάκη. Ο Νίκος Γόδας ήταν κομμουνιστής και ως λοχαγός του ΕΛΑΣ Κοκκινιάς, εκτός των άλλων, συμμετείχε στην περίφημη Μάχη της Ηλεκτρικής στα περίχωρα του Πειραιά. Καμιά μοίρα δε στάθηκε εναντίον του: ο Γόδας, όπως και άλλοι αγωνιστές, κυνηγήθηκε από το μοναρχοφασιστικό κράτος. Δεν «έφυγε» πρόωρα από τη ζωή. Του την αφαίρεσαν βίαια τη ζωή στα 27 του χρόνια. Τον εκτέλεσαν γιατί αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας. Αυτά είναι γεγονότα, θα μπορούσες να τα γράψεις στεγνά, χωρίς καμιά αξιολογική κρίση: ο κομμουνιστής Νίκος Γόδας, φυλακισμένος στην Κέρκυρα, εκτελέστηκε στο νησάκι Λαζαρέτο όπου γίνονταν οι εκτελέσεις των καταδικασμένων κομμουνιστών.
Ετσι, θα μπορούσες να γράψεις και άλλη μια λεπτομέρεια: ο Γόδας ζήτησε να του επιτρέψουν κατά την εκτέλεση να φοράει τη φανέλα του Ολυμπιακού. Ηταν το μόνο κόκκινο που θα του επέτρεπαν οι δήμιοι. Κι ας μην έγραφες τα τελευταία λόγια προς τους συγκρατούμενούς του, όταν τον πήραν για εκτέλεση: «“Νενικήκαμεν. Ζήτω οι ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού. Γεια σας, συναθλητές μου».
Stand up comedian Koulis
Στο σόλο λογύδριό του που μετέδωσε απευθείας η ΕΡΤ, ο Κούλης κάλεσε τους υπουργούς του να ριχτούν στη μάχη της… αλήθειας. Του έγραψαν την κορυφαία ατάκα: «Αυτή η μάχη για την αλήθεια γίνεται μέτωπο που διατρέχει όλα τα πεδία της επικαιρότητας. Από την υπόθεση των Τεμπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ ή τον τομέα της υγείας, μέχρι την εξωτερική και αμυντική πολιτική, γι’ αυτό και οι δικές μας απαντήσεις θα πρέπει να είναι παντού άμεσες και τεκμηριωμένες, άλλωστε τώρα όσο ποτέ ο ρεαλισμός γίνεται συντελεστής σταθερότητας και ομαλότητας». Ο Σεφερλής άρχισε να αγχώνεται…
Τρέλανέ μας, Μαρινάκη
Στα χνάρια του αρχηγού του και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης: «Αυτό το οποίο συμβαίνει στη χώρα μας, ειδικά μετά τη δεύτερη επέτειο και μετά, δεν έχει προηγούμενο. Από μόνη της η εργαλειοποίηση ενός τραγικού δυστυχήματος και του πόνου των συγγενών είναι ό,τι πιο αποκρουστικό. Εδώ όμως μιλάμε για συντονισμένη προσπάθεια του πολιτικού συστήματος, με διακυμάνσεις, αφού είναι άλλο πράγμα αυτό που κάνει η Πλεύση Ελευθερίας, άλλο τα κόμματα της άκρας Δεξιάς που μίλησαν για χαμένα βαγόνια και εξαφανισμένους νεκρούς και άλλο ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ που κάποιες φορές έπεσε στην παγίδα να συμπορευτεί είτε συνυπογράφοντας μια πρόταση δυσπιστίας, είτε ψηφίζοντας “παρών” στην παραπομπή βουλευτών για εσχάτη προδοσία».
Καλά, ας πούμε ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης εργαλειοποιούν, κάνουν, ράνουν. Ο κόσμος; Η Κωνσταντοπούλου τον έβγαλε στο δρόμο τον περασμένο Φλεβάρη στις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που είχε να δει η χώρα εδώ και δεκαετίες; Πες μας τέτοια και τρέλανέ μας, Μαρινάκη. Πες μας ότι ένας ολόκληρος λαός, ηλίθιος, σάπιος, άθυρμα στα χέρια μιας χούφτας πολιτικάντηδων, βάλθηκε να ρίξει την κυβέρνηση των ασπίλων, των ηθικών, των άτεγκτων υπερασπιστών της αλήθειας.
Φαρισαϊσμός
Συγκλονίστηκε, λέει, ο Νικήτας Κακλαμάνης από την επίσκεψή του στα Φυλακισμένα Μνήματα της Κύπρου και τον έπιασαν τα δάκρυα πάνω στο βήμα της Κυπριακής Βουλής. Εμείς θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι τα δάκρυα ήταν ειλικρινή, αλλά δεν μας το επέτρεψε ο ίδιος μ’ αυτά που είπε: «Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν, χώρα του δυτικού πολιτισμού να χρησιμοποίησε τέτοιους τρόπους για να θανατώσει παιδιά, γιατί περί παιδιών επρόκειτο, 18, 19, 20, 21 ετών, επειδή αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία της πατρίδας τους».
Η χώρα «του δυτικού πολιτισμού» ήταν η Βρετανία. Η οποία είχε διαπράξει παρόμοια εγκλήματα, στο πενταπλάσιο μάλιστα, σε όλες τις περιοχές του πλανήτη που είχε θέσει υπό την αποικιοκρατική μπότα της. Και δεν ήταν η μόνη χώρα «του δυτικού πολιτισμού» που έκανε τέτοια εγκλήματα. Τα ίδια έκαναν όλες οι αποικιοκρατικές δυνάμεις: η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Ολλανδία κτλ. Για να δώσουν στη συνέχεια τη σκυτάλη στις «πρώην αποικίες», τις ΗΠΑ. Αλλά ο Νικήτας… αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν. Και είναι δυο φορές υποκριτής, γιατί λίγα χρόνια πριν από τα εγκλήματα των βρετανών αποικιοκρατών στην Κύπρο, η παράταξη που υπηρετεί ως φανατικός εθνικόφρων και σκληρός δεξιός έκανε τα ίδια και χειρότερα μέσα στην ίδια της τη χώρα, την Ελλάδα, ενάντια στον ανθό της ελληνικής νεολαίας που πολέμησε για τη λευτεριά της πατρίδας του από τους ναζιφασίστες κατακτητές.
H είδηση δεν είναι ότι ο Παπασταύρου πήγε στην Ουάσιγκτον και φωτογραφίστηκε με την Κίμπερλι χασκογελώντας. Είχαν προηγηθεί άλλες τιτανοτεράστιες προσωπικότητες της εγχώριας politics biz, όπως ο Καμμένος και ο Κικίλιας. Η είδηση βρίσκεται σ’ αυτά που γράφει η καρα-δεξιά και φιλοκυβερνητική Political που δημοσίευσε το θέμα. Οτι ο Παπασταύρου είναι η λύση για το υπουργείο Εξωτερικών και «είναι έτοιμος να πάρει τα ηνία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας και να της αλλάξει πίστα». Ο Γεραπετρίτης, προφανώς, έχει αποδειχτεί «παλτό». Το ερώτημα είναι: αυτά είναι απόψεις μόνο του ιδιοκτήτη της Political ή έχει βάλει το χεράκι του και ο Παπασταύρου; Αν σας λέγαμε ότι στοιχηματίζουμε για το δεύτερο… (Δεν ξεχνάμε, βέβαια, ότι ο Παπασταύρου είναι και φίλος του σιωνιστή καπιταλιστή-πράκτορα Σάμπι Μιωνί).
Μπεν Χουρ
Του είχαν γράψει του Τραμπ ένα κείμενο για το «σχέδιο ειρήνευσης» στη Γάζα και το διάβαζε γρήγορα και ξεψυχισμένα. Αν δεν τον είχαν στήσει όρθιο σε πόντιουμ, θα αποκοιμιόταν (σαν εκείνους που μετράνε προβατάκια για να τους πάρει ο ύπνος). Ξαφνικά, ζωηρεύει, φεύγει από το κείμενο και φωνάζει ότι σκοπεύει να λύσει έναν πόλεμο που κρατάει δύο χιλιάδες χρόνια! Εχει μπερδευτεί με τον Μπεν Χουρ και τα άλλα χολιγουντιανά «έπη» που έχει παρακολουθήσει και νομίζει ότι οι Παλαιστίνιοι είναι οι Ρωμαίοι που κυνηγούσαν τον Μπεν Χουρ, τον Μωυσή κτλ. Κάπου άκουσε και ότι στη σημαία του Ισραήλ είναι το αστέρι του Δαβίδ και δεν του βγάζεις από το μυαλό ότι οι Παλαιστίνιοι είναι απόγονοι του Γολιάθ.
Μόνο ένας Notis Mitarachi θα ζητούσε να του φτιάξουν τούρτα γενεθλίων με τα αρχικά του ονοματρεπώνυμού του και με γαλάζια μπογιά ζαχαροπλαστικής. Ο άνθρωπος είναι σεμνός, όπως έχει αποδειχτεί και από την ιστορία του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο υπουργείο Μετανάστευσης, στο οποίο οι σφουγγοκωλάριοι του υπουργού Notis κρεμούσαν μπάλες με τη φάτσα του. Σεμνός, όχι ξιπασμένος σαν τον Χατζηδάκη που έβαλε να του φτιάξουν τούρτα «ο Σούπερμαν των ιδιωτικοποιήσεων».
