Κανονικά, θα γράφαμε: «Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Αλλά μ’ αυτούς που έχουμε μπλέξει, κοντεύει απ’ την πολλή χρήση να χάσει το νόημά της η φράση, οπότε θα ξεκινήσουμε αλλιώς…
Ολα πάνε καλά! Η άνοιξη έρχεται για τα καλά, τα πουλάκια τιτιβίζουν, τα λουλούδια ανθίζουν, η φύση ξαναγεννιέται και μαζί μ’ αυτήν κι εμείς! Τι κι αν κάθε μέρα πεθαίνουν απ’ τον κοροναϊό καμιά εξηνταριά, τι κι αν οι διάδρομοι των νοσοκομείων, τα φορεία, τα ράντζα έχουν γεμίσει διασωληνωμένους, τι κι αν η διασπορά στην κοινότητα είναι εδώ και μήνες ανεξέλεγκτη… τι κι αν γίναμε Μπέργκαμο; Σημασία έχει ότι ο καιρός είναι σύμμαχός μας κι όλα θ’ αλλάξουν.
Κρώζουν κάθε μέρα οι παπαγάλοι στα τηλεοπτικά κλουβιά: Ανοίγουν τα σχολεία, ανοίγει το εμπόριο, θ’ ανοίξει κι η εστίαση και πάνω απ’ όλα ο τουρισμός. Αλλωστε τα ‘χει πει ο Σκέρτσος, το τελευταίο πουλέν της καθημερινής τηλε-πραγματικότητας: «Από εδώ και πέρα θα ζούμε με τα πολλά κρούσματα».
Τα ‘χουμε ξαναπεί κι εμείς: η σκέψη είναι πολύ απλή. Θα νοσήσουν όσοι είναι να νοσήσουν, θα πεθάνουν όσοι είναι η μοίρα τους να αποχαιρετήσουν τον μάταιο τούτο κόσμο θα εμβολιαστούν και κάποιοι (για όσους φτάσουν τα εμβόλια) και αθροιστικά θα φτάσουμε στην περιβόητη ανοσία της αγέλης… Τόσο απλά, τόσο κυνικά.
Μόνο που ακόμα και τα (ψεύτικα, δικά τους) νούμερα λένε άλλα: 250.000 που έχουν νοσήσει + 600.000 που έχουν εμβολιαστεί (γιατί τόσα εμβόλια έχουν πάρει) = 850.000. Τουτέστιν: 8,5%! Ας τους πει λοιπόν κάποιος (γιατί οι επιδόσεις τους στα μαθηματικά έχουν αποδειχτεί ανεπαρκείς) ότι μέχρι το τουλάχιστον 50% του πληθυσμού, μην σας πούμε 60% – 70%, που απαιτεί η ανοσία της αγέλης, θέλουμε άλλο 40% – 60%.
Φυσικά σημασία τώρα δεν έχουν αυτά. Τώρα πρέπει «ν’ ανοίξουμε». Να περάσουν καναδυο μήνες ακόμα, να ‘ρθει ο Ιούνης, να πέσει λίγο η μεταδοτικότητα, να ξεσκονίσουμε την περσινή ταμπέλα «Μπάτε σκύλοι αλέστε» (ξέρετε, αυτές τις κιτς των ‘80s, με το μπλε – κόκκινο νέον) και μετά ποιος μας πιάνει. “Mykonooooos”, “Live your myth in Greece” και άλλα τέτοια γλοιώδη. Ε και μέχρι τον Σεπτέμβρη – Οκτώβρη… ποιος ζει, ποιος πεθαίνει…
Σωστός ο «παίχτης»
Μπορεί να μην κάνει καμιά βαθιά θεωρητική ανάλυση, αλλά σωστό τον βρίσκουμε τον «παίχτη». Την ταξική του οργή έβγαλε σ’ έναν κάδο στην Τσιμισκή, στο ύψος των Λαδάδικων (Θεσσαλονίκη).
Mαρίνα, ζούμε, Μαξίμου να σε δούμε
Η κ. Μαρίνα Σταυράκη-Πατούλη, μετά από μια περίοδο ταλαντεύσεων και εξωεσωστρέφειας, κάνει το αποφασιστικό βήμα, αποτινάσσοντας το βάρος του χαρακτηρισμού «Πατούλαινα» και αναλαμβάνοντας βαρύνουσα πολιτική πρωτοβουλία.
Η πλειοψηφία των πολιτικών αναλυτών ταυτίζεται στην εκτίμηση ότι η φράση «Ο νέος δρόμος που θα χαράξουμε όλες μαζί ανοίγεται από σήμερα μπροστά μας. Και θα είναι τόσο μεγάλος και τόσο φωτεινός όσο ποτέ δεν φανταζόμασταν», δεν εμφιλοχώρησε τυχαία σε πρόσφατη ανάρτησή της σε Μέσο κοινωνικής δικτύωσης, αλλά αποτελεί προανάκρουσμα της ίδρυσης πολιτικού κόμματος με γυναικείο άρωμα.
Ολόκληρη η ανάρτηση της τ. Πατούλαινας στο Instagram έχει ως ακολούθως:
«Συγκινημένη. Το λιγότερο. Ευγνώμων. Το περισσότερο. Σε όλες εσάς τις γυναίκες _ φίλες σας νιώθω πια, που με τα λόγια σας μου δώσατε μια δύναμη πιο δυνατή από εκείνη που πίστευα πως έχω. Κάθε ιστορία σας, κάθε φράση σας, κάθε συλλαβή σας, κάθε “Μαρίνα σε καταλαβαίνω γιατί τα έχω περάσει”, αποτελούν πλέον για μένα το έναυσμα για να ξεπεράσουμε όλες μαζί όσα για τον λάθος λόγο και με τον λάθος τρόπο, μας κρατούσαν στάσιμες στον πόνο του χωρισμού. Σας διάβασα, σας ξαναδιάβασα μέχρι που αποστήθισα τα αδιέξοδα μας. Όσα μας “χάραξαν» τα αφήνουμε πίσω. Ο νέος δρόμος που θα χαράξουμε όλες μαζί ανοίγεται από σήμερα μπροστά μας. Και θα είναι τόσο μεγάλος και τόσο φωτεινός όσο ποτέ δεν φανταζόμασταν… Σας στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά … Αύριο το πρωί εξιτήριο -από όλα όσα με πονάνε-Σας αγαπώ Μαρίνα!».
ΥΓ. Δηλαδή, άμα σφίξουν οι ζέστες ή άμα εμφανιστεί ο Πατούλης με το «τρίτο πρόσωπο», τι έχουν να δουν τα μάτια μας και ν’ ακούσουν τ’ αυτιά μας;
Μοναδικό κριτήριο ο εθνικισμός
Αμα είσαι εθνικιστής τους αναλαμβάνεις όλους υπό την προστασία σου. Και τη «διεθνούς φήμης σοπράνο» Ζαννή, που κυριολεκτικά «εκτέλεσε» τον εθνικό ύμνο στην Ακρόπολη, και τη Μόνικα, η οποία σίγουρα δεν είναι Ζαννή, αλλά επέλεξε να κάνει το εθνικιστικό intro της (άμα ανήκεις σε αστική οικογένεια, θα κάνεις και τις… παρασπονδίες σου από το αγγλόφωνο ποπ). Και τον χρυσαυγίτη που φτιάχνει εθνικιστικά γκράφιτι και την Αγγελοπουλίνα που φόρεσε… σιγκούνια παριστάνοντας το… Λύκειο Ελληνίδων.
«O Εθνικός Υμνος της Ζαννή είχε 170.000 views μόνο στο YouTube. Γιατί σημασία δεν έχει αν σου φύγει μια νότα φάλτσα (sic!) στην ερμηνεία του, σημασία έχει να αγαπάς και να θες να πεις τον Εθνικό Υμνο», έγραψε ο Μανώλης Κοττάκης, ξεχνώντας –εκτός των άλλων- ότι η πλειοψηφία αυτών που μπήκαν στο Youtube για ν’ ακούσουν τη Ζαννή, το έκαναν για πλάκα και για κράξιμο (αν έβαζαν κανένα «παρατράγουδο» της Πάνια μπορεί να έπιανε περισσότερα views).
Και βέβαια, το να φοράει σιγκούνια η Αγγελοπουλίνα, η οποία κατά τα άλλα εμφανίζεται με πανάκριβα ρούχα διάσημων μόδιστρων, δεν είναι απλώς εθνικιστικό, είναι και γελοίο. Πού να τα καταλάβουν, όμως, αυτά οι γραφίδες της Δεξιάς, που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τον πολιτισμό και γι’ αυτό μετατρέπουν τον εθνικισμό τους σε γελοιότητα (καθόλου άσχημα για εμάς τους αντι-εθνικιστές).
Λίγη σοβαρότητα
Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος με αφορμή την επέτειο εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη (30/3/1952) κατακλύστηκαν τα social media με αναρτήσεις για τον κομμουνιστή ήρωα, τη δράση του, την ιστορική του απολογία στο δικαστήριο και εν τέλει την εκτέλεση του από το ελληνικό κράτος και την «κεντρώα» κυβέρνηση Σ. Βενιζέλου – Ν. Πλαστήρα.
Την ίδια μέρα, όμως, 30 Μαρτίου του 2020, είχαμε και το θάνατο του Μανόλη Γλέζου, με πολλούς να σπεύδουν να ταυτίσουν τις δύο επετείους σε ό,τι αφορά τη σημασία τους. Δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε τους λόγους για τους οποίους μια τέτοια σύγκριση είναι το λιγότερο άτοπη. Θα υποτιμούσαμε τους αναγνώστες μας αλλά κυρίως τον σπουδαίο και αλύγιστο κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη. Θα μείνουμε απλά στο ότι το μόνο κοινό που έχουν ο Μπελογιάννης και ο Γλέζος είναι η ημερομηνία θανάτου τους…
Φροντίζει από τώρα
Εντονη είναι η φημολογία τις τελευταίες μέρες, ότι ο Μητσοτάκης θα φορτώσει στον Κικίλια τη διαχείριση της πανδημίας και θα του δείξει την πόρτα της εξόδου από την κυβέρνηση.
Πολύ δύσκολο να το κάνει. Ποτέ ο Κικίλιας δεν πήρε πάνω του τη διαχείριση. Την έχει πάρει ο ίδιος ο Μητσοτάκης, με δεξί χέρι του τον Κοντοζαμάνη. Αρα, αν πάει να φορτώσει το φταίξιμο στον Κικίλια, ο Μητσοτάκης θα βγει χαμένος.
Ο Κικίλιας, πάντως, προετοιμάζεται συστηματικά για τις επόμενες εκλογές, κατακλύζοντας το Διαδίκτυο με δημοσιεύματα σαν αυτό.
